Op 19 april 2005 speelde VDS 1 voor de zevende ronde van de OSBO-competitie een uitwedstrijd tegen Pallas 2 in Doetinchem waar de gemeenschappelijke slotronde van klasse 2B plaatsvond. Sinds de openingsronde, waarin VDS door toedoen van ondergetekende de winst tegen Doetinchem 2 had laten liggen, had ons team achter de feiten aangelopen. In de tweede ronde tegen de grote concurrent Voorst 1 had vervolgens Martijn London naar eigen zeggen een halfje laten liggen waardoor er niet gewonnen werd maar gelijk gespeeld, evenals tegen Doetinchem 2. De situatie aan het begin van de slotronde was als volgt:
1. Voorst met 11 matchpunten en 31½ bordpunten,
2. VDS 1 met 10 matchpunten en 31 bordpunten en
3. Doetinchem 2 met 7 matchpunten en 26½ bordpunten.
Het moge duidelijk zijn dat bij winst van VDS 1 met 4½-3½ en een gelijk spel van Voorst 1 een beslissingswedstrijd om het kampioenschap zou moeten volgen. Bij een hogere winst van VDS en een gelijk spel of een nederlaag van Voorst zou VDS op de meet het kampioenschap binnenslepen. Bij winst van Voorst waren zij kampioen, ongeacht het resultaat van VDS. Bovendien stond VDS stevig op de tweede plaats. Die kon niet meer in gevaar komen. De grote pech was dat wij tegen Pallas 2, de nummer 4 in onze klasse moesten spelen en Voorst tegen de Kameleon, de nummer laatst. Onze kansen waren dus gering maar een berichtje van onze teamleider voorafgaand aan de wedstrijd had iedereen, nou ja, bijna iedereen, op scherp gezet. Het bericht van Johan luidde als volgt:
Voorst speelt tegen het al gedegradeerde Kameleon, dus alle ingrediënten voor een gruwelijke onderschatting van de Voorstenaren voor de Kameleons zijn aanwezig. Mijn droomscenario: Voorst-Kameleon 4-4, VDS-Pallas 5-3. We hebben dan evenveel matchpunten, maar een halfje meer bordpunten...
Waarom zou het eigenlijk niet zo gaan?
Met dit droomscenario van Johan in gedachten traden wij aan in Doetinchem met de duidelijke bedoeling om voor de winst te gaan. Bij afwezigheid van Martijn London, onze eerste bordspeler, traden we al enigszins verzwakt aan maar met een gemiddelde rating van 1767 tegen 1681 van Pallas mocht de winst toch niet al te moeilijk worden. De organisatie in Doetinchem was bijna perfect met als klein minpuntje dat de wedstrijdleider onze teamleider eerst naar de verkeerde tafels stuurde. Maar dat probleempje was snel de wereld uit want Frank London, die de plek van zijn zoon aan het eerste bord had ingenomen, zat al op zijn plaats. De wedstrijd kon beginnen.

Zoals gezegd, aan bord 1 speelde Frank London met wit. Onze offerkoning was deze avond klaarblijkelijk ook met een goed voornemen naar de wedstrijd gekomen want hij speelde degelijk en vooral voorzichtig (lees: pleegde geen offers). Dat leidde ertoe dat Frank als eerste klaar was met zijn partij en de uitkomst laat zich natuurlijk raden. Dat was ook wat ik tegen Frank zei toen ik een kijkje bij zijn bord kwam nemen en zag dat de partij afgelopen was: "Frank, mag ik raden wat de uitslag is?" Waarop Frank mij toebeet: "Houd jij je nou maar bezig met je eigen partij!" Voor wie nu nog niet weet wat het geworden was: REMISE! Yes, VDS had zijn eerste halfje van Pallas afgepakt. Goed werk Frank. Overigens eindigt Frank door dit resultaat op een score van 3½ uit 7, exact … 50%, behaald met één keer winst, één keer verlies en vijf keer remise.

De tweede beslissing van de avond viel aan bord 2 waar Erwin Greven het zijn tegenstander erg lastig had gemaakt. Van deze partij heb ik weinig gezien maar het resultaat was verheugend. Erwin won en kwam uit op een score van 5 uit 6, ofwel 83%. Dat zijn nog eens scoringspercentages. Met zijn overwinning zette Erwin tevens VDS op voorsprong.
We hadden nu één heel punt plus het door Frank gewonnen halfje.

