Duivelse
overwinning voor VDS 1
terug naar nieuws kies een andere ronde individuele resultaten
Op de 12e van de
12e in het jaar 2006 speelde VDS
Hoe het ook zij, voorafgaand aan de wedstrijd hadden de VDS'ers noch de
Schaakstadjers zich dit alles gerealiseerd. Vol goede moed togen wij ten
strijde. Aangename verrassing was de aanwezigheid van Frans van den Berg. Voor
de interne competitie had hij zich voor drie weken afgemeld en we dachten dat
hij ook extern niet beschikbaar zou zijn. Maar dat was hij dus wel en het is
altijd prettig om je vaste teamleden om je heen te hebben in verband met de
teamspirit en de saamhorigheid en dat soort zaken. Een ander graag gezien
teamlid moest echter wel verstek laten gaan. Harm Schoten was op vakantie naar
Sicilië en het is niet duidelijk of hij daar voor maffiapraktijken naar toe is
of dat hij voor verdieping van zijn kennis van de gelijknamige schaakopening
die bestemming heeft gekozen.
Dan de wedstrijd. Met een
gemiddeld ratingverschil van 200 punten in het voordeel van VDS was de
verwachting dat het een makkelijk avondje zou worden en dat was ook wat onze
teamleider ons in het vooruitzicht had gesteld. Het eerste teken uit het
wedstrijdverloop wees ook alleszins in die richting. Het gebeurt uiterst zelden
dat de partij aan het eerste bord, waar toch de sterkste spelers van beide teams
verwacht mogen worden, als eerste beslist wordt. Dit keer was dat echter wel
het geval. Na ongeveer een half uurtje wedstrijd had Martijn London zijn
tegenstander op de knieën. Een Bird-opening werd door de zwartspeler behoorlijk
mishandeld en Martijn had slechts 14 zetten nodig om het volle punt veilig te
stellen. Om de overrompeling nog eens extra te illustreren: voor deze 14 zetten
had Martijn niet meer dan 3 minuten bedenktijd nodig gehad. Het advies aan de
zwartspeler kan dan ook niet anders zijn dan dat hij maar een boek over
ornithologie aan moet schaffen en dat vooral ook goed moet bestuderen. VDS kwam
dus op een 0-1 voorsprong.
Aan bord 8 had Frans van
den Berg plaatsgenomen. Hij speelde op eigen verzoek met zwart om zijn geliefde
Siciliaanse verdediging te kunnen spelen. Recente slechte resultaten van Frans
hadden zijn zelfvertrouwen ondermijnd en hij wilde in deze wedstrijd proberen
zijn blazoen op te poetsen. Dat is hem jammer genoeg niet gelukt. Frans werd in
19 zetten opgebracht en zelf noemde hij zijn prestatie een fiasco. Zijn
zelfvertrouwen en zijn schaakplezier zijn door deze tegenvaller nog verder
aangetast, wat hem duidelijk aan te zien was. Het is te hopen dat Frans weer
snel enkele goede partijen aflevert en die ook weet te winnen. De tussenstand
in de wedstrijd was nu 1-1.
Aan bord 5 speelde onze teamleider Frank London. Hij is er
altijd op uit om het Koningsgambiet op het bord te krijgen, maar de Aljechin
verdediging van zijn tegenstander verhinderde dat. Dus greep Frank naar een
variant waarvan hij zegt hem zelf bedacht te hebben en hij doopt deze dan ook
de Moeflon variant. Frank mailde mij zijn partij, voorzien van summier
commentaar, maar ik wil jullie het geheel niet onthouden.
Hier de hakpartij: 1. e4 Pf6
2. Pc3 d5 3. exd5 Pxd5 4. Lc4 Pxc3
5. Df3 e6 6. dxc3 De Moeflon variant, zelf bedacht. Dxc3 is
de theorie, maar ik wil de open d-lijn voor de toren. Ik scoor tot nu toe 100%
met deze opening. 6. ... g6 7. Lf4 Pd7
8. 0–0–0 Lg7 9. Dg3 e5 10. Lg5 Lf6
11. Pf3 0–0 12. h4 De7 13. h5 Lxg5+
14. Pxg5 Pf6 15. hxg6 hxg6 16. Pxf7 (zie diagram) Ik heb een boekje paard
maal f7. 16. ... Kg7 17. Dh4 Le6 18. Lxe6 Dxe6
19. Pg5 Opgegeven, ik kan het nog!
Onze offerkoning heeft dus weer toegeslagen en zijn team daarmee opnieuw op
voorsprong gezet. Tussenstand: 1-2.
Aan bord 6 speelde Harry
Mulder als invaller voor Harm Schoten. Toen ik op een bepaald moment op dit
bord keek, zag ik dat er een eindspel van T+T tegen T+P+P op het bord stond,
waarbij Harry over de beide paarden beschikte. Hij had het dus goed gedaan,
dacht ik, maar Harry zei dat zijn tegenstander onnodig een paard verspeeld had.
Een gelukje voor Harry dus. Het eindspel was niet eenvoudig en gezien de
beperkte materiële voorsprong voor Harry meende hij er goed aan te doen remise
aan te bieden, natuurlijk na overleg met de teamleider. Deze stemde erin toe en
de tegenstander van Harry accepteerde het aanbod. Zo sloot Harry zijn debuut in
VDS 1 af met een verdienstelijk halfje waardoor de tussenstand nu 1˝-2˝ was
geworden.
De volgende beslissing viel
bij Frits Wilbrink op bord 7. Nadat Frits goed uit de opening was gekomen, wist
hij het voordeel niet vast te houden. Hij kwam in het verloop van de partij
slechter te staan en maakte zich op voor de strijd om er remise uit te slepen.
