Foto van de maand - 02 augustus 2015

Bij deze foto zou ik het liefst alleen maar het volgende onderschrift willen plaatsen:

Ligterink (Rest van de wereld) - Van Westreenen (VDS) 0-1

Hoewel ik niet van de uitslag van deze partij op de hoogte ben, vrees ik dat het niet klopt.

Gert Ligterink is een bekende schaker en een nog bekendere schaakjournalist. Elke zaterdag staat zijn schaakrubriek in De Volkskrant, en nog wel op dezelfde pagina als het cryptogram.  Allen die ooit naar oud-VDS’er Willem van Diggele in Frankrijk zijn geweest, weten hoe belangrijk die pagina is. Maar ook in mijn studententijd las ik de schaakrubriek van Gert Ligterink trouw.

Sander van Westreenen overleed op 14 februari 2009 op 74-jarige leeftijd in Beekbergen. Zij die toen ook al lid van VDS waren, hoef ik niet te vertellen wie Sander was. Voor de nieuwelingen: Sander woonde de helft van zijn leven (37 jaar dus) in de verpleeginstelling het Zonnehuis in Beekbergen.  Toen hij daar in 1972 kwam sliep hij op een zaal waar ’s avonds om zeven uur of eerder het licht uitging.  Er was niet echt een avondprogramma. Maar in 2009 was dat compleet veranderd. Sander had een eigen kamer en zijn eigen spulletjes. Met een speciaal busje waar een rolstoel in kon werd hij naar de schaakclub gebracht. En tussen tien uur en half elf werd hij weer opgehaald.

Sander had diverse handicaps. Hij zag slecht, hij kon niet goed lopen, zijn motoriek was niet geweldig en hij stotterde. Maar hij was absoluut niet dom. Hij dacht over veel dingen na en hij had een opgeruimd karakter. Meestal was hij heel vrolijk en hij vond het altijd leuk om naar de club te gaan en een partij te schaken.

Ik werd in 1991 lid van VDS. We speelden toen in het Zonnehuis, bij Sander thuis dus eigenlijk. Dat kwam omdat ons erelid dokter Van Herk de directeur-geneesheer was van het Zonnehuis. Hij zorgde voor een speelruimte en hij liet Sander meedoen.  Jarenlang was hun tweespraak op de clubavond vaste prik: “Leef je nog, Sander? Ja dokter, en leeft u nog, dokter? Ja Sander. O jammer, dokter…”

Sander verloor meestal, maar een heel enkele keer wist hij voor een verrassing te zorgen. Degenen die hem al wat langer kenden, speelden (heel gemeen) hun lopers op lange diagonalen, waar ze door Sander uit het oog werden verloren. Opeens kwam er dan zo’n nare loper tevoorschijn die een stuk sloeg. Als Sander mat stond ging dat met een vast ritueel: “Eens kijken, hier kan ik niet heen, daar kan ik niet heen, er kan niets tussen, ik kan niet slaan, het is mat!”

Op de jaarvergadering had Sander altijd wel iets voor de rondvraag. Vaak ging het over het ontbreken van een stukje zeep in de toiletten. Chris Plante woonde tegenover het Zonnehuis. Hij kwam vaak bij Sander binnenlopen om een potje te schaken. Bij de jubileumuitjes kon Sander niet altijd mee. Chris ging dan speciaal met hem naar een pannenkoekenrestaurant, zodat Sander ook een VDS-feestje had.

Een keer ging Sander wel mee. We gingen toen met een bus naar een dorp in de Achterhoek. Daar aten we in een restaurant en daarna ontpopte de restauranthouder zich als conferencier die in streektaal zijn verhaal hield. Daar zaten uiteraard veel schuine moppen in en dat was iets waar Sander absoluut niet tegen kon.  “O nee, houd toch op,” klonk het dan ook tussen de schaterende VDS’ers uit de mond van Sander.

Op een bepaald moment had Sander ook een computer. Hij had lessen gevolgd hoe hiermee om te gaan en hoe hij de computer kon aanpassen aan zijn visuele beperking. Op een goede dag ontdekte hij e-mail en mijn e-mailadres.  Zo kon het gebeuren dat ik zomaar opeens een mailtje kreeg waarin alleen maar met koeienletters stond DONDERDAG GAAT ER WEER BLOED VLOEIEN. De Geheime Diensten deden daar toen nog niets mee; nu zou Sander er misschien niet mee wegkomen. Sander was sowieso nogal gewelddadig in zijn taalgebruik. Vooral medebewoner Gerard, die ook wel eens meekwam naar de club, maar nauwelijks kon schaken, moest het bij Sander ontgelden: hij noemde hem een mossel die hij ging vermorzelen. En wij allemaal zouden met boter en suiker worden ingemaakt; dat was zijn vaste kreet. 

Ik weet niet of Sander internet onder de knie kreeg, maar hij was gebiologeerd door het feit dat er een “wepsait” was, waarop stukjes konden worden geplaatst.

Nu terug naar de foto, die ik werkelijk prachtig vind. Sander in karakteristieke schaakzethouding en Gert Ligterink die bedenkt hoe hij deze tegenstander gaat aanpakken. De foto is vermoedelijk uit 1986, toen VDS zijn 50-jarig jubileum opluisterde met een simultaan. In die tijd sponsorde de Rabobank het jubileum met een ruimhartige bijdrage.

Heel mooi vind ik ook het vlaggetje bij het bord en de schaakdoosjes in de hoek.

Johan van Ommen

Laatste Nieuws

Bezoekers - VCNT

Vandaag 0

Gisteren 415

Week 1801

Maand 1459

Totaal 48282

Currently are 23 guests and no members online

Links

      

SCHAAKSITE.NL

Opsturen Copy

Leuk dat je iets op de site wilt plaatsen.
Klik hiervoor op de button.

 

verstuur copy

Please publish modules in offcanvas position.