Donderdag 13 januari 2011.
Deze ronde speelden we tegen WDC 1 in Duiven. En na de gevoelige, 1½ - 6½ nederlaag in de vorige ronde,waar geen enkele VDS´er wist te winnen, wilden we het graag wat beter doen nu.
Voor de verandering was ik zelf als eerste klaar. Niet omdat het een korte of makkelijke partij was, maar omdat m´n tegenstander veel sneller speelde als ik. De strijd speelde zich in eerste instantie voornamelijk af op de damevleugel, waar ik opgezadeld werd met een dubbelpion. Ik won een pion, maar dat verstoorde het evenwicht niet. Dat werd wel verstoord toen ik m´n tegenstander met een vervelende penning opzadelde. Hij gaf de kwaliteit om er uit te komen, maar dat mocht niet baten. Een doorbraak op de koningsvleugel leverde me een vrijpion op die niet meer te stoppen zou zijn, en toen geloofde wit het wel.
Daarna was Frits klaar. Ik had de indruk dat Frits de hele partij het idee had alles onder controle te hebben, en er leek ook niet veel aan de hand te zijn. Tot dat ene pionzetje en het schaakje daarna. Dat kostte Frits een stuk en de stand was weer gelijk.
Het duurde lang voordat het volgende resultaat kwam. Martijn had met wit een mooie aanval in gedachten en die kwam er ook. Maar zwart had meer verdedigingsmogelijkheden als op het eerste gezicht leek. Nadeel voor hem was wel dat hij in tijdnood kwam. Martijn won een pion en er was geen vuiltje aan de lucht. Materiaalvoordeel, zelf alle tijd en de tegenstander in tijdnood. Die overzag daardoor stukverlies, en VDS stond met 2 - 1 voor.
Erwin had een moeilijke avond. Beide koningen stonden onveilig, maar die van Erwin net iets meer. Hij gaf een pion om de druk te verminderen, maar dat betekende wel een minder staand toreneindspel ingaan. Gelukkig voor hem won hij de pion uiteindelijk weer terug, waarna een remisestelling overbleef. Dat werd het dan ook.
Carlo speelde een goede partij en kreeg een prettige stelling. Hij won een kwaliteit, en winst leek een kwestie van tijd. Echter, zwart won een pion terug en het voordeel was niet meer zo duidelijk. Carlo bleef het natuurlijk proberen, maar moest uiteindelijk in remise berusten.
Bij Johan zat bijna de hele stelling op slot. Hier en daar een vrije lijn, maar verder compleet dicht. Wit probeerde een opening te forceren door middel van een pionoffer, gevolgd door een stukoffer. De pion nam Johan, het stuk niet. Dat was te gevaarlijk. Het eind heb ik niet helemaal gezien, maar de eindstelling, waar beide spelers wat pionnen, twee torens en lopers van ongelijke kleur had had een hoog remisegehalte.
Bert speelde een prima partij. Zadelde z´n tegenstander op met een geïsoleerde dubbelpion, won een pionnetje en gaf zelf weinig tot geen kansen weg. Voor zover ik het kon zien is hij geen moment in problemen geweest en behaalde hij een keurige, regelmatige overwinning.
Dan als laatste Henk. Het was lange tijd een strijd in het centrum waar beide spelers sterke en zwakke velden hadden. Henk was er niet helemaal gerust op, en dat was terecht. Het kon beide kanten uitgaan. Zowel wit als zwart kreeg een sterke vrijpion, maar die van de tegenstander promoveerde eerst. Dat kostte dus een toren. En of dat nog niet genoeg was had Henk zelf niet de mogelijkheid om te promoveren. Maar de tijdnood was inmiddels al zo hevig dat toch tot remise werd besloten.
VDS wint hierdoor met 5 - 3 en het zelfvertrouwen, dat een behoorlijke deuk had opgelopen, is weer terug. We blijven bovenin meedoen na deze goede, maar zwaar bevochten overwinning.
George v/d Esschert