Op 8 november 2004 speelde VDS 1 voor de tweede ronde van de OSBO-competitie een uitwedstrijd tegen Voorst 1, een sterke tegenstander met gemiddeld bijna 50 ratingpunten meer dan ons team. De verwachting was dan ook dat het een moeilijke avond zou worden. Na een gelijk spel in de eerste ronde zouden we dit keer zeker niet meer mogen verwachten. De zaken werden dan ook serieus aangepakt en iets over achten werden de klokken in werking gesteld.

Aan bord 3 speelde onze Offerkoning Frank London een bijzonder spannende partij waarin hij zijn eretitel wederom waar maakte. Na een koningsgambiet zag Frank met wit de vijandelijke pionnen op de koningsvleugel op zich af komen terwijl zijn opponent wel kort had gerokeerd. Dat was in Franks ogen het juiste moment om weer een stuk in de aanbieding te doen. Hij wilde een paard offeren maar dat werd niet meteen aangenomen door zijn tegenstander. De verwikkelingen die daarop volgden waren volgens ooggetuige Harm Schoten bijzonder spannend en er werd heen en weer het een en ander geofferd. Al die goedgeefsheid leidde uiteindelijk tot niets anders dan een puntendeling, een resultaat waarmee in ieder geval geen achterstand werd opgelopen: tussenstand ½-½.

Aan bord 4 speelde Erwin Greven een degelijke partij met zwart tegen een d4 opening. Hoe het allemaal precies is gegaan heb ik niet meegekregen, maar wel werd mij al vrij vroeg op de avond duidelijk dat Erwin zijn partij gewonnen had. Daarmee kwam de tussenstand op ½-1½ in ons voordeel.

Daarna was het bij Frans van den Berg, met zwart aan bord 6, waar een beslissing viel. Na de Siciliaanse verdediging van Frans werd het cruciale moment bereikt na 29 zetten (zie diagram). Zwart heeft een pion voorsprong genomen en wit heeft nog maar ca. 2 minuten voor de rest van de partij (zwart nog ca. 20). Wit ziet weinig heil in een 'gewone' voortzetting en stelt een val op: 30. Tf5?? Dxe6 (natuurlijk!) 31. Tf8+ Txf8 en nu ziet wit tot zijn verbijstering dat hij de dame niet kan nemen wegens mat op f1. Toren en loper voor niets weggegeven! Onder het motto "Wie een kuil graaft voor een ander …" werd de partij direct opgegeven. Daarmee bracht Frans de tussenstand op een voor VDS florissante voorsprong van ½-2½. Hing er een verrassing in de lucht?

De volgende beslissing viel bij Martijn London aan bord 1. Evenals vader Frank had ook Martijn met wit een koningsgambiet op het menu staan voor zijn tegenstander, maar deze kreeg als amuse wel eerst 1.  f4 voorgeschoteld om na het antwoord 1. … e5 alsnog 2. e4 door de strot geduwd te krijgen. Martijn kwam niet slecht uit de opening maar ergens (in tijdnood?) heeft hij het toch laten liggen, getuige het feit dat hij verloor. Daarmee kwam de tussenstand op 1½-2½.

Harm Schoten aan bord 2 kreeg een d4-opening tegen zich waarin hij niet thuis was. Na zijn antwoord d5 werd 2. c3 gespeeld. Onderweg naar huis in de auto vertelde Harm mij dat hij puur op gebrek aan theoretische kennis van het bord gezet was. Dat is op zich geen schande tegen een tegenstander met een rating van bijna 2000, maar jammer was het wel want onze voorsprong was tenietgedaan. Bij een tussenstand van 2½-2½ was alles weer mogelijk.

De volgende beslissing viel bij invaller Carlo Buijvoets aan bord 5. Na een geweigerd Morragambiet had Carlo de hele partij een bijzonder comfortabele stelling gehad met ontwikkelingsvoorsprong en initiatief. Dat vloeide allemaal voort uit een verkeerde openingsbehandeling van de zwartspeler die te vroeg met zijn dame in het veld kwam om een pion terug te nemen op d6. Gedurende de partij heeft Carlo zelfs gedacht dat hij zou gaan winnen, maar de analyse thuis leerde dat de balans weliswaar steeds een tikkeltje in zijn voordeel uitsloeg, maar nergens dusdanig dat de winst voor het oprapen lag. Remise was dan ook een terechte uitslag en de tussenstand kwam daarmee op 3-3. Na de partij vertelde mijn tegenstander mij nog dat hijzelf drie keer op rij (1975-1977) clubkampioen van VDS was geweest.

Teamleider Johan van Ommen had een zware avond aan bord 8. Waar het precies mis is gegaan weet ik niet, maar toen ik klaar was met mijn eigen partij en bij hem ging kijken, stond hij al een kwaliteit achter in een hopeloos eindspel. Ik zag Johan nog wel enkele zetten wanhopig doorschuiven in de hoop op een foutje van zijn tegenstander, maar dat kwam niet en het onafwendbare werd dan ook werkelijkheid. Johan verloor en voor het eerst deze avond keek VDS tegen een achterstand aan: 4-3.

Het lot van VDS lag nu in handen van Frits Wilbrink aan bord 7. Met zwart had Frits zich bediend van de Franse verdediging en daarmee had hij zijn tegenstander behoorlijk in de problemen gebracht. Frits had een duidelijk gewonnen eindspel op het bord, maar met 28 priemende ogen in je nek en een klok die niet al te veel tijd meer biedt om de winst veilig te stellen, is de klus niet eenvoudig. Maar Frits kweet zich prima van zijn taak en wist het laatste puntje van de avond binnen te slepen en daarmee de eindstand op 4-4 te brengen. Ons tweede gelijke spel was daarmee een feit en ik meen te mogen zeggen dat dit resultaat tegen het team van Voorst voor VDS zeer behoorlijk te noemen is.

Carlo Buijvoets