Lang heb ik lopen zoeken naar een goede beschrijving van wat VDS 1 afgelopen zaterdag overkwam. Gelukkig kwam er van onze spijbelende teamgenoot F.L. te T. een opbeurend mailtje met de titel : "Een nederlaag, maar…". Treffend.
Zij aan zij met Jan Timman speelde VDS 1 afgelopen zaterdag in de promotieklasse in en tegen Wageningen 3. Niet dat Jan aan ons eerste bord zat hoor. Ook hoefde George aan het eerste bord niet tegen Jan, nee, de grote meester zat een paar borden en ratingpunten hoger te schaken bij Wageningen 1 in de KNSB-klasse. Ook Wageningen 2, dat VDS 1 onlangs fors afdroogde, was present en speelde tegen Bennekom. Een volle zaal dus.
Waren wij geimponeerd door al dat schaakgeweld? Of misschien vooral de drie invallers? Zij beleefden zeker een zware middag.
Harm speelde tegen een lieftallig Surinaams meisje. Dat was natuurlijk voldoende reden om een snelle remise aan te bieden, voordat deze mooie sirene hem de das zou omdoen. Ze accepteerde en daarmee kwam hij goed weg.
Martijn speelde een nieuwtje in zijn favoriete opening dat na een ongelukkig b5 bijzonder slecht voor hem uitpakte. Als door een wonder overleefde hij een penning en schwindelde zich knap naar een remise.
Carlo (invaller 1) kwam op zich redelijk uit de opening, dacht een stuk terug te winnen maar verloor juist een tweede. Een goede reden om op te geven.
André (invaller 2) kwam eveneens goed uit de opening en wilde met f4 het spel openen. Dat kostte hem op één of andere manier het initiatief en na diverse verwikkelingen ook de partij.
George speelde werkelijk een schitterende partij met een prachtig dameoffer en hoewel zijn tegenstander nog lang tegenspartelde moest deze uiteindelijk zijn dame teruggeven en verloor daarmee. De partij is het waard om op de website geplaatst te worden (George?).
Zonder zijn imponerende tegenstander te kort te doen speelde Bert deze middag vooral tegen zichzelf. "Als ik win is het niet door motivatie maar door routine" zei hij vooraf aan de wedstrijd. Waarschijnlijk was er toch meer motivatie aanwezig dan hij zelf dacht, want na in een evenwichtige stelling remise te hebben afgeslagen wist hij zijn tegenstander knap op de knieën te dwingen.
Miguel (invaller 3) speelde een levendige partij tegen een Dodeman. Hij werd in het defensief gedrongen maar hield lang stand. Zelfs in een eindspel met 3 pionnen minder zag hij nog mogelijkheden, maar zijn tegenstander had de zeis niet nodig om er een eind aan te maken.
De stand was op dat moment 4-3 voor Wageningen, het liep richting 19 uur en de spanning nam toe. Frits had de hele partij sterk gedrongen gestaan maar kon zich ontworstelen. In een zeer ingewikkeld eindspel met weinig tijd op de klok kwam hij zelfs 2 pionnen voor. De tientallen toeschouwers die eerst bij Jan Timman stonden kwamen nu om dit bord gedromd. Frits tegenstander wist het voor hem nog zo lastig te maken, dat er een grote afruil volgde met als eindstelling enkel twee koningen op het bord. Remise.
Een 4½ - 3½ nederlaag voor VDS 1, maar… al met al toch een enerverende middag. Mooie partijen, zinderende spanning en veel gezelligheid. En volgens onze spijtoptant te T. is het maar een spelletje toch?
Harm