Voor de vierde ronde van 30 juni zijn zes partijen gespeeld en deze dag mag met recht een zwarte dag genoemd worden. Het werd namelijk een dag waarop op één na alle partijen door de zwartspeler werden gewonnen. Dat ging echter niet zonder slag of stoot, maar het eindresultaat blijft wel staan: 5-1 voor zwart.

Carlo Buijvoets - Bert Meester
Dit was de eerste partij waarbij Frank London de tijdens de ALV gedane belofte om over de partijen van Carlo een verslag te schrijven, gestand kon doen. Dat was wel even schrikken voor Carlo. Plotseling voelde hij de spiedende ogen van Frank in zijn nek en hij wilde zich dan niet door de remisekoning laten afmaken ook al was het alleen in geschrift. Daarom zal ik alleen voor deze ene keer de interpretatie van Frank gepaard laten gaan aan de interpretatie van mijzelf, al was het alleen maar om te laten zien hoe verschillende mensen met hun eigen belangen een en dezelfde partij kunnen beschouwen. De tekst van Frank staat cursief en die van ondergetekende gewoon.
Beide combattanten speelden een slap soort Scandinavisch (de zgn. Poema-variant wat staat voor zomerslapte) waarbij niet geschroomd werd paarden na één zet weer terug te zetten. Het was tekenend dat beide spelers aan de Fisherman's Friend gingen (om zo hun tranen te verdoezelen. Maar het kan nog erger: Bert speelde al zijn stukken op een paard na, terug op de laatste rij. Het zal dan ook geen verbazing wekken dat Bert na 18 zetten remise aanbood. De hete adem van de scribent noopte Carlo om de held uit te hangen. Hij sloeg het aanbod af!!! En zie, zowaar werd het een leuke partij. Maar ja, overmoed enz… Een fout van Carlo maakte een snel einde aan de partij. Misschien moet Carlo zijn eigen partijen zelf weer gaan becommentariëren want klaarblijkelijk is de druk te groot voor hem.
Ik opende met e4 en Bert antwoordde met d5. Ooit zei Bert over deze opening: "Na 1. d4 weet ik het wel, maar na 1. e4 is dat niet het geval. Ik speel dan vaak 1. … d5. Dat is pure wanhoop, ook wel Scandinavisch genoemd." Ik sloeg de pion maar deed vervolgens geen poging om mijn pluspion te verdedigen. Ik kwam erg goed uit de opening en Bert had moeite met zijn ontwikkeling. Toen Bert een paard het open veld in stuurde speelde ik ook een paardzet om zijn plan te dwarsbomen. Dat lukte, want Bert speelde het paard terug en ik deed hetzelfde met het idee dat remise tegen Bert een mooi resultaat is. Bert moest toen iets anders bedenken en langzaam maar zeker kreeg ik druk op zijn stelling. Ik had ruimteoverwicht en Bert werd genoodzaakt om bijna al zijn stukken terug te spelen naar de achterste rij. Hij zag geen mogelijkheden om zich aan de druk te ontworstelen en besloot op de 18^e zet remise aan te bieden. Op dat moment had ik echter een dusdanig gezonde stelling dat ik meende het aanbod af te moeten slaan. Daarbij speelde in niet geringe mate het feit mee dat Frank London, de door mijzelf vorig seizoen tot in den treure verguisde speler om zijn vele remises, een verslag van mijn partij aan het schrijven was. Het was vermakelijk om te zien hoe Frank na elke gebeurtenis bij Bert en mij met een smerige grijns op zijn gezicht naar de map rende om er weer iets over te melden. Zo vond hij zelfs het nuttigen van een bepaald soort mentholsnoepjes, die lekker veel lucht geven en die bekend staan omdat ze zo sterk zijn (sterk spul hè), een gebeurtenis die de moeite waard was om aan het papier toe te vertrouwen. Intussen gaf ik Bert onbedoeld de kans om zich langzaam maar zeker aan de druk te ontworstelen en toen dat eenmaal een feit was, maakte ik in een moment van absolute schaakblindheid een blunder die mij een vol stuk kostte en ik gaf vervolgens onmiddellijk de partij op. Zo kwam er onverwacht toch nog een snel einde aan de partij waarin Bert zich de gelukkigste mocht prijzen.