Doch een gruwelijke blunder van zijn tegenstander die zomaar een stuk weggaf,
zorgde ervoor dat Frits alsnog het volle punt kon opstrijken. De tussenstand
werd daardoor 1˝-3˝.
Onze teamleider had ons dus
een makkelijk avondje in het vooruitzicht gesteld en aan de meeste borden was
het ratingverschil dan ook minimaal 100 punten in het voordeel van VDS. Er
waren twee uitzonderingen. Harry, waarvan ik de meest recente rating uit de
archieven heb opgedoken, had 91 ratingpunten meer dan zijn tegenstander en
ondergetekende, Carlo Buijvoets, had aan bord 4 slechts 3 ratingpunten meer dan
zijn tegenstander, de bij VDS niet onbekende Leen van den Berg. Bij de aanvang
van de wedstrijd keek ik Frank dan ook aan met een blik van "Hoezo,
makkelijk avondje?" Frank verontschuldigde zich door erop te wijzen dat
Leen als invaller deelnam en dat Frank hiervan niet had kunnen weten. Er zat
niets anders op dan te proberen er het beste van te maken, hoewel ik met mijn
rapidervaringen tegen Leen wel een beetje opzag tegen de partij. Maar mijn laatste
resultaat tegen hem was een overwinning in een zinderend tijdnoodduel, waarin
ik hem met minder dan 10 seconden op de klok had weten mat te zetten. Dat
resultaat prentte ik in mijn hoofd met de wetenschap dat ik Leen ook altijd de
nodige angst inboezemde. Dat heeft hij mij meerdere keren meegedeeld tijdens de
rapidtoernooien van VDS waaraan hij deelnam.
Leen opende met iets wat te boek staat als de Trompowski aanval, mij volstrekt
onbekend, en ik antwoordde met een Leeuwopstelling. Daar wist Leen niet goed
raad mee en gedurende de hele partij werd het evenwicht nergens echt verbroken.
Toen ik op een bepaald moment meende iets slechter te staan en ik de
gelegenheid kreeg om dameruil af te dwingen, bood ik remise aan omdat ik zag
dat er naast mij ook een punt voor VDS zat aan te komen. Leen vertelde later
dat hij het gevoel had gehad dat juist hij wat slechter stond en daarom had hij
het aanbod aangenomen. Onze teamleider fluisterde mij na de wedstrijd nog in
dat Leen altijd het gevoel heeft iets slechter te staan. Hoe dan ook, de
tussenstand was nu 2-4.
Aan bord 3 speelde Erwin
Greven als ik mij goed herinner een Engelse partij. Zijn tegenstander meende al
snel de gelegenheid op een mooi offer te baat te kunnen nemen, maar had zich
verkeken op de taaiheid van Erwin. Deze nam, na grondig nadenken, het offer aan
en wist vervolgens de op handen zijnde aanval van zijn tegenstander met secuur
spel in de kiem te smoren. Die aanval kwam dus niet van de grond en de stelling
van Erwin werd met de zet rooskleuriger en de winst kon dan ook niet
uitblijven. Zo werd Erwin de matchwinner van de avond door de tussenstand op
2-5 te brengen.
Aan bord 2 speelde Bert
Meester een positionele partij. Na wat stukkenruil zag Bert kans om een paard
onaantastbaar op een heel mooi veld te plaatsen. De materiaalverhouding was op
dat moment gelijk, hoewel Bert een paard had en zijn tegenstander een loper.
Positioneel had Bert het voordeeltje dat hij zijn tegenstander met een
dubbelpion had opgezadeld. Naast het lichte stuk hadden beide partijen nog twee
torens en met die torens, gesteund door het paard, wist Bert de druk op te
voeren en uiteindelijk een pion te veroveren. Daarna was het een kwestie van
techniek om in het resterende eindspel de pluspion te verzilveren. Bert speelde
het heel degelijk, zoals we van hem gewend zijn, en wist zo tegen twaalven voor
VDS het zesde punt binnen te slepen. De eindstand kwam daarmee op 2-6 en de
derde 6 die nodig was voor de duivelse overwinning van VDS 1, stond op het eind
dus op het scorebord.
Twee dagen later vond in
Deventer de wedstrijd tussen de medekoplopers Pallas 2 en Zutphen 2 plaats.
Omdat deze wedstrijd onbeslist eindigde gaat VDS 1 nu alleen aan kop in klasse
2B van de OSBO. Ligt er dit seizoen een kampioenschap in het verschiet? VDS is
er zeker aan toe na twee seizoenen op de drempel te hebben gestaan van de
eerste klasse.
Carlo Buijvoets
Individuele
resultaten VDS
|
Bord |
Schaakstad 6 (1661) |
VDS 1 (1862) |
2 - 6 |
|
1 |
Z. Azimi (1705) |
M. London (2029) |
0 - 1 |
|
2 |
A.C. Cornelisse (1779) |
B. Meester (2026) |
0 - 1 |
|
3 |
S.M. Maroof (1638) |
E.J. Greven (1866) |
0 - 1 |
|
4 |
L. van den Berg (1757) |
C.M. Buijvoets (1760) |
˝ - ˝ |
|
5 |
R. Bos (1650) |
F. London (1784) |
0 - 1 |
|
6 |
K. van Delft (1574) |
H.W. Mulder (1665*) |
˝ - ˝ |
|
7 |
H.J. Scholten (1590) |
F.L.W. Wilbrink (1728) |
0 - 1 |
|
8 |
P. Grasman (1597) |
F.L. van den Berg (1840) |
1 - 0 |
* Laatst gepubliceerde rating
op de KNSB-ratinglijst van 1 februari 2006.