Op 26 augustus werd de laatste ronde van de zomercompetitie gespeeld. Voor deze ronde stonden er vijf partijen op het programma waarbij, zoals te doen gebruikelijk bij VDS, de nummer 1 tegen de nummer 2 speelde, de nummer 3 tegen de nummer 4, enz. De eindzege van het toernooi stond hierbij nog op het spel, want het verschil tussen koploper Willem Frouws en nummer twee André Schols bedroeg slechts 15 punten en bij een overwinning van André zou hij zijn titel dus prolongeren. Dit verslag staat daarom vooral in het teken van de beslissingspartij.

Vanuit het perspectief van ondergetekende speelde zich in deze partij het volgende af. Willem werd in de opening (Pirc) verrast door de zet f5 van André die daarmee bewust trachtte om Willem uit zijn theorie te halen. Het zal ongetwijfeld wat onduidelijk voor hem zijn geweest, want op zet veertien bood hij al remise aan. Daarmee zou hij de titel binnen slepen. André mocht dat natuurlijk niet aannemen en moest voor zijn kansen gaan.

Toen André zich even later teveel verdiepte in de Olympische hockeydames die deze avond de finale hadden gespeeld, door telefonisch te informeren naar de uitslag, begon hij teruggekeerd aan het bord te blunderen. Een volle toren leverde hij in en voor Willem gloorde de titel, zo leek het. Wakker geschud door zijn gestuntel ging André op zoek naar tegenkansen door een aanval te lanceren op de lang gerokeerde koning van Willem.

Willem was kort daarvoor overtuigd van een overwinning omdat hij immers groot materieel voordeel had. De aanval die hij voor de kiezen kreeg ondergroef zijn zelfvertrouwen echter danig en hij kreeg een zorgelijke blik. Even heeft hij zelfs overwogen om op te geven.

De zich ongetwijfeld weer even Joop Zoetemelk gevoeld hebbende Willem vatte alle moed bijeen en vond een oplossing. Met inmiddels nog slechts een kwaliteit meer wist hij te vluchten in een variant waarin André niets beters had dan eeuwig schaak te blijven geven op straffe van mat. Zo kreeg deze partij toch nog een vreedzaam einde waar beide spelers gelukkig mee konden zijn, André vanwege het resultaat waarmee zijn tweede plaats tevens was veiliggesteld, terwijl hij zelfs een toren achter had gestaan en Willem vanwege het behoud van de eerste plaats.

De verliezende finalist stuurde mij het volgende partijverslag.

Willem Frouws – André Schols
26 augustus 2004
Met deze partij zou de beslissing vallen wie zich het komende seizoen de Zomerkampioen van VDS mocht noemen. Willem had aan remise genoeg dus moest André voor de winst gaan. In ronde 8 hadden Willem en André al tegen elkaar gespeeld en had André wit. Ondanks het feit dat André een kwaliteit voor een pion had, kon hij het niet winnen. In deze partij had Willem dus wit. André die vaak de Pirc speelt, weet dat Willem graag lang rokeert om dan met de pionnen de koningsvleugel in bezit te nemen. André heeft naarstig gezocht naar een mogelijkheid dit plan tegen te gaan op een manier die Willem niet kende. De partij verliep als volgt.

1. e4 g6 2. d4 Lg7 3. Pc3 d6 4. f3 (Zo als verwacht de voorbereiding voor de lange rokade.) … c6 5. Le3 Dc7 6. Dd2 f5 (zie diagram rechts). Mijn "probeersel" om de stormloop van de pionnen nu al tegen te gaan. Mijn succes was, dat Willem na de partij aan me vroeg of hier f5 wel de juiste zet was. Blijkbaar ben ik in ieder geval in mijn opzet geslaagd om hem iets nieuws voor te schotelen.

7. 0-0-0 fxe4 8. fxe4 Pf6 9. h3 0-0 10. Lc4+ Kh8 11. g4 b5 12. Ld3 La6 13. Pce2 b4 Als je b4 kan spelen, waarom dan ook niet doen? (zie diagram links)

Mijn plan na 14. Dxb4 was, 14. … Lxd3 en dan wordt de koningsstelling ernstig verzwakt, omdat wit wel met 15. cxd3 terug moet nemen. Zwart krijgt dan met 15. … c5 meteen druk op de witte koning over de c-lijn! Het was mij de pion waard geweest. Ook Fritz geeft aan, dat slaan op b4 niet de beste voortzetting is voor wit.