Aan bord 8 speelde Kees van Es met zwart een Franse pot waarin zijn tegenstander voor de afruilvariant koos. Kees leek daar niet zo blij mee maar concentreerde zich goed en ging tot het uiterste om uit deze remisevariant meer te halen dan een halfje. Hij wist wit op te zadelen met een hangende pion op e3 en dat werd vervolgens zijn aanvalsobject. Wit moest zich in allerlei bochten wringen om het pionnetje verdedigen en zijn stukken te activeren. Dat bood Kees op een bepaald moment de gelegenheid om de witte dame naar h2 te dwingen en vervolgens met zijn zware stukken de vijandelijke stelling binnen te dringen. Toen dat eenmaal gebeurd was verloor wit groot materiaal en de partij. Kees komt daardoor op een score van 2½ uit 3 gespeelde partijen en dat is evenals Erwin 83%.
VDS had nu twee hele punten plus het door Frank gewonnen halfje.

Carlo Buijvoets speelde met zwart aan bord 4 tegen Koen Lambrechts, iemand die hij goed kent omdat hij evenals Carlo ook bij de Oppositie in Deventer schaakt. Carlo had voorafgaand aan de wedstrijd al enkele teamgenoten gewaarschuwd het jeugdige talent niet te onderschatten. Carlo heeft namelijk nogal ontzag voor Koen en, hoewel hij nog altijd van hem gewonnen heeft is dat meermaals gebeurd vanuit een verloren positie waar Carlo zich uit wist te schwindelen. Carlo was erg op zijn hoede. Hij koos voor de Franse verdediging en Koen maakte er de Tarrasch variant van met 3. Pd2. Nadat Carlo zijn f-pion via f6 doorgespeeld had naar f5 was de diagonaal b1-h7 afgesloten voor een witte batterij van dame en loper en moest Koen proberen langs andere wegen een aanval op te bouwen. Hij nam daar erg veel tijd voor en Carlo werd actief op de damevleugel. Hij kreeg daar een mooi paard op b3 en hield de witte stelling redelijk in bedwang. Maar Koen had op een bepaald moment toch een mooi paard op g5 gekregen en zijn pion op e5 was inmiddels een vrijpion. Op de 28^e zet speelde Koen zijn pion door naar e6 met aanval op een loper van Carlo die op d7 stond (zie het rechter diagram). Vanuit de diagramstelling speelde Carlo 28. … Lxg5 in de veronderstelling dat exd7 niet goed was wegens terugnemen op d7 met de dame en na fxg5 of hxg5 zou de dame mat in één geven op h3. Koen dacht even na en er volgde toch 29. exd7 Dxd7 en nu werd Carlo verrast door 30. Txg5. Die had Carlo helemaal gemist en objectief gezien stond hij nu verloren. Hij meende echter nog even verder te kunnen spelen om te kijken hoe de stelling zich zou ontwikkelen.

Carlo speelde nu 30. … Dh3+ waarna volgde 31. Kg1 Txf4 en de stelling van het linker diagram is bereikt. Vanuit deze stelling hoopte Carlo de kans te krijgen om zijn torens te verdubbelen op de f-lijn om vervolgens een alles of niets offensief te starten. Koen meende echter dat hij hier gratis een pionnetje mee kon snoepen met aanval op de kwaliteit en zich van geen kwaad bewust speelde hij 32. Pxd5?? om vervolgens hardhandig wakker geschud te worden door Carlo die niet lang hoefde na te denken over zijn volgende, winnende zet 32. … Txf2!! De partij ging verder met 33. Kxf2 Dxh4+ 34. Tg3 en Koen dacht zijn toren gered te hebben, maar die vlieger ging niet op na 34. … Dh2+ 35. Tg2 Tf8+. Nu is er geen houden meer aan voor wit. Koen probeerde nog 36. Pf4 Txf4+ 37. Ke3 in de veronderstelling dat als Carlo nu de toren zou nemen, wit tenminste een toren terug kon slaan op f4 en een kwaliteit voor zou blijven tegen pionnen. Maar na de laatste mokerslag 37. … Pc4+ gaf hij gedesillusioneerd op. Wit gaat mat in één. De geschiedenis had zich weer eens herhaald, want evenals in de laatste partijen tussen Koen en Carlo kwam Koen weer beter en dit keer zelfs gewonnen te staan om vervolgens van het bord te worden gecombineerd door Carlo. Carlo eindigt door deze overwinning met 3 uit 5 op 60%.
VDS had nu drie hele punten plus het door Frank gewonnen halfje.

