Op 19 oktober 2004 startte VDS 2 in de OSBO-competitie klasse 3c met een uitwedstrijd tegen Twello. De wedstrijd was een week uitgesteld op verzoek van Twello omdat zij een week eerder slechts over twee basisspelers konden beschikken. Sportief as wij zijn, hebben we natuurlijk meteen toegestemd in dat uitstel, maar dat hadden we beter niet kunnen doen. Nu kregen we een team tegenover ons dat in ieder geval aan de borden 1 en 3 gewoon te sterk was. Dat resulteerde dan ook in nederlagen aan die beide borden en daar konden we slechts één winstpartij tegenover stellen zodat de wedstrijd uiteindelijk verloren ging met 3½-2½. Minimaal verlies dus, maar wel met lege handen.

Aan bord 1 speelde Carlo Buijvoets met wit zijn geliefde Morragambiet, althans dat probeerde hij maar op de tweede zet werd hij al verrast door een tegengambiet. Na 1. e4 c5 2. d4 kwam niet het gehoopte cxd4 maar d5. Dat had Carlo nog niet eerder tegen zich gehad en hij wist er ook niets van. Improviseren dus. Hij besloot te nemen op c5 waarna zwart zijn pion doorschoof naar d4. Vanaf dat moment liep Carlo eigenlijk een beetje achter de feiten aan. Zijn pluspion op c5 bleek al gauw onhoudbaar en na een onnauwkeurigheid verloor hij op zet 13 (!) ook nog zijn pion op e4. Toen werd het tijd voor de schwindel. Carlo zag kleine kansen op een koningsaanval en besloot daarvoor ook nog maar een kwaliteit te offeren. De tegenstander hapte en Carlo sloeg meteen met de loper in op h7 met schaak. Namen was niet goed geweest voor zwart en dus had wit in elk geval zijn pion terug. Enkele zetten later kon wit stukverlies niet voorkomen maar hij bracht daarna wel complicaties in de stelling. Even leek het alsof hij een vol stuk terug zou gaan winnen, maar het terugofferen van een kwaliteit door zwart voorkwam dit. Daarna was het echt uit. Carlo maakte in een optimistische bui en een reeds verloren stelling nog één grote fout en staakte vervolgens de strijd op de 28^e zet. Tussenstand: 1-0.

André Schols speelde aan bord 3 met wit zijn lijfopening, de Sokolski. Hij kwam goed uit de startblokken en na de partij gaf zijn tegenstander volmondig toe dat hij voor zijn leven gevreesd had. Een "dameoffer", of eigenlijk meer een ruil van de dame tegen een toren en twee lichte stukken, had André niet zien aankomen en vanaf dat moment sloeg de balans om. André kwam zwaar onder druk te staan en moest korte tijd later de partij opgeven. De tussenstand kwam daarmee op 2-0.

De exacte volgorde van beëindiging van de resterende vier partijen is mij ontgaan, want ik stond te kijken toen alle vier de partijen nog volop aan de gang waren, verliet vervolgens even de speelzaal voor een sanitaire stop, kwam terug en was ten zeerste verbaasd dat alle vier partijen inmiddels afgelopen waren. Aan bord 2 had Hans Hertgers met zwart een solide partij gespeeld, maar toen ik de speelzaal verliet leek hij een pion te gaan verliezen. Hans nam daarop een witte pion onder vuur en hield de zaken zo in evenwicht. Uitslag: remise. Tussenstand: 2½-½.

Aan bord 4 speelde Willem van Diggele met zwart weer zijn gebruikelijke onnavolgbare partij. Hij had een kwaliteit of zelfs een heel stuk gewonnen en had daaraan voldoende om ook de partij naar zich toe te trekken. Tussenstand: 2½-1½.

Aan bord 5 speelde onze captain Frank Nelemans met wit zijn Rétiopening. Hij was weliswaar wat materiaal achter gekomen, maar het laatste wat ik van deze partij gezien heb, was dat hij een gevaarlijke aanval lanceerde over de half open h-lijn. Klaarblijkelijk was dit initiatief voldoende compensatie voor het verloren materiaal, want de partij eindigde in een puntendeling. Tussenstand: 3-2.

Aan bord 6 speelde Bram Rook met zwart een degelijke partij. Bram verdedigde secuur en pareerde alle dreigingen van zijn tegenstander zodat er voor hem geen doorkomen aan was. Toen de tussenstand van 3-2 op het scorebord stond, kreeg Bram dan ook terstond een remiseaanbod. Dat accepteerde hij en zo kwam de eindstand van 3½-2½ tot stand. Een minimaal verlies, maar het biedt hoop voor de komende ronden.

Carlo Buijvoets