Op 12 januari 2004 moest VDS 1 naar Nijmegen om daar de vierde ronde van de Osbo Competitie in klasse 1B tegen UVS 2 te spelen. Goed voorbereid met een routebeschrijving afkomstig van de website van UVS vertrokken we om kwart over zeven vanf het Dorpshuis in Beekbergen met drie auto's, want André wilde na de wedstrijd teruggaan naar Rotterdam. Carlo reed voorop omdat hij ervan overtuigd was dat het vinden van Het Forum, de speelzaal van UVS, een makkie was. Over de Waalbrug direct links af richting Waalkade. Langs de Waalkade tot aan de rotonde, deze driekwart rondrijden en vervolgens tweede links tot aan de T-splitsing alwaar onze bestemming gelegen was. Simpel toch… Dat liep even anders. Direct na de Waalbrug links ging nog wel, maar vervolgens reden we telkens in een fuik en konden we niet bij de Waalkade komen. Vroeger kon dat wel. Na diverse malen omkeren op kleine pleintjes en smalle weggetjes, nam Martijn de koppositie over en reden we terug naar de hoofdweg om met een omtrekkende beweging rond het centrum van Nijmegen bij een parkeergarage te komen waarin de auto's gestald werden. Toen dit om vijf over acht gedaan was, kwamen we erachter dat de parkeergarage om twaalf uur ging sluiten. En we liepen al achter op het schema. Toch maar de auto's laten staan en hopen dat er voldoende chauffeurs ruim voor twaalf uur klaar waren met hun partijen om de auto's uit de garage te halen. Vervolgens nog een korte avondwandeling door Nijmegen onder aanvoering van Frank die ofwel goed bekend is in Nijmegen of een bijzonder goed oriëntatiegevoel heeft. Want er ging niets meer mis en tegen kwart over acht betraden we Het Forum. Daar waren onze tegenstanders reeds in afwachting van onze komst en heel snel daarna zat iedereen achter zijn bord en kon de wedstrijd beginnen.

Harm Schoten speelde aan bord 5 met wit een Slavische partij. Harm raakte geen moment het spoor bijster, kwam niet in de problemen en kon rond half tien een halfje in zijn boekje schrijven. Een regelmatige remise.

Aan bord 7 speelde André Schols met wit zijn geliefde Orang Oetan. Deze partij is na te spelen in de Chessviewer op deze website en staat in de Database van André Schols. Na de opening kreeg zwart de open a-lijn onder controle en wist met een toren en een paard André behoorlijk onder druk te zetten. Op de 25^e zet ging het mis (zie diagram 1).

Diagram 1

Stelling na 25. … d4

Na een dwaling van zijn tegenstander en deed André daar nog een schepje bovenop. Vanuit de diagramstelling volgde 26. Pc4?? Txe2 en André verloor een vol stuk zonder compensatie. Als de koning namelijk terugneemt op e2, volgt Pc3+ en valt vervolgens de toren op b1. André had vanuit de diagramstelling 26. Ld1 Pc3 27. Lb3+ Pfd5 28. Lxa2 Pxa2 moeten spelen, waarna hij een kwaliteit tegen een pion had gekregen. André speelde nog enkele zetten door om te proberen met complicaties wat van zijn materiële achterstand weg te werken, maar zijn tegenstander liet zich niet van zijn stuk brengen. Sterker nog, hij won er nog een stuk bij en dat was voor André het sein om zijn koning om te leggen. We keken nu tegen een achterstand aan van 1½ - ½.

Aan bord 4 speelde Frank London met zwart de Caro Kann. Frank gaf er blijk van beter thuis te zijn in de finesses van deze opening dan zijn tegenstander, want hij won in de loop van de partij een pion bij een fraaie stelling. Zijn tegenstander kon alleen maar keepen, maar toonde zich in dat vak een ware Edwin van der Sar. Frank zag uiteindelijk geen mogelijkheid meer de verdediging van zijn tegenstander te omspelen en berustte in remise. Jammer, want bij thuisanalyse vond Frank een fraai dameoffer dat de partij in zijn voordeel beslist zou hebben. Maar een dameoffer met winst op termijn, dat moet je in de externe maar net zien en dan ook nog durven. Geen echte dwaling, maar toch… er had dus meer ingezeten. Hoe dan ook, de stand was nu 2 - 1.