14. Pf4 (zie diagram rechts). Willem biedt hier remise aan. Ik geef toe, dat ik wel even heb zitten verzinnen of ik met zilver genoegen zou nemen, maar het was mij me eer te na. Ik moest in ieder geval proberen om te winnen.

Ik vervolgde met 14. … Db7 15. g5 Pe8 16. Pe6 Tf7?? 17. Pd8 (zie diagram links). De toren gaat verloren met schaak en ik kan er niets voor terug krijgen. Waarom moest ik zo nodig met Frank en Harm praten over de teamindeling voor het komende seizoen en even naar een kennis bellen voor de uitslag van de dameshockeywedstrijd om het goud? Bemoei je toch alleen met je partij André, maar het was al te laat. Moest ik opgeven of viel er nog wat te beleven op de damevleugel? Ik raapte mijn overgebleven vertrouwen bij elkaar en begon me op de damevleugel te concentreren.

17. … Db6 18. Pxf7+ Kg8 19. Ph6+ Kh8 20. Lxa6 Pxa6 21. Pe2 Pec7 22. Thf1 Pb5 23. Pf4 Da5 Mijn aanval begint enige vorm te krijgen en Willem gaat zich eigenlijk voor het eerst om zijn verdediging bekommeren. 24. Kb1 Tb8 25. Ka1 c5 (zie diagram rechts).

Ik probeer ook mijn loper op g7 bij de aanval te betrekken en als wit niet slaat op c5 kan ik mooi doorschuiven naar c4. Ik begin er weer zin in te krijgen, ook al sta ik een toren achter. Uiteraard slaat Willem niet op c5 maar haalt er nog een verdediger bij in de vorm van het paard op f4. 26. Pe2 c4 27. Pf7+ Kg8 28. Ph6+ Willem probeert door herhaling van zetten remise te maken. Ondanks een toren achter kan ik hier dus gewoon remise behalen. Bij zet 14 had ik daar niets aan en ook nu heb ik daar dus niets aan. Bovendien laat Willem hier merken dat hij de stelling op de damevleugel ook niet helemaal met vertrouwen bekijkt. Dus wederom kies ik er voor om door te spelen.

28. … Lxh6 29. gxh6 Da4 30. Pc1 c3 (zie diagram links). Ik dacht dat ik hier gewonnen stond. Fritz wordt er niet warm of koud van en geeft aan dat de beste kans van zwart was te vinden in de remise door de zetherhaling die Willem enkele zetten terug aanbood. Na de partij blijkt inderdaad dat Willem niets te vrezen had van mijn aanval die dus geen aanval bleek te zijn. Willem speelde 31. Df2 en dreigt mat in twee. Ik moet dus schaak blijven geven om te overleven. 31. … cxb2+ In eerste instantie wilde Willem mij hier de hand schudden en opgeven, zo vertelde hij na de partij. Hij keek nog eens goed en kwam tot 32. Kb1. Hier had Willem de pion op b2 kunnen slaan en mijn aanval was tot staan gekomen. Gelukkig zag hij beren op de weg.

Er volgde nog 32. … bxc1 D+ 33. Kxc1 Da3+ 34 Kd2 Dc3+ 35. Kc1 (zie diagram rechts).

En remise door eeuwig schaak om het mat in twee tegen te gaan. Loopt Willem naar 35. Ke2 met de koning dan had ik nog mogelijkheden met 35. … Dxc2+ en vervolgens het slaan van de dame op f2. Fritz geeft hier een klein voordeel (0.06) voor Willem die de kwal voor heeft. Uiteindelijk dus toch remise, maar ik heb het wel geprobeerd.
André Schols

