Voor de zesde ronde van 14 juli zijn zeven partijen gespeeld. De avond stond geheel in het teken van het feestje van onze remisekampioen die, hoe kan het ook anders als je zo zuinig sport bedrijft, zonder horten of stoten weer een jaartje ouder was geworden. In tegenstelling tot vorig jaar, toen hij naast zijn verjaardag ook zijn behaalde VUT met ons wilde vieren en voor beide gelegenheden een rondje gaf, moesten wij ons dit keer tevreden stellen met slechts één consumptie. Dat was slecht nieuws! Maar gelukkig -Sander zij geprezen- er was nog worst van een week eerder, dus we kwamen niets tekort.

Willem Frouws - Bert Meester
Van Bert ontving ik het volgende verslag van deze partij. De partij is in ook na te spelen in de Chessviewer (Database: Bert Meester).
Deze avond stond de partij van de waarheid op het programma. Het duel tussen de regerend zomerkampioen van 2004 Willem Frouws en ondergetekende, de zomerkampioen van 2002.
Omdat het een warme zomeravond was en ik in het verslag van de 3e ronde had gelezen over de grote voordelen van het schaken in korte broek, had ik me voor de gelegenheid in een zo kort mogelijke broek gehesen. Maar ook Willem liet zich op dit vlak niet onbetuigd en verscheen in een minstens zo korte broek zodat het voordeel waarmee ik van start hoopte te gaan teniet werd gedaan.
Willem, met wit spelend, zou mijn Siciliaanse opening ongetwijfeld weer beantwoorden met zijn geliefde Maroczy variant waarmee hij me in de afgelopen interne competitie nog had weggevaagd. Door een black-out van Willem op de 38e zet incasseerde ik in die partij toch nog het volle punt maar ik wilde dit keer proberen wat minder dicht langs de afgrond te gaan.
De eerste 12 zetten werden door Willem in een paar minuten op het bord getoverd en leverden hem een uitstekende positie op. Zelf gebruikte ik bijna een half uur en was ik niet echt gelukkig met mijn stelling.
Maar op zet 14 begon de machine te haperen. Met het slappe pionzetje f2-f3 ontnam Willem zijn loper op e2 het uitzicht op h5 en kon ik prompt gelijkspel bereiken door een paard op dit veld te deponeren dat meteen dreigde door te springen naar g3, tegelijkertijd een toren op f1 en de loper op e2 bedreigend. Na afruil van loper tegen paard zag ik, als liefhebber van het loperpaar, het vervolg van de partij met vertrouwen tegemoet. Daarbij was het mooi meegenomen dat na 15 f3-f4 Ph5-g3 de stelling ook nog een duivelse valstrik bleek te bevatten met dameoffers en paardvorken die me uiteindelijk stukwinst zouden kunnen opleveren.
En warempel, Willem hapte. Met 16 Tf1-f3 verzuimde hij zijn reeds 3 keer gedekte loper op e2 nog wat extra dekking te geven, en zo konden na 18 zetten de stukken terug in de doos.
Het slot is te leuk om de lezer te onthouden. En vanwege het beperkte aantal zetten heb ik gelijk de hele partij maar bijgevoegd.

Frank Nelemans - Johan van Ommen
Frank had een zware en moeizame avond tegen Johan. Het beste bewijs voor deze stelling is dat het Frank was die tegen nota bene onze tijdnood specialist, zelf in tijdnood kwam. En dat niet zo zuinig. Toen Frank al geruime tijd in zijn laatste vijf minuten zat, had Johan nog steeds ruim een half uur op de klok staan. Hoe dat kwam? Tijdens de partij had Johan een loper geofferd in ruil voor drie pionnen. Daarna moet het voor Frank gevoeld hebben alsof het Chinese leger op hem afkwam, zo groot was de pionnenmeerderheid die Johan wist te mobiliseren. Frank kwam onder grote druk te staan en begon lang na te denken over hoe deze overmacht het hoofd te bieden. Daarin slaagde hij niet, want toen hij uiteindelijk verloor had hij niet langer een stuk meer, maar een toren minder op het bord staan.

Kees van Es - Arie van Veen
Arie behoort de laatste weken tot de hofleveranciers voor wat betreft geschreven bijdragen aan de rondeverslagen. En dat doet ondergetekende veel deugd, temeer daar de verhalen van Arie duidelijk zijn eigen signatuur bevatten en daarmee een aangename afwisseling betekenen voor de gebruikelijke partijverslagen. Ook deze week liet Arie zich niet onbetuigd en stuurde hij mij het volgende verhaal.
Hoe kan het ook anders in deze weken. Kees en ik gingen op de Franse toer. Wel een vreemde variant die ik nog nooit eerder had gespeeld.
Kees had wit. 1. e4 e6 2. Pf3 d5 3. exd5 e x d5.
Er ontstond een gelijk opgaande strijd waarbij Kees telkens het initiatief had en ik genoodzaakt was om te verdedigen. Op de 44^e zet werden min of meer gedwongen de dames geruild. We hadden allebei evenveel pionnen en elk een paard. Alleen het paard van Kees was vele malen vlugger dan mijn paard. Ongeveer een veulen tegen een stokpaard. Al snel kwam ik dan ook een pion achter te staan en daarmee was het verlies ingeluid. Op zet 54 was het over. Daarna zijn wij nog op een heerlijke warme zomeravond gebroederlijk naar het centrum van Apeldoorn gefietst.
Dus toch nog een vage link naar het fietsen in de echte Tour.

Frank London - Bram Rook
Frank schrijft over deze partij:
Frank en Bram speelden een Koningsgambietje. Er kwam een verrassende afruil van een toren plus twee pionnen tegen twee lopers plus één pion. Het 4-stukkenspel van Frank was daarna echter sterker. Bram overzag een penning: uit! Het was nog vroeg en daardoor was het lot Frank niet welgevallig, want op zijn eigen feestje moest hij nu ook nog de vaat doen.

Frans van den Berg - André Schols
Frans houdt het kort in zijn commentaar over deze partij:
In een ingewikkelde stelling greep André mis. Wit kreeg de h-lijn en won een hele toren en daarmee ook de partij.
Het moge duidelijk zijn dat Frans op de weg terug naar de top is nadat hij zijn eerste partij van deze competitie tegen Johan verloor. André blijft intussen ver verwijderd van de voor hem gebruikelijke uitstekende vorm gedurende de zomercompetitie. Met 1 uit 5 is hij zelfs bijna laatste op de ranglijst

Maarten Zalme - Sander van Westreenen
Maarten schrijft over deze partij:
In een bloedstollende partij tegen Sander waarin aan beide kanten hard geknokt werd, werd Maarten op een vernederende en genadeloze wijze ingemaakt.

Carlo Buijvoets