Op 22 juli werd de zevende ronde van de zomercompetitie eindelijk op een heerlijke zomeravond gespeeld. Er werd veel buiten gebivakkeerd om onder het genot van een drankje lekker te kletsen over van alles en nog wat. Daarbij ging het over veel maar weinig over schaken, of het moet dat verhaal van Kees zijn waarin hij de manier waarop hij zijn huidige Indonesische vrouw heeft geschaakt, ontboezemde. Het was buiten dan ook erg gezellig, maar het echte schaken speelde zich binnen af. Voor deze ronde stonden er zes partijen op het programma. Drie daarvan eindigden in remise, even veel als in alle zes voorgaande ronden samen! Misschien was de aangename temperatuur aanleiding voor al die vredelievendheid.

Koploper Carlo Buijvoets probeerde met wit tegen tempobeul Willem Frouws een koningsgambiet. Daaraan heeft Willem echter nare herinneringen en daarom ging hij over tot het Falkbeer Tegengambiet. De partij is na te spelen in de Chessviewer, Database: Carlo Buijvoets.

Stelling na 14. Pf3-d4

André Schols mocht met zwart de minisimultaan tegen Sander van Westreenen en Bram Rook spelen. Het was nog vroeg op de avond toen we Sander hoorden verzuchten: "Dat is een verrassend matje." Bij navraag bleek dat André hem achter de paaltjes had gevangen.
Tegen Bram ging het aanvankelijk minder makkelijk. Bram kwam volgens eigen zeggen goed uit de opening, beter dan hij zelf had verwacht, maar speelde in het middenspel een positioneel zwakke damezet waardoor hij slechter spel kreeg. In het vervolg werd hij door André gemasseerd en langzaam maar zeker over de rand van de afgrond geduwd. De regerend zomerkampioen doet daarmee goede zaken, want hij klimt naar de tweede stek.

Sprintkanon Harm Schoten speelde met wit tegen de all rounder Frans van den Berg. Het werd een Siciliaanse partij waarin onze clubkampioen na de opening de betere papieren had. Dat beeld veranderde allengs door zeer secuur spel van Frans. Met subtiele zetjes wist hij de verbonden vrije b- en c-pionnen van Harm te bedreigen en bovendien zijn stukken zo te plaatsen dat ze ook een oogje op de kort gerokeerde koningsstelling van Harm hadden. Harm moest alle zeilen bijzetten om materiaalverlies of zelfs erger te voorkomen en hield lang stand, maar toen ook de klok een woordje mee ging spreken bezweek Harm en zetten hij pardoes een toren en prise. Er moet een engeltje op zijn schouder hebben gezeten, want de degelijke Frans overzag dit en in plaats van met een toren voor, kwam hij met een stuk achter uit de complicaties. Gezien zijn eigen tijdnood bood Harm kort daarna remise aan waar Frans in berustte.

Kees van Es (wit) en Frank Nelemans speelden een onorthodoxe Siciliaan tegen elkaar. Een "klein" foutje van Frank in het begin leverde Kees een pion op die aan het eind voldoende bleek om, door te dreigen te promoveren, de winst veilig te stellen. Kees over deze partij: "Ik ben gek op eindspelen!" Hier kan ik alleen aan toevoegen dat, zoals in de opening van dit verslag al bleek, Kees zijn dames van ver wenst te halen.

Gerald Visch speelde met wit tegen Arie van Veen een soort Franse afruilvariant. Arie, die goed bekend is met het Frans, kwam dan ook al snel een pion voor te staan en had daarnaast de beschikking over het loperpaar. Hij vlocht een dreigend mat achter de paaltjes in de stelling waarbij hij op een bepaald moment zijn beide lopers en prise zette. Gerald zwichtte echter niet voor de verleidingen van Arie en bood dameruil aan. Arie ging op dat aanbod in. In het vervolg speelde Gerald volgens Arie echter heel goed, in ieder geval zo goed dat Arie geen bres in zijn verdediging kon slaan waardoor de partij eindigde in remise.

Maarten Zalme speelde met zwart tegen Willem van Diggele een Hollandse partij. Mede door die openingskeuze had Maarten al snel zijn koningsvleugel open liggen en toen Willem even later ook nog een centrumpion won met een gevaarlijke aanval, was het pleit snel beslecht. De aanval van Willem sloeg door en het punt was binnen.

Carlo Buijvoets