Het eerste team had op 16 januari 2003 een thuiswedstrijd tegen De Toren 2 uit Arnhem. Voor deze wedstrijd stonden beide teams exact gelijk op een gedeelde vijfde plaats met 3 matchpunten en 10 bordpunten. Er viel voor beide teams dus winst te behalen op de ranglijst. Ik heb zelf een lange partij gespeeld en daardoor niet veel mee gekregen van de andere partijen. Bovendien is mij op een bepaald moment ook ontgaan hoe het scoreverloop precies ging. Gelukkig hebben wij in de persoon van Frank London een teamleider die mij voor dit verslag later ingeseind heeft omtrent een heleboel details van de avond. En dat terwijl hij zelf een erg drukke avond heeft gehad, want tijdens onze eerste externe wedstrijd in Het Dorpshuis bleek dat er behoefte was aan iemand achter de bar. Johan van Ommen repliceerde na een opmerking van Frank hierover meteen met: "Ja, een keeper!" en mij is tot op dit ogenblik niet duidelijk of die opmerking ontsproot aan een gevoel van heimwee naar onze vorige gastheren bij de voetbalvereniging of dat hij slechts een woordspelletje speelde. Wat mij, dit schrijvende, wel opvalt is dat mijn tekstverwerker het woord "Johan" niet kent en dat hij als alternatief voor dit woord de term "Ohaën" voorstelt en ik houd het er hier dan ook maar op dat Johan met bovenstaande opmerking gewoon zijn naam eer aan deed.
Ik, Carlo Buijvoets, kreeg aan het zesde bord al vroeg op de avond (ca. 9.15 uur) als eerste een remiseaanbod. Ik had het Morra-gambiet gespeeld en stond op dat moment nog steeds een pion achter. Mijn tegenstander overhaastte alles echter niet en bleef geduldig spelen, hetgeen voor de Morra-speler minder gewenst is. Die krijgt liever complicaties op het bord doordat de tegenstander actief probeert te ageren tegen de ontwikkelingsvoorsprong van wit. Ik zat zelf dus te twijfelen over het al dan niet aannemen van het remiseaanbod. Na overleg met de teamleider en met het oog op een ruime tijdsvoorsprong op de klok, besloot ik het aanbod af te slaan en te trachten rustig de remisemarge vast te houden om te kijken wat er op de overige borden zou gebeuren.
Aan het vierde bord viel de eerste beslissing van de avond om ongeveer 10 uur. Frank London had er met wit in een Siciliaanse partij met f4 weer eens voor gekozen om zijn koning van alle bescherming te ontdoen en op een bepaald moment had hij e4, f4, g4 en h4 keurig in slagorde opgesteld. Dit vermocht zijn tegenstander echter niet zodanig van zijn stuk te brengen dat hij onder de pionnenstorm bezweek. De partij eindigde in remise, waardoor de teams gelijk op gingen: ½-½.
Intussen lag de partij van Carlo nog steeds op remisekoers.
Ongeveer een kwartier of een half uur later viel de volgende beslissing aan het vijfde bord. Frits Wilbrink zag met zwart, in een poging Frans te spelen, op de tweede zet zijn tegenstander De2 spelen waarna Frits het ook niet meer wist. Hij kwam wat moeilijk uit de opening en verloor op een bepaald moment een pion. Door complicaties te scheppen wist hij eerst de pion terug te winnen en later de partij naar zich toe te trekken. Hij kreeg zijn tegenstander op de knieën en kon een vol punt bijschrijven voor VDS. We gingen nu aan de leiding: 1½-½.
Intussen lag de partij van Carlo nog steeds op remisekoers.
De Toren kwam terug na het verlies van Frans van den Berg aan het zevende bord. Frans had na deze derde nederlaag op rij in de externe competitie goed de pest in en deelde dit zijn tegenstander, die hier natuurlijk geen blaam trof, mee met de woorden: "Ik baal!", om hem daarmee duidelijk te maken dat hij geen zin had om de partij nog even te analyseren. De stand was nu gelijk: 1½-1½.
Intussen lag de partij van Carlo nog steeds op remisekoers.
Martijn London speelde aan het eerste bord zijn geliefde Stonewall. Toen hij laat op de avond een pion ging winnen bij een slechtere stand op de klok, durfde zijn tegenstander niet te gokken op winst door tijdsoverschrijding en de partij eindigde in remise. De stand bleef gelijk: 2-2.
Intussen lag de partij van Carlo nog steeds op remisekoers.
Bert (terug van weggeweest) Meester speelde met wit aan het tweede bord de Bird-opening met b3 en f4. Deze variant staat bekend als de bajonet en daarbij is het de bedoeling dat wit wel zijn loper op d2 houdt, zo is mij ingefluisterd. Bij Bert was deze loper op een bepaald moment echter verdwenen maar dat weerhield hem er niet van de partij winnend af te sluiten. Het was inmiddels ongeveer 11.30 uur geworden en na deze beslissing had de stand voor ons weer een gunstige aanblik: 3-2.
Intussen lag de partij van Carlo nog steeds op remisekoers.
De volgende beslissing liet wat mij betreft te lang op zich wachten. Ik had allang mijn gambietpion terugveroverd en de remise lag voor het oprapen. In het belang van het team speelde ik, met bijna twintig minuten op de klok tegen zo'n vijf minuten voor mijn tegenstander, door om hem desnoods door de vlag te jagen. Door de tijdsdruk aan zijn kant zag ik kans om een pion te winnen en een vrije a-pion te creëren. De remisemarge was hiermee nog niet echt doorbroken, maar het zou dan wel een dikke plusremise worden. Mijn tegenstander had inmiddels nog slechts twee minuten en ik nog ongeveer tien. Voor het incasseren van de remise moest ik echter wachten tot we als team vier punten hadden binnengesleept.
De verlossing voor mij en voor VDS kwam in de persoon van Johan van Ommen die aan het achtste bord een degelijke partij afleverde, in de opening geen stuk weggaf en de tijdnood dit keer voor bleef. Dit alles had een positieve uitwerking op het resultaat van de partij en om ongeveer 12 uur sleepte Johan het volle punt binnen: 4-2.
Intussen lag de partij van Carlo niet langer op remisekoers! Door een foutieve paardmanoeuvre had ik mijn tegenstander onnodig de kans gegeven om met een loperoffer mijn pionnenstelling te kraken waarna hij had kunnen promoveren. Echter, direct na de beslissing aan het achtste bord stelde ik remise voor en dit aanbod werd door mijn tegenstander meteen geaccepteerd. Het loperoffer vond hij later in de analyse. Maar ook dan had hij misschien nog te weinig tijd gehad om de partij tot winst te voeren. Hoe het ook zij, VDS 1 kon nu de winst bijschrijven en na de laatste beslissing van de avond, het verlies van Erwin Greven aan het derde bord, werd de eindstand 4½-3½. Door dit resultaat klimt VDS 1 naar de vierde plaats op de ranglijst met slechts één matchpunt achterstand op de top drie. Wie weet ligt er nog een kampioenschap in het verschiet.
Carlo Buijvoets