Op 14 november 2003, de dag voordat de echte Sint in Zwolle voet aan land zou zetten, moest VDS 1 naar Velp om daar de tweede ronde van de Osbo Competitie in klasse 1B te spelen. Het was weer een wedstrijd in twee etappes, want een week eerder waren teamleider Frank London en eerste bordspeler Erwin Greven al in Velp geweest om hun partijen vooruit te spelen. Dat betekende tevens dat Frank er deze avond niet bij was en dat ondergetekende als plaatsvervangend teamleider voor de resterende partijen zou optreden. Achteraf bleek dat de spoedige komst van de Sint deze avond tot vlagen van goedgeefsheid heeft geleid onder de strijdende schakers. Maar ook dat was een week eerder al begonnen.

Door het resultaat in de vooruitgespeelde partijen moest de wedstrijd op 14 november eigenlijk gewoon opnieuw beginnen. Met twee invallers, beiden vorig seizoen nog vaste krachten van het eerste team, werd de reis naar Velp aanvaard. We waren ruim op tijd want de reis duurde aanmerkelijk korter dan we verwacht hadden. Dus er was eerst nog even tijd om de overige teamleden te laten genieten van mijn prestatie in de interne één dag eerder. Toen had ik tegen Harm op de elfde zet, door een domme beoordelingsfout, mijn dame laten opsluiten en de partij opgegeven. Was dat ook het Sinterklaaseffect? Het zat mij in ieder geval niet lekker, maar achteraf denk ik dat ik door die wanprestatie goed wakker ben geschud om op het juiste moment, namelijk in de externe, wel weer alert te zijn achter het bord.

Aan bord 8 speelde Frans van den Berg een Siciliaanse partij. Frans had een avond eerder al voor VDS 2 gewonnen aan het eerste bord en daardoor geen gebrek aan zelfvertrouwen. In de loop van de partij won Frans een pion en toen hij korte tijd later met zijn dame op bezoek ging op de tweede rij zou hij er nog twee bij winnen. Dat was teveel voor zijn tegenstander, die de partij opgaf. Een goede start dus en VDS ging aan de leiding: 2 - 1.

Johan van Ommen speelde aan bord 7 en speelde de Oostenrijkse Aanval tegen de Pirc-verdediging van zijn tegenstander. Johan kreeg dus pionnen op c4, d4, e4 en f4. De tegenstander wist dat brede centrum echter goed te omspelen en kreeg na het opspelen van Johans d-pion naar d5 dreigingen over de diagonaal a7-g1. Met daarbij paarden op e5 en g4 waren de dreigingen Johan allemaal wat te machtig en hij ging een stuk verliezen. Dat was voor hem het moment om de partij op te geven. Weg voorsprong. We konden weer opnieuw beginnen: 2 - 2.

Aan bord 2 speelde ondergetekende, Carlo Buijvoets, een Franse partij tegen de op papier zwaarste tegenstander. Het werd een variant waar ik niet erg in thuis ben, maar de algemene principes volgend kwam ik toch niet zo slecht te staan. Achteraf had ik de indruk dat mijn tegenstander ook niet op bekend terrein vertoefde. De partij ging als volgt:
1. e4 e6 2. d4 d5 3. Pc3 Pf6 4. e5 Pfd7 5. Pce2 c5 6. c3 Pc6 7. f4 Db6 8. Pf3 cxd4 9. Pexd4 De laatste zet uit het boek 9. ... a6 10. g3 Le7 11. Lh3 Deze zet kende ik uit de Tarrasch-variant. Zwart wil graag f6 spelen om de f-lijn te openen, maar moet nu zijn pion op e6 goed in de gaten houden, anders slaat de loper daar in met schaak om vervolgens ook nog d5 te verorberen. Vandaar dat ik nu eerst het paard op d4 afruil om de tweede aanvaller van e6 te verwijderen. 11. … Pxd4 12. cxd4 Een alternatief was hier 12.Pxd4 Pb8 met de bedoeling Pc6 om het tweede paard van d4 te verjagen of af te ruilen. 12. ... Db4+ 13. Kf2 0–0 14. De2 Pb8 15. b3 Pc6 Het paard is omgespeeld om druk te zetten op d4. 16. Lb2 Ld7 17. g4 (zie diagram 1). 17.Thc1!? is misschien sterker. In elk geval was ik erg blij met de tekstzet, want die biedt mij de gelegenheid om eindelijk de f-lijn te openen. In de analyse achteraf zei mijn tegenstander dat mijn stukken niets stonden te doen achter op de zevende rij. Ten dele heeft hij daar wel gelijk in, maar kijk nu eens naar zijn eigen stukken en dan met name de lopers. Beide staan ze tegen de eigen pionnen aan te kijken en hebben ze nagenoeg geen activiteit. Ik denk dat mijn tegenstander hier zijn kansen schromelijk overschat heeft.