Arie van Veen speelde aan bord 6 met zwart tegen een Orang Oetan. Tja, bij andere verenigingen kunnen ze dat ook. Arie verweerde zich kranig maar was, zoals eerder weleens in de interne competitie, behoorlijk verdwaald in het oerwoud van de Orang Oetan en had op een bepaald moment een kwaliteit en een pion ingeleverd. Dat was teveel van het goede en Arie moest in het eindspel dan ook het onderspit delven: 3 - 1.

Aan bord 2 speelde Erwin Greven met zwart een Wolgagambiet. Aangezien deze partij zich direct naast mij afspeelde, had ik er goed het oog op. Groot was dan ook mijn schrik toen Erwin in het middenspel zijn gefianchetteerde koningsloper ruilde zonder dat hij de zwartveldige loper van zijn tegenstander er voor terugkreeg. In mijn ogen was dat een dwaling van de eerste orde. De lange diagonaal a1-h8 kwam nu in bezit van zijn tegenstander die deze dan ook snel bezette met loper en dame. Gelukkig stond de loper voorop, zodat een eventueel mat op g7 altijd twee zetten zou vergen. Maar ik had even geen vertrouwen meer in de stelling van Erwin. Groot was dan ook mijn verrassing toen ik Erwin met de hem resterende loper en de dame plotseling tot grote activiteit zag komen. Met enkele schaakjes door de dame wist Erwin twee pionnen te veroveren en vervolgens dwong hij dameruil af. De lange diagonaal was geen gevaar meer voor zwart en de twee pionnen voorsprong garandeerden een comfortabel eindspel. Erwin wist de partij daarna dan ook soepeltjes te winnen en VDS was terug in de race: 3 - 2.

Aan bord 3 speelde Carlo Buijvoets met wit een koningsgambiet en dan sta je natuurlijk meteen een pion achter. Ook deze partij is na te spelen in de Chessviewer op deze website en staat in de Database van Carlo Buijvoets. In het verloop van de partij bleek dat Carlo met een materialist pur sang van doen had, want zijn tegenstander deed allerlei positionele concessies om de pion maar te kunnen behouden. Na een kleine dwaling van Carlo wist de zwartspeler nog een pion te veroveren. Dat was natuurlijk niet Carlo's bedoeling geweest en hij vreesde vanaf dat moment dan ook voor zijn leven, maar welbeschouwd had Carlo de nodige compensatie doordat hij de stelling van zijn tegenstander behoorlijk in zijn greep had (zie diagram 2).

Vanuit de diagramstelling volgde: 20. … f5 21. exf6 Dxf6 22. Pe5 Pf5 23. Tae1 Dd6 24. Tc1 Pe3 25. Tfe1 Pc4 26. Pxc4 bxc4 27. Df3 Pa6 (zie diagram 3). Eindelijk heeft zwart zijn paard van b8 geactiveerd, maar hij komt van een koude kermis thuis. Na de volgende zet van wit moet zwart zijn materiële voordeel weer inleveren en komt hij uiteindelijk zelfs een pion achter te staan. 28. Dg4 Pxb4 29. Te6 Dd8 30. axb4 Ta7 31. Txc6 Eerste pion heroverd! 31. … Tg7 32. De6+ Kh8 33. Td6 De7 34. Dxe7 Txe7 35. Txd5 Tweede pion heroverd! 35. … f3 36. gxf3 Txf3 37. Kg2 Tee3 Hier bood mijn tegenstander remise aan en gezien het dubbele toreneindspel was ik ervan overtuigd dat het ook een bijna niet te vermijden uitslag was. Ik wilde dus wel, maar mocht terecht niet van Frank, ook omdat ik nog ruim een kwartier op de klok had en mijn tegenstander nog minder dan vijf minuten. 38. Txg5 Eén pion voor! 38. … h6 39. Tg4 Tb3 40. Txc4 Twee pionnen voor! 40. … Tfd3 41. Tf4 Tg3+ 42. Kf2 Txh3 Terug naar één pion voorsprong! 43. Tc7 Kg8 ½–½ Uiteindelijk werd de vrede toch getekend en dat was ook een zeer terechte uitslag voor deze partij. De torens van zwart hebben zoveel spel dat ze zonder de remise waarborgen, door een eeuwig schaak of een zetherhaling. De stand was nu dus 3½ - 2½.

