Op 11 november 2004 speelde VDS 2 zijn tweede wedstrijd in de OSBO-competitie. Het was een thuiswedstrijd tegen de Schaakmaat 5, de club waarvan Willem Frouws voorzitter is. Willem had op voorhand weinig vertrouwen in een goede afloop voor de Schaakmaten en zijn voorgevoel werd gedurende de avond meer dan bewaarheid. Van de afzonderlijke partijen heb ik weinig gevolgd, alleen van die partijen die na de mijne beëindigd werden heb ik de slotfase meegemaakt.

Aan bord 1 speelde Hans Hertgers die, blakend van zelfvertrouwen na zijn overwinning een week eerder tegen Carlo Buijvoets, deze avond de zwaarste tegenstand te verduren kreeg. Een betrekkelijk korte partij waarin het evenwicht nooit wezenlijk verbroken werd, eindigde als eerste van de avond in remise en daarmee kwam de tussenstand op ½-½.

André Schols speelde aan bord 4 met wit zijn lijfopening, de Sokolski. Hoe het kwam weet ik niet, maar halverwege de avond kon hij al een vol punt bijschrijven in het voordeel van VDS. De tussenstand kwam daarmee op 1½-½.

Aan bord 6 speelde onze captain Frank Nelemans met wit zijn Rétiopening. De tegenstander van Frank bakte er weinig van en had op de tiende zet al drie keer met hetzelfde stuk gespeeld. Dat betekent natuurlijk achterstand in ontwikkeling. Toen ik hem tijdens een rookpauze sprak vertelde Frank mij dat hij één zet te laat had gezien dat hij op zet 11 een stikmat had kunnen geven. Maar het gaf niet want hij stond nog steeds huizenhoog gewonnen met een batterij van torens en dame op de open e-lijn waarmee hij zijn tegenstander in de houdgreep hield. Het duurde dan ook nog maar even of ook Frank deed de volle duit in het bakje van VDS. Tussenstand: 2½-½.

Aan bord 2 speelde Carlo Buijvoets met wit een koningsgambiet, een openingskeuze die door Frank London met goedkeuring werd begroet. Carlo kwam goed uit de opening, won al vroeg zijn gambietpion terug en had een fraaie stelling opgebouwd. Maar toen besloot zijn opponent lang te rokeren en dat is natuurlijk niet de bedoeling van wit. Kort daarna kwamen de zwarte pionnen op de koningsvleugel aangestormd. Enigszins uit het veld geslagen speelde Carlo in die fase niet de beste zetten, maar hij had de hele partij al het gevoel gehad dat hij gewoon niet kon verliezen en het zelfvertrouwen raakte dan ook niet aangetast door de agressie van de zwartspeler. Carlo besloot op complicaties te gaan spelen en deze werden zijn tegenstander al gauw te machtig. Toen die een tweede pion kon winnen (zie diagram) deed hij dat niet maar speelde hij een door angst ingegeven zet die een blunder bleek. Hoe het vanuit de diagramstelling met Carlo was afgelopen na het voor de hand liggende 21. … Lxb2 zullen we nooit weten, maar na de regelrechte blunder 21. … Pc5?? in een poging de witte loper op b3 onschadelijk te maken en in de hoop op spoedig tegenspel over de d-lijn, was het lot van zwart snel bezegeld. Met twee krachtige torenzetten, 22. Tf1 Dg7 23. Tf7, stelde Carlo de winst veilig omdat hij minimaal de dame tegen een toren zou gaan winnen. Na 23. … Dh6, het enige vluchtveld voor de dame, dreigt er namelijk 24. Tc7+ Kb1 25. Txc6+. Daarna gaat de zwarte dame eraf en blijft de loper op d4 ook nog hangen. Zwart gaf meteen op en de wedstrijd was daarmee voor VDS gewonnen. Tussenstand: 3½-½.

Aan bord 3 speelde Willem van Diggele met zwart weer zijn gebruikelijke chaotische schaak. Toen ik bij zijn bord kwam kijken stond hij weliswaar een kwaliteit achter, maar met een paard en een toren wist hij matdreigingen te creëren die zijn tegenstander op een bepaald moment niet meer kon pareren. Tussenstand: 4½-½.

Aan bord 5 speelde Arie van Veen met zwart. Gedurende de partij kreeg ik de indruk dat Arie niet al te best stond, maar op de een of andere manier, onder andere door het doen van een onreglementaire zet, kreeg Arie toch een bijzonder voordelig eindspel op het bord. Die onreglementaire zet betreft een moment in de partij waarin Arie een dreigende paardvork pareerde door zijn koning naar een veld te spelen waar deze schaak stond. De tegenstander zag het niet, Arie was zich van geen kwaad bewust en ook de wedstrijdleider zag het niet, met als gevolg dat er gewoon doorgespeeld werd omdat de tegenstander van Arie met zijn volgende zet zelf het schaak ophief. Toen de tijd behoorlijk begon mee te spelen raakte Arie de draad gedeeltelijk kwijt. Hij zag de meest simpele en snelst winnende zetten niet maar speelde gelukkig ook geen verliezende zetten, als die er al waren. Zo kon toch nog ruim binnen de tijd ook Arie een vol punt bijschrijven en bracht hij de eindstand op 5½-½. Met deze dikke overwinning doet VDS goede zaken voor zijn bordpuntentotaal. Na een minimaal verlies in de eerste ronde ziet het er naar uit dat VDS 2 in de race blijft voor eremetaal. Wat behaalde bordpunten betreft staat ons team in ieder geval aan kop in klasse 3C van de OSBO!

Carlo Buijvoets