Aan bord 7 speelde teamleider Johan van Ommen met wit een d4 opening die mij deed denken aan Koning Indisch. Johan had het betere van het spel en lanceerde op een bepaald moment een aanval op de koningsstelling van zijn tegenstander waarbij het leek alsof hij zichzelf de das omdeed doordat zijn tegenstander met een paardvorkje zijn toren en dame kon aanvallen en tegelijkertijd een pion kon snoepen. Johan had echter goed gezien dat het vorkje niets om handen had en even later wist hij zijn tegenstander op de knieën te krijgen. Johan eindigt door dit resultaat met 3 uit 6 op 50%.
VDS had nu vier hele punten plus het door Frank gewonnen halfje.

Onze teamleider had met zijn overwinning de winst in de laatste wedstrijd veilig gesteld en tevens had hij zijn team tot virtueel kampioen gemaakt, want wij waren om 10u45 dus zeker van twee behaalde matchpunten terwijl de partijen bij Voorst niet wilden vlotten. Daar was nog maar één beslissing gevallen, 1-0 voor Voorst. Met het virtuele kampioenschap op zak begon bij ons VDS'ers al snel de fantasie de vrije loop te nemen.

Helaas, de droom was geen werkelijkheid. Geen lichtflitsen, inslaande kometen en hemelse ingrepen, er werd nog gewoon geschaakt door drie VDS'ers en door bijna een voltallig team van Voorst. Het kampioenschap was nog niet beslist en de strijd ging verder met aan bord 3 Harm Schoten die zijn tegenstander in het middenspel een kwaliteit afhandig had gemaakt en vanaf dat moment een beetje inzakte. Hij wist maar al te goed dat hij nu actief moest spelen en druk moest zetten op de vijandige stelling, maar slaagde daarin niet helemaal. Daardoor kreeg zijn tegenstander initiatief en moest Harm verdedigen. Hij deed dat echter wel naar behoren en kon zo de tegenaanval opvangen en met zijn kwaliteit meer uiteindelijk ook het volle punt binnenslepen. Harm eindigt hierdoor met 5½ uit 7 op 79%.
VDS had nu vijf hele punten plus het door Frank gewonnen halfje.

Aan bord 6 speelde Frans van den Berg met zwart. Frans had zich ongetwijfeld meer dan enig ander voorgenomen om deze avond te winnen omdat hij extern nog steeds de perfecte score had dit seizoen, 5 uit 5! Die 100% wilde hij ongetwijfeld houden en hij speelde dan ook een zeer degelijke partij en vermeed risico's. Dat leidde ertoe dat hij tegen halftwaalf eindelijk zijn tegenstander definitief over de rand van de afgrond duwde. Frans had op dat moment niet alleen nog bijna een half uur bedenktijd tegen slechts luttele minuten voor zijn tegenstander, ook had Frans een prachtige aanvalsstelling op de koningsvleugel. Terwijl de witspeler met zijn pionnetjes op de damevleugel probeerde onrust te stoken lanceerde Frans, daardoor niet van de wijs gebracht, een beslissend offensief en stelde zo zijn 100% veilig. Voor zijn 6 uit 6 werd hij aan het eind van de avond door de organisatie beloond met een fles waar ongetwijfeld geen limonade in heeft gezeten.
VDS had nu zes hele punten plus het door Frank gewonnen halfje.

De laatste partij die beslist werd was die van onze interne remisekampioen Frits Wilbrink. Maar deze avond liet Frits zich het halfje niet zo makkelijk afsnoepen. Na zijn dramatische vorige seizoen wilde hij dit keer ongetwijfeld met een plusscore eindigen en bij het ingaan van de laatste ronde stond Frits op 50%. Hij moest dus winnen en deed dat ook. Hierdoor eindigt Frits met 3½ uit 6 op 58%.
VDS had nu acht hele punten MIN het door Frank VERLOREN halfje!

Hoe ging het intussen bij onze concurrenten van Voorst? Daar was wat meer tekening in de strijd gekomen maar nog steeds was het kampioenschap niet beslist. Voorst had inmiddels wel een ruime voorsprong van 3½-1½ genomen, maar in de wandelgangen hoorden we Voorstenaren zich nog wel zorgen maken over een mogelijke 4-4. Het mocht echter niet zo zijn. Voorst won ook zijn laatste wedstrijd afgetekend met 6-2 en werd de terechte kampioen hoewel zij door dit resultaat wel een bordpunt minder hebben gescoord dan VDS. Iemand van Voorst wist ons te melden dat het kampioenschap in België bepaald wordt aan de hand van de behaalde bordpunten en niet op basis van wedstrijdpunten. Voor VDS een schrale troost. Volgend seizoen is de beurt aan ons!

Carlo Buijvoets