VDS moest 11 maart tot het uiterste gaan om tegelijkertijd twee teams in het zadel te hijsen. Het eerste team speelde een thuiswedstrijd en tweede team moest die avond naar Oosterbeek om tegen OPC ten strijde trekken. Met drie auto’s trokken we erheen. Na enig zoeken vonden we de schaakzaal in de catacomben van de gereformeerde kerk in Oosterbeek, de plaats waar de Engelsen zestig jaar geleden de Duitsers het vuur na aan de schenen legden.

Voor OPC was dit een belangrijke ontmoeting. Het kleine clubje stond op gelijke hoogte met Ede 2 en moest dat team alleen voorbij in bordpunten. Voor VDS 2 zijn na het onnodige verlies tegen De Toren 4 de kansen op promotie verkeken, gelukkig maar, want waar halen wij acht spelers vandaan?

Deze avond voldeden wij met herintreder Harry Mulder aan onze sportieve plicht OPC van de overwinning af te houden. OPC, met een gemiddelde KNSB-rating van 1609, speelde traag en gedegen. Bij VDS 2, teamgemiddelde ongeveer 1630, had alleen teamleider en tijdnoodspecialist Johan van Ommen een achterstand op de klok...

Frans van den Berg (rating 1783) trof aan bord 1 leeftijdsgenoot J. Andriessen (1736). Deze zette met zwart Frans in een aangenomen damegambiet enigszins onder druk, maar die hield in het begin stand.

Hans Hertgers (1631) voerde op bord 2 het schijnoffer Pxe4 uit tegen de Italiaanse opening van P. Noordhuis (1654). Deze pareerde met het tegenoffer Lxf7†. Hans had heel scherp en mogelijk al winnend kunnen reageren. Hij deed het gedegener, waarbij hij druk hield op de witte koning op de open e-lijn.

Gijsbert Wolvers (rating onbekend) liet Hans Verburg (1608) zijn wolventanden zien op bord 3. In een Spaanse partij verloor hij een pion in de opening, maar hij vond compensatie in een dreigend lijkende koningsaanval (de partij is na te spelen in de Chessviewer, database "Gijsbert Wolvers").

Johan van Ommen (1655) kreeg op bord 4 met zwart een onregelmatige d-pionopening tegen zich van W. H. Lensink (1480). Deze door een ongelukje met een blauw oog getooide Oosterbeker werd door Johan speels maar zeker onder druk gezet. Op een gegeven moment viel onze strijder de c-lijn binnen en won daarbij de kwaliteit.

Harry Mulder (ook zonder rating) ruilde op bord 5 zijn paard op c6 in de Svesjnikov-variant van het Siciliaans tegen W. Lise (?) (1568). Hij kreeg een dubbele c-pion, maar hield druk op de zwarte koningsstelling.

Bram Rook (1456) koos op bord 6 tegen wedstrijdleider Hans Molendijk (1608) de Philidor-verdediging. Hij kwam slechter uit de opening en was de eerste die zijn winstwensen in rook zag opgaan en een verliespunt moest incasseren. Tegelijkertijd sloeg Johan zijn tegenstander figuurlijk een blauw oog. Nestor Frans had zijn steunpilaar in de e4-pion verloren, waarna zijn stelling bleef verslechteren. Ook hij gaf op en VDS keek tegen een achterstand van 1-2 aan.

De positie leek echter gunstig. Hans bleef de dame van zijn tegenstander achtervolgen. Die moest uiteindelijk een pion geven om aan die wurgende greep te ontkomen. Dit proces kostte hem zeeën van tijd. Gijsbert leek inmiddels een winnende koningsaanval te hebben, en Harry zou er remise uit moeten kunnen slepen.

De kansen keerden. Gijsberts koningsaanval werd kunstig gestopt –achteraf bleken zijn winstmarges veel te klein– en plotseling stond hij een stuk achter. Een wolf bijt graag even door; twee vrijpionnen leken nog kansen te geven. Het bleek echter het gespartel van een wolf in doodsnood. Nadat Hans zijn tegenstander door de vlag had gejaagd in een gewonnen stelling, moest de wolf in schaapsklederen opgeven. Hij die nog in zijn euvele overmoed had aangeboden het eerste team te redden van degradatie, moest zijn tweede nul in het tweede team bijtekenen, en trok zich met bebloede bek terug.

Alles hing af van Harry. Het werd een intrigerend tijdnoodduel. Zijn tegenstander had een enkele minuut, terwijl Harry een loper minder had in een toreneindspel. Zijn tegenstander deed het goed, stopte Harry’s vrije a-pion, snoepte nog wat pionnen af. Harry deed echter wat hij moest doen. Hij weigerde een remiseaanbod –"daar heeft onze club niks aan"– en joeg zijn tegenstander door de vlag. Matpotentieel: één toren… En zo ontkwam Beekbergen met een krappe remise uit de catacomben van Oosterbeek, dat zo de promotiekansen kwijtraakte.

Iets over de persoonlijke prestaties: Hans staat met 5 uit 6 glansrijk aan kop, gevolgd door Frans (4 uit 6), die tot zijn grote spijt zijn eerste OSBO-nederlaag optekende. Daarna volgen Ardie van Veen (2 uit 3), Frank Nelemans (2 uit 4), Johan (2,5 uit 6) en Willem van Diggele (2 uit 5). Harry scoorde aldus het belangrijke ene punt, Rein Takken een zeker eveneens belangrijke remise, terwijl Bram en Gijsbert gebroederlijk onderaan bungelen met 0 uit 2.

Gijsbert Wolvers