Prestaties
zijn er om te vieren – lost u het raadsel op?
U weet allemaal dat het steeds zeldzamer wordt dat onze columnist eens ongegeneerd kan juichen. Zelf kan ik het me bijvoorbeeld niet meer herinneren. Het zal toch jaren terug zijn dat hij op de club van iemand uit de top 5 won. Ja, natuurlijk kon hij onlangs vieren dat hij met ons eerste team kampioen werd. Maar dat is toch vooral een collectieve prestatie, zeker in zijn geval. En juichen om de prestaties van je zoon roept soms toch wat plaatsvervangende schaamte op.
Maar afgelopen zaterdag, ergens in de door hem geliefde hooilanden, is het dan toch gebeurd. Na een lange periode van gedegen fysieke en mentale voorbereiding, werd hier door onze columnist een prestatie geleverd die respect afdwong. Ik voelde me vereerd dat ik er getuige van mocht zijn. Op het moment suprême zag ik Frank naar adem happen, er gingen twee armen gelijktijdig de lucht in en er klonk een juichkreet. Als er een mooie vrouw bij was geweest, was ze acuut gevallen voor die stralende ogen en het vreugdedansje waarbij de oude heupen niet gespaard bleven. Ik kan jullie vertellen heren en dame, deze man hééft het nog!
De tegenstander, dat was niet zomaar iemand. Nee zij, want het is een zij, heeft een naam die de bekendheid van Frank verre te boven gaat. Qua schoonheid geldt dit trouwens ook, maar dat terzijde. En Frank heeft haar bedwongen. Volgens de geldende regels van het spel, waar zij niet om heen kon, zette hij de lijnen voor haar uit. Zij moest volgen, ook al nam ze er de tijd voor. Zodat Frank – nog voor hij definitief door haar zal worden overmeesterd, moge dat nog jaren duren – eindelijk zijn langverwachte gloriemoment kon beleven!
Harm, getuige-verslaggever
PS Bij Vogelbescherming is het gebruikelijk om te trakteren bij een nieuw waargenomen soort, ook al is het een vlinder. Diegenen die de naam van de door Frank overwonnene correct raden (let wel, het komt precies), mogen met mij de prestatie meevieren op de eerste schaakavond van het nieuwe winterseizoen.