Willem Frouws - Johan van Ommen
Onze regerende zomerkampioen Willem, ligt allesbehalve op koers in de strijd om het behoud van zijn titel. Na deze derde en verloren partij tegen een in blakende vorm verkerende Johan, staat Willem nu op 50% met een nederlaag, een remise en een overwinning.

André Schols - Arie van Veen
Van Arie ontving ik het volgende verslag van deze partij.
André had wit. Het werd dus weer een avondje in de Apenheul. Omdat ik de Sokolski nog ken vanuit mijn eerste schaakjaren en omdat ik de Orang Oetang in de laatste partijen tegen André redelijk had getemd, koos André op de tweede zet voor b4-b5 in plaats van het meeste gebruikte Lb2. Het is wel een theoriezet maar ik was er toch door verrast en wist niet meer precies hoe het moest. Ik deed het dan ook niet goed en in de opening peuzelde de Orang Oetang al een centrumpion van mij op zonder dat ik daarvoor enige compensatie had. Gaandeweg werd het centrum totaal door de witte pionnen beheerst. Op een bepaald moment stond er een vierkant van vier witte pionnen in het centrum. Ik had allang geen goed gevoel meer over de afloop en voelde aan alle kanten de dreiging van de harige aap. Langzaam brokkelde ik echter het pionnenmassief af en kreeg weer wat lucht. Op dat moment had André de mogelijkheid om de dames af te ruilen met het voordeel van het in het begin gewonnen pionnetje. De Orang Oetang wilde echter meer. Aan de rand van het bos zag hij een onbeschermd, achteloos pionnetje staan. Hij kon zijn ogen er niet vanaf houden en liet zich gaan in zijn oerdriften. Zonder over alle consequenties na te denken vergreep hij zich aan het naïeve pionnetje. Zoals zo vaak, de vreugde was van korte duur. De Orang Oetang was door zijn actie aan de rand van het bos, de controle in het centrum kwijtgeraakt. Daar verloor hij in een combinatie, een pion en een paard. Bovendien dreigde er mat achter de paaltjes. André vond dit wel genoeg en legde de koning om.
De Orang Oetang keek, met de schouders naar beneden, met een blik vol schuldgevoel naar zijn baas en kroop terug in het wit/blauwe plastic doosje tussen de andere witte stukken.

Willem van Diggele - Chris Plante
Willem is tegenwoordig wat minder op de club omdat hij veelvuldig in zijn huis in Frankrijk verblijft. Voor mij was het dan ook een volslagen verrassing dat Willem zich van de Engelse opening bediende. Frans was voor de hand liggend geweest, maar wellicht wist Willem al meer dan ik en wilde hij zich aan de kant van de winnaar scharen in de strijd om wie de Olympische Spelen in 2012 mag organiseren. Dat lukte in ieder geval wel, maar zelf tot de winnaars van de avond behoren liep spaak. Willem had wit en op deze zwarte donderdagavond haalde Chris dus het volle punt binnen.

Maarten Zalme - Frank London
Frank en Maarten speelden een Stonewall waarbij Maarten niet rokeerde en moeilijkheden op f2 kreeg. Die werden hem al snel te machtig en hij moest zijn koning omleggen. In de post mortem ofwel de after-chess, stond Maarten steeds beter, zodanig zelfs dat ik hem tegen iemand hoorde zeggen dat hij Frank daarin helemaal over de kling had gejaagd. Toch prettig als je achteraf je gelijk kunt halen.
Bram Rook - Sander van Westreenen
Bram was de spelbreker op deze zwarte donderdag. Als enige wist hij de witte stukken te laten scoren. Betekent dit dat wij de met zwart spelende Sander nu het zwarte schaap van de avond kunnen noemen?

Carlo Buijvoets