Op 17 maart 2005 speelde VDS 2 zijn zesde wedstrijd in de OSBO-competitie. Het was een thuiswedstrijd tegen D.S.V. Ons Genoegen. Voor beide teams stond er weinig meer op het spel dan de persoonlijke eer want noch promotie, noch degradatie behoren tot de mogelijkheden. Dus er stond gewoon een lekkere pot schaken op het programma tussen twee teams die elkaar bijna niets ontlopen als we op de gemiddelde rating afgaan. Op dit punt heeft VDS slechts twintig punten meer dan de tegenstander deze avond. Het zou dus spannend kunnen worden. Eerste bordspeler Carlo Buijvoets mocht na zijn vierde invalbeurt in VDS 1 enkele dagen eerder niet langer opgesteld worden door VDS 2 en voor hem moest dus een vervanger gevonden worden evenals voor de afwezige tweede bordspeler Hans Hertgers. Hun plaatsen werden ingenomen door Harry Mulder, die hiervan pas in kennis gesteld kon worden toen hij om tien over acht de speelzaal betrad, en Chris Plante. Toevallig waren het ook deze twee invallers waar de eerste beslissingen vielen.

Aan bord 6 speelt Chris Plante met wit een dame-indische partij. Chris is lekker op dreef en krijgt een fraaie stelling met verdubbelde torens op de open e-lijn terwijl zijn tegenstander alle pionnen voor de kort gerokeerde koning nog op hun beginveld heeft staan. Bij iedere schaker horen er dan onmiddellijk alarmbellen te gaan rinkelen voor het mat-achter-de-paaltjes. Dit gebeurt klaarblijkelijk ook bij de tegenstander van Chris die de achtste rij met slechts één toren dekt en de tweede gebruikt voor het dekken van de zevende rij. Om dus het mat in twee op e8 te voorkomen speelt hij zijn koning naar f8. Daarbij overziet hij dat een loper van Chris het voor deze situatie prachtige veld a3 tot zijn beschikking heeft vanwaar deze de koning schaak kan geven om hem terug te sturen naar g8. Chris ziet dit natuurlijk niet over het hoofd en brengt VDS op voorsprong: 1-0.

Op bord 5 speelt Harry Mulder met zwart een symmetrische Bird-opening (1. f4 f5 2. Pf3 Pf6). Na openingsverwikkelingen komt er een gelijkwaardige stand op het bord maar daarin laat Harry het na om een pion te nemen en kiest hij voor complicaties. Die kan hij zelf dit keer niet goed overzien en hij blundert pardoes een loper weg. Vervolgens wordt hij met handen en voeten gekluisterd aan een vrijpion van zijn tegenstander op de zevende rij. Daar heeft hij geen verweer tegen en zeer ontevreden over zijn eigen presteren geeft hij op. De stand is weer gelijk: 1-1.

Aan bord 1 speelt André Schols met zwart de Leeuw. Na de opening ziet het er allemaal redelijk gelijk uit. Materieel is de balans niet verstoord en beide partijen beschikken over prachtige lopers op lange diagonalen. Daar gaat natuurlijk wel de nodige dreiging vanuit maar omdat het voor beide partijen geldt mag ook de defensieve taak niet verwaarloosd worden. Dat gebeurt echter wel door André's tegenstander. Die laat een aftrekschaakje toe waarbij André een pionnetje opschuift naar de lange diagonaal h1-a8. Dit aftrekschaak kost niet alleen een loper maar daarna is ook nog de hele witte stelling uit elkaar geslagen. De witte batterij van loper en dame op genoemde diagonaal is ontwricht en de witte torens staan ook ineens ongunstig. Het duurt daarna nog maar heel kort tot André het punt kan bijschrijven. Tussenstand: 2-1.

Op bord 4 speelt captain Frank Nelemans met wit een Réti. Na de opening ziet het er allemaal redelijk dichtgeschoven uit en het is de vraag wie als eerste een bres weet te slaan in de verdedigingswerken van de tegenstander. Dat lukt zwart deze avond en over de b-lijn weet hij Frank danig in het nauw te brengen. Frank kan niet voorkomen dat hij een paard verliest en daarna is het een kwestie van techniek. De zwartspeler dringt met zijn torens binnen op de tweede rij en met steun van een loper op d3 weet hij de witte koning in een matnet te vangen. De stand is weer gelijk: 2-2.

Op bord 3 speelt Willem van Diggele met zwart. Hier komt weer een ondefinieerbare opening op het bord waar Willem nu eens niets aan kan doen als we Fritz mogen geloven. Die zegt over deze opening dat wit een "Unusual second move" speelt. Oordeel zelf. 1. e4 e5 is heel normaal in mijn ogen maar 2. c3 niet meer. Het wordt weer zo'n onnavolgbare Van Diggele-partij waarbij Willem al vroeg een pion verliest maar in het vervolg wel zijn aanvalsmogelijkheden benut. Dat leidt ertoe dat hij op zet 37 een loper offert (zie diagram) waardoor zijn tegenstander behoorlijk de weg kwijt raakt. Het diagram toont de stelling na 37. d4 waarop Willem antwoordt met 37. … Lxd4. Het is zeer twijfelachtig of dit offer correct is, maar na de volgende zet, 38. cxd4 Txd4, blijkt de tegenstander van Willem er zodanig door van de wijs gebracht dat hij op de volgende zet alleen maar aan zijn pionnetje op e4 denkt en grotere belangen over het hoofd ziet. Na 39. Ld3?? Tb4 is de rest voor Willem slechts een kwestie van techniek. Als wit 39. Db2 had gespeeld had Willem in ieder geval drie pionnen voor zijn geofferde stuk teruggekregen na 39. … Dxe4. Het duurt uiteindelijk tot de 50^e zet voor wit capituleert. De tussenstand komt daardoor op 3-2.

Aan bord 2 speelt Arie van Veen met wit zijn geliefde Schots gambiet en inderdaad, Arie komt met groot gemak op een pionnetje achterstand en die materiële verhouding blijft langdurig in stand. Meerdere keren hoor ik zowel Arie als zijn tegenstander zuchten en kreunen over dat het zo'n moeilijke partij is en de partij vordert dan ook zeer traag. Maar dan komt de partij in de eindspelfase met nog steeds een pionnetje minder voor Arie. De pluspion van zwart is inmiddels wel verworden tot een lelijke geïsoleerde dubbelpion en daar kan Arie de nodige hoop uit putten. In het eindspel weet Arie op fraaie wijze niet alleen zijn achterstand weg te werken, maar deze zelfs om te toveren in een pion voorsprong. Dat is een hele geruststelling en als even later Willem van Diggele VDS op drie punten heeft gebracht is de teamspirit van Arie groot genoeg om meteen remise aan te bieden. Verrassenderwijs neemt zijn tegenstander het aanbod aan en accepteert daarmee het verlies van zijn team, maar daar is VDS niet rouwig om. Zij hebben de wedstrijd gewonnen. Na de partij hoor ik een zelfverzekerde Arie nog zeggen: "Als ik doorgespeeld had, had ik gewonnen." Het hoeft niet meer, de eindstand is 3½-2½.

Carlo Buijvoets