Frans van den Berg - Carlo Buijvoets
De strijd om de derde plaats ging tussen Frans (wit) en Carlo die, terug van vakantie, op de derde plaats stond nadat hij als koploper vertrokken was. Na de partij wisselden Frans en Carlo enkele woorden waarbij beiden elkaar bekenden dat ze met een ongerust gevoel over de uitslag van deze partij naar de club waren gekomen. Frans omdat hij in de zomercompetitie van 2003 door een blunder van Carlo verloren had en Carlo omdat hij bepaald geen gunstige serie tegen Frans heeft staan. Carlo had bij winst in deze partij en verlies van André tegen Willem, nog op de tweede plaats kunnen eindigen en zette dan ook alles op alles om nog een plaatsje te klimmen. Frans opende met c4 waarop Carlo c6 speelde in een poging om niet in het Engels terecht te komen. Die opzet lukte, want Frans zette voort met d4 en na d5 van Carlo kwam er een Slavische partij op het bord. Frans week daarin het eerst van de theorie af door een paard in het centrum te plaatsen op e5, waarna Carlo ogenschijnlijk de d-pion van wit kon slaan. Carlo doorzag echter de list van wit die daarop een kwaliteit zou kunnen winnen, en ging dus rustig door met zijn ontwikkeling. Zo kwam zwart met een ontwikkelingsvoorsprong uit de opening. In het vervolg wist zwart druk te zetten over de c-lijn en overzag Frans een finesse waardoor hij een pion verloor. Carlo stond op dat moment duidelijk beter, maar toen korte tijd later de beslissing viel in de partij tussen André en Willem, had verder spelen nog slechts het risico om de derde plaats te verspelen en was de tweede plaats voor hem onbereikbaar geworden. Om die reden bood Carlo remise aan waarmee Frans akkoord ging. De ereplaatsen waren daarmee verdeeld. En passant verdienden Carlo en Frans met elk vier remises ex aequo de titel remisekampioen van de zomercompetitie 2004. Na afloop van de partij toonde Carlo zich bovendien zeer verheugd over het feit dat hij uiteindelijk de derde plaats ongeslagen had weten te behalen, nadat hij in de interne competitie 2003-2004 ver beneden zijn kunnen had gepresteerd.

Harm Schoten - Frank London
De strijd om de vijfde en zesde plaats ging tussen clubkampioen Harm en offerkoning Frank. Frank kwam beter uit de opening (welke eigenlijk???) maar na verwikkelingen moest hij volgens Harm een uit nood geboren torenoffer plegen. Daarna had Frank wel een batterij van twee vrijpionnen op de d-lijn (of was het de e-lijn?). Om de verste vrijpion te elimineren moest Harm zijn toren voorsprong inleveren. Daarna werden de dames geruild op initiatief van Harm, die dacht dat hij met lopers van ongelijke kleur wel remise kon maken en zo zijn vijfde plaats kon veilig stellen. Maar daar kwam de tweede vrijpion van Frank aanstormen, ondersteund door de koning. Harm kon er met zijn koning niet bij in de buurt komen en moest zijn loper geven om niet tegen een dame achterstand aan te hoeven kijken. In het vervolg stuurde Harm zijn pionnen voorwaarts om daarmee de loper van Frank in het verdrukking te brengen. Die opzet lukte wel en Harm zou ook de loper terug veroverd hebben, ware het niet dat Frank met zijn koning nu vrij spel had om de laatste pionnen van Harm op te ruimen waarna een eindspel zou resteren van een koning met twee verbonden vrijpionnen voor Frank tegen een kale koning voor Harm. Het sprintkanon zag het nutteloze van verder spelen in en zakte naar de zesde plaats op de ranglijst waarbij hij zich in de eindsprint gepasseerd zag worden door Frank.

Kees van Es - Arie van Veen
Lager op de ranglijst waren er veel afwezigen en zo kwam het dat de nummer 8, Kees, met wit tegen de nummer 11, Arie, mocht aantreden. Volgens de laatste was het een mooie Franse partij waarin hij goed uit de opening kwam. Het later resterende eindspel zag er remiseachtig uit volgens Arie, maar Kees -"Ik ben gek op eindspelen en ga proberen eruit te halen wat er in zit!"- had de goede loper en buitte dat voordeel perfect uit. Zo liep Arie toch nog tegen een nul aan en zakte hij een plaats op de ranglijst. Kees daarentegen streefde op de meet de afwezige Frank Nelemans voorbij en eindigt als zevende.

Maarten Zalme - Harry Mulder
Harry moest in de laatste ronde de minisimultaan spelen tegen Maarten en Sander. Van de partijen heb ik niets gevolgd en dat is maar goed ook, want Harry bekende mij na afloop dat het ook niets was. Wel ging hij met de volle buit naar huis en passeerde hij Arie daardoor op de ranglijst.

Carlo Buijvoets