Aan bord 1 speelde Martijn London een Bird-opening. Hij kreeg een prachtige stelling met veel druk over de f-lijn op de koningsstelling van zijn tegenstander. Ook had Martijn een geweldige voorsprong in tijd opgebouwd en alom heerste dan ook de overtuiging dat hij zijn partij op zijn sloffen zou gaan winnen. Toen Martijn echter door zijn tegenstander in de gelegenheid werd gesteld om met een toren in te slaan op f7, kwam de kentering in de partij. Martijn ging erg lang nadenken of Txf7 wel een goede zet was, zo lang zelfs, dat hij daarna iets tijdachterstand kreeg. Tenslotte kwam hij tot de conclusie dat hij niet mocht nemen op f7 en daarna toonde zijn tegenstander zich een waardig opponent voor onze eerste bordspeler. Hij verdedigde secuur en Martijn kon geen doorbraak forceren. Martijn geraakte als eerste tijdnood en zijn tegenstander hield nog steeds stand. Toen de tijdsdruk hoog was opgelopen, kwam voor Martijn de fatale dwaling: hij blunderde zijn dame weg, kon direct de strijd staken en een zeker gewaand punt werd een nul. De wedstrijd was verloren: 4½ - 2½.

Nu was alleen invaller Willem van Diggele met zwart op bord 8 nog aan het schaken. Willem had de hele partij een in mijn ogen niet zo comfortabele stelling gehad waarbij hij een pion achter was komen te staan. Maar op een gegeven moment kwam Frank mij vertellen dat de situatie bij Willem aan het omslaan was. Willem had zijn tegenstander op een dwaalspoor gebracht en toen de gelegenheid zich voordeed, zijn kans met beide handen aangegrepen. Zijn pion was terug veroverd en met meer tijd op de klok en initiatief op het bord, ging Willem de tijdnoodfase in. Zijn tegenstander meende op een bepaald moment het initiatief van Willem over te kunnen nemen door op diens koning af te gaan, maar hij kwam bedrogen uit. Met een paar schaakjes wist Willem de vijandelijke koning naar het ideale veld te dirigeren om hem daar mat te zetten. Zo werd de eindstand bepaald op 4½ - 3½.

De wedstrijd was daarmee ten einde gekomen maar het dwalen door Nijmegen kreeg nog een vervolg. De auto's waren weliswaar allemaal tijdig uit de parkeergarage bevrijd, maar nu moesten ze de stad nog weten uit te komen. Hoe het de anderen is vergaan, weet ik niet. André was al bijtijds richting Rotterdam vertrokken en na afloop van de wedstrijd was Martijn met in de auto Frank, Erwin en Arie, ook direct weggegaan omdat hij nog naar Meppel moest. Willem, Harm en Carlo namen nog een afzakkertje aan de bar om de spanning bij Willem even een uitlaatklep te geven. We waren dus onze loods, Frank London, kwijt bij het zoeken naar een uitweg uit Nijmegen. Terug bij de auto bleek deze aan de Waalkade geparkeerd te staan. Het plan werd opgevat om de stad te verlaten via de route die we op de heenweg niet hadden kunnen vinden en dat was een slechte beslissing. Op de terugweg bleek deze weg evenmin vindbaar. Omkeren dus en de eerste weg links het centrum in. Wederom fuiken alom en geen doorgaande route door het centrum. Terug naar de Waalkade en deze volgen tot het eind om via een omtrekkende beweging om het centrum uiteindelijk toch de juiste weg te vinden. Mijn indruk is dat de weg naar Rome vanuit Nijmegen makkelijker te vinden is dan de weg naar Beekbergen, want leiden uiteindelijk niet alle wegen naar Rome? Nou, bijna alle, want de weg die VDS 1 dit seizoen volgt lijkt na vier verloren wedstrijden, de kortste richting tweede klasse. Misschien dat we onze koers nog kunnen wijzigen, maar dan moeten de resultaten wel snel komen.

Carlo Buijvoets