17. ... f6 18. Kg2 fxe5 19. Pxe5? (zie diagram 2). Nu wint zwart minimaal een pion na 19. … Pxe5 20. Dxe5 Ld6 (20 dxe5 Txf4). 19.fxe5 was de beste kans voor wit. 19...Tf4 20. Thf1. 19. ... Pxe5 20. fxe5 (zie diagram 3). Kijk nu nog eens naar de activiteit van de lichte stukken op het bord. De witte lopers bestrijken samen 3 velden en de mijne 11. Deze komen nu dan ook vernietigend tot leven. 20. … Lh4 Boem! Mijn tegenstander had deze zet duidelijk over het hoofd gezien en alleen rekening gehouden met Lg5. Mijn blik was echter gericht op het veld f2! 21. Taf1 Fritz adviseert hier de volgende variant, waarna zwart duidelijk beter staat: 21. Thd1 Lb5 22. De3 Tf2+ 23. Dxf2 Lxf2 24. Kxf2 Tf8+ 25. Kg1. 21. ... Lb5 Boem! 22. De3 Met 22. Dd1 had wit nog wat laatste stuiptrekkingen kunnen doen. 22. ... Txf1 23. Txf1 Lxf1+ 24. Kxf1 Df8+ 25. Kg1 Df2+ 26. Kh1 Dxb2 27. g5 22. ... Txf1 23. Txf1 Lxf1+ 24. Kxf1 Tf8+ en waar wit nu zijn koning ook naartoe speelt, de loper op b2 gaat hoe dan ook verloren. Aangezien ik al een kwaliteit voor stond, zou ik daarmee een volle toren in de plus komen en wit hield het hier voor gezien: 0–1 Na mijn wanprestatie van de vorige dag was dit even lekker om het zelfvertrouwen weer op te krikken. VDS nam opnieuw een voorsprong: 3 - 2.

Terwijl ik zat te analyseren met mijn tegenstander, kwam Harm Schoten bij me langs met de vraag of hij, gezien de dreigende tijdnood voor hem, remise aan mocht bieden. Ik liep even de borden langs en was optimistisch gestemd over onze kansen. Arie van Veen stond goed tot zeer goed en Frits Wilbrink had de hele partij al onder druk gestaan en stond een pion achter. Maar Frits kennende dacht ik dat hij de remise nog wel veilig kon stellen. Dus gaf ik Harm toestemming voor het remiseaanbod. Zijn tegenstander wees dat echter af, dus moest Harm verder spelen.

De volgende beslissing viel aan bord 6 bij Arie van Veen. Na een Réti opening (1. Pf3) trachtte Arie met f5 in het Hollands terecht te komen. Zijn tegenstander pareerde direct met 2. e4 waarop Arie die centrumpion verorberde. Hij moest de pion wel teruggeven, maar kreeg een fraaie stelling met een mooi centrum. Daarachter had hij zijn stukken lekker actief staan en de tegenstander kwam amper voorbij de derde rij. Kortom, Arie had het spel in handen, tot … Arie is nog maar kort geleden teruggekeerd van een lang verblijf in Spanje en zal ongetwijfeld de meeste invloed hebben gevoeld van de in aantocht zijnde Sint. Dat liet hij deze avond merken door een plotselinge bui van goedgeefsheid. Laat op de avond dacht Arie een pion op b2 te kunnen winnen, daarbij een overbelasting van zijn dame over het hoofd ziend. Hij nam de pion en verloor vervolgens een stuk. Dat was teveel van het goede. Arie gaf zich gewonnen en de stand was weer gelijk: 3 - 3.

Nu lag het lot van VDS 1 dus in handen van een slechter staande Frits en een in tijdnood verkerende Harm. Aan het derde bord was Frits Wilbrink al vroeg in de partij zijn a-pion kwijt geraakt en hij zocht tegenkansen op de koningsvleugel. Hij had daar wel enige druk, maar zijn tegenstander pareerde de dreigingen en hield het heft in handen. Toen Frits al laat op de avond met een kwaliteit achter ook nog de druk van de klok begon te voelen en in een slecht staand eindspel terecht was gekomen, sneuvelde er nog een pion en ging uiteindelijk ook Frits knock out. Voor het eerst in de wedstrijd keken we tegen een achterstand aan: 3 - 4.

Nu kon alleen Harm Schoten op bord 5 ons nog behoeden voor een nederlaag. Harm had de hele partij een in mijn ogen comfortabele stelling gehad waarbij hij de damevleugel van zijn tegenstander nagenoeg verlamd had. Met een pion van Harm op c5 en pionnen van zijn tegenstander op a6, b5 en c6 met daarachter een loper op b7 had Harm duidelijk het betere van het spel en zijn eerder gedane remiseaanbod was dan ook alleszins gerechtvaardigd. Maar ja, de stand in de wedstrijd op dat moment noodzaakte zijn tegenstander om door te spelen. Nadat Frits verloren had hoorde Harm zijn tegenstander over een remiseaanbod mijmeren. Maar ja, zich de stand in de wedstrijd realiserend was het nu Harm die hier niets van wilde weten. Hij was de enige die de wedstrijd nog kon redden. Dus hij speelde door, wellicht meer tegen de klok dan de tegenstander. Het werd een gecompliceerd eindspel met pionnen op beide vleugels, en dat kost tijd. En tijd had Harm bijna niet meer. Hij maakte dan ook enkele foutjes en verloor de ongelijke strijd. Maar het is lovenswaardig dat hij zich voor het team heeft willen opofferen. Eigenlijk was Harm deze avond de enige echte Sinterklaas! Einduitslag: 3 - 5. Met deze uitslag kunnen we constateren dat er progressie geboekt is ten opzichte van de eerdere 2 - 6 nederlaag. Als deze progressie zich in dit tempo voortzet over de komende vijf ronden, dan worden de uitslagen van de volgende wedstrijden 4 - 4, 5 - 3, 6 - 2, 7 - 1 en tenslotte 8 - 0! Houdt moed dappere Vrienden Door Strijd!

Carlo Buijvoets