Op 13 januari 2005 speelde VDS 2 zijn vierde wedstrijd in de OSBO-competitie. Het was een thuiswedstrijd tegen Schaakstad 7. Na het verlies in de vorige ronde lijkt er voor VDS 2 niet meer weggelegd te zijn aan het eind van de rit dan een grijze middenmoot klassering en er staat dan ook weinig meer op het spel dan de persoonlijke eer. Maar daarvoor is een rechtgeaard schaker altijd bereid te strijden.

Onze tegenstander van deze avond bestond uit een team van vier mannen en twee vrouwen en aan bord 6 was het onze teamleider Frank Nelemans die een van die vrouwen tegenover zich zag. Frank speelde met wit en tot mijn grote verbazing opende hij met 1. d4. Klaarblijkelijk pakt hij vrouwen anders aan dan mannen! Of het geslacht van zijn opponent er iets mee te maken heeft weet ik niet, maar Frank was wel de eerste die de partij beëindigde. Na 23 zetten bracht hij VDS 2 op een 1-0 voorsprong.

Frank had voor deze avond de indeling laten afhangen van de actuele stand in de interne competitie en zo kwam het dat André Schols met wit aan bord 4 speelde en ook hij zag een vrouwelijke tegenstander tegenover zich. André greep echter niet naar een ander repertoire en opende zoals we van hem gewend zijn: 1. b4! Het verrassingswapen leek deze avond echter dienst te weigeren toen André door een foutje gewoon een pion achter kwam zonder direct aanwijsbare compensatie. Vanaf dat moment stond André echter op scherp. Nog meer fouten bleven uit en enige tijd later had hij het materiële evenwicht hersteld. Nog weer een tijdje later had hij zelfs alle troeven in handen in de vorm van een sterke aanval. Die sloeg door en André bracht de tussenstand op 2-0. Haalde Donner hier postuum zijn gelijk of was het puur toeval dat beide vrouwen als eersten hun partij verloren?

Arie van Veen speelde met zwart aan bord 3 een Hollandse partij en hij kwam daarin danig onder druk te staan. Arie had weinig vertrouwen in een goede afloop en vroeg na de 2-0 van André aan Frank of hij remise mocht maken. Frank vond, gezien de positie van VDS op de ranglijst, dat iedereen dat voor zichzelf mocht beslissen en dus deed Arie een remiseaanbod. Zijn tegenstander accepteerde en zo kwam de tussenstand op 2½-½.

Hans Hertgers speelde met wit aan bord 2. Hans kreeg met wit niet het voordeel uit de opening waarop hij gehoopt had en na 22 zetten besloot ook hij remise aan te bieden in een stelling waarin hijzelf een nogal verbrokkelde pionnenstructuur had terwijl zijn tegenstander een prachtig blokje van drie pionnen in het centrum had met een dubbelpion op de e-lijn en een vrije d-pion. Mijn indruk was dat Hans slechter stond en zijn tegenstander wilde dan ook doorspelen. Met het afslaan van een remiseaanbod geeft men echter aan op winst te willen spelen en niet zelden wordt dan de boog te ver gespannen. Dat leek ook hier het geval want twee zetten later stond Hans een pion voor en waren de kansen gekeerd. Nog weer enige tijd later stond Hans zelfs twee pionnen voor en daarna liet hij zich de kaas niet meer van het brood eten. Hans bracht de tussenstand op 3½-½. Alle drie witspelers van VDS 2 hadden hun partij dus gewonnen. En wat gebeurde er met de resterende zwartspelers?

Aan bord 1 speelde Carlo Buijvoets met zwart een Franse doorschuif partij. De witspeler was klaarblijkelijk niet goed ingewijd in de geheimen van deze opening want hij gebruikte heel erg veel tijd. Maar wel met resultaat, want tot de 9^e zet speelde hij de bekende theorie maar toen sloop er toch een foutje in. In plaats van 9. Pa4 om de zwarte dame van b6 te verjagen en de druk op d4 te verminderen, speelde wit Lb5 om het zwarte paard op c6 te pennen en zo zijn pion op d4 te verdedigen. Daarna kreeg Carlo licht initiatief en met een klein valletje won hij een pion. Toen leek het of de witspeler instortte. Eerst verloor hij nog een pion en daarna offerde hij onnodig zijn dame en paard tegen twee torens en iets wat in de verste verten misschien een beetje op een aanval leek. Wit had nog slechts twee torens met vijf pionnen en zwart had een dame, een loper en zeven pionnen waaronder een vrije d-pion. Carlo begon er meteen werk van te maken om zijn d-pion naar de overkant te loodsen en toen hij deze op d3 had staan met de dame op c2 en de vijandelijke koning nog steeds achter de paaltjes, vond wit dat het tijd werd om de vlag te strijken. Tussenstand: 4½-½.

Aan bord 5 speelde Willem van Diggele met zwart weer zijn gebruikelijke chaotische schaak hoewel de opening op een Siciliaan leek, maar dat zegt niets bij Willem. Ruim voordat ik met mijn partij klaar was stond Willem al een kwaliteit voor en het was slechts een kwestie van tijd dat ook hij zijn volle duit in het zakje zou doen en zo geschiedde enige tijd later. Willem bracht de eindstand op 5½-½, de tweede keer dit seizoen dat VDS 2 met zo'n monsterscore weet te winnen in een thuiswedstrijd! Met deze dikke overwinning doet VDS goede zaken voor zijn bordpuntentotaal. Hoewel het team op matchpunten slechts een middenmoter is na vier ronden (5^e plaats) heeft het voorlopig wel de meeste bordpunten bijeengesprokkeld in klasse 3C van de OSBO!

Carlo Buijvoets