Een waardeloze avond voor de vervangende competitieleider.
Je zou zeggen de laatste speelronde dat is toch gemakkelijk. Je weet wel 1 tegen 2, 3 tegen 4 enzovoort, enzovoort. Op zich is er wel iets voor deze afspraak te zeggen maar het heeft ook nadelen. Zo zaten er nu een flink aantal partijen in van tegenstanders die elkaar zeer recentelijk ook al hadden ontmoet. Helemaal vervelend was het dat Rein alweer tegen Sander moest waar hij kort geleden ook al tegen had geschaakt.
Dus de indeling stond mij eigenlijk niet aan en ik heb daarom nog naar tal van andere varianten gekeken maar uiteindelijk besloot ik toch om de traditie van de laatste ronde maar in ere te houden.
Van de weeromstuit maakte ik dan ook nog een fout in de indeling. Om de één of andere reden ging ik er vanuit dat Johan kwam schaken en deelde hem in tegen Bert. Toen we allemaal al een kwartiertje aan het schaken waren en Johan er nog steeds niet was, bleek de fout. Hij had keurig afgeschreven in het boek. Dus ook nog eens vervelend voor Bert.
Voor het verloop van de competitie had het gelukkig weinig gevolgen. Bert was vóór het spelen van de laatste ronde al met vlag en wimpel kampioen geworden. Slechts één keer speelde hij remise. Dat was tegen Frans. De andere partijen won hij allemaal. Dus Bert van harte gefeliciteerd met het kampioenschap. De rekening van je rondje krijg je nog!
Op de tweede plaats eindigde Carlo en op de derde plaats Johan. Voor beiden ook een felicitatie waard.
Dan de partijen van de laatste ronde:

Willem Frouws - Frans van den Berg: 1-0
Deze twee kemphanen hadden elkaar twee weken geleden ook al ontmoet en toen werd de strijd door Willem gewonnen. Ook nu werd het weer een felle strijd en weer won Willem. Dus strijd genoeg. Nu de vriendschap nog!

Kees van Es - Frank Nelemans: 1-0
Van Frank begreep ik dat hij vrij kansloos van het bord was gespeeld.

Willem van Diggele - André Schols: 1/2 – 1/2
Op een bepaald moment stond Willem een loper vóór tegen één pion. Hij leek dus goede winstkansen te hebben maar André wist er op het eind toch nog ruimschoots remise van te maken.

Rein Takken - Sander van Westreenen: 1-0
Geen verrassing.

Frank London - Arie van Veen: 0-1
Ik moet het toegeven. Frank was wel erg soepel. Hij voelde mijn stemming feilloos aan en liet mij, om de avond niet helemaal te bederven, waarschijnlijk opzettelijk winnen. We kwamen vrij gelijkwaardig uit de opening maar in het middenspel kreeg Frank een groot overwicht. De stelling was wel ingewikkeld maar op zet 25, 26 en 27 gaf Fritz veel meer voor de stelling van Frank, tot +4.5 toe. Op een gegeven moment verloor ik een vol paard. Bijna had ik de partij opgegeven. Omdat ondanks mijn paardverlies de stelling toch erg ingewikkeld was besloot ik nog maar even door te schaken. Meer om te zien hoe het af zou lopen. Op de 28^e zet leek het of Frank een loper terug zou moeten geven. Ik kreeg de keuze uit twee lopers. Ik nam de gevaarlijkste loper van het bord. De kracht was uit de aanval en zoals je wel vaker ziet, een puur gewonnen stelling slaat in één keer om. Door wat af te ruilen kwam ik uiteindelijk twee pionnen voor en had mijn beide torens sterk op de 7^e rij staan. Toen ook nog de h-pion de schoenen aantrok vond Frank het wel voldoende en gaf op.

Arie van Veen