De zomercompetitie doet zijn naam geen eer aan. Buiten was het regenachtig en absoluut niet zomers. Binnen in het speellokaal liep de temperatuur steeds verder op naar mate de avond verstreek. Vooral bij de partij tussen Willem Frouws en Harm Schoten ging het er verhit aan toe.

Gerald Visch speelde tegen Sander van Westreenen. Gerald zei vooraf dat hij Sander niet zou onderschatten. Immers de laatste twee partijen had Sander gewonnen. Rustig en bekwaam kon Gerald na de opening de partij naar zich toe trekken. Nadat Sander een stuk was achterop geraakt was de partij feite al beslist. Sander verloor dus. Voor het eerst sinds hij 70 jaar is.

Arie van Veen speelde het Schotsgambiet maar Bram Rook was daar op voorbereid. Door Willem Frouws, al eens behoorlijk verrast door dit gambiet, was Bram gewaarschuwd. Het heeft geholpen. Arie ging agressief van start en zette een paard van Bram helemaal klem. Het arme dier kon geen kant meer op en was ten dode opgeschreven. Bram nam echter ruim twintig minuten de tijd om aan dit idee te wennen en bedacht werkelijk een fabelachtig plan om het verlies te compenseren. Nadat Arie het paard in het doosje had gedaan, flitste Bram met zijn dame over het bord en sprokkelde drie pionnen bij elkaar. Bovendien had de stelling van Arie alle kenmerken van de bekende meubelzaak. Brandhout dus. Gaande weg werd de stelling wat beter en meende Arie andermaal dat hij ongestraft iets van Bram kon pikken. Ditmaal een pion. Het vervolg was echter fataal. Met een tussenschaakje veroverde Bram een volle toren. De rest van de partij wikkelde Bram bekwaam af. De schaaklessen van Willem Frouws beginnen te werken. Kijk maar naar de stand.

Lang leek de partij tussen Frans van den Berg met wit en André Schols gelijk op te gaan. Er werd weinig afgeruild en de stelling was complex. André had een zwarte pionnenstelling gericht op de koningsvleugel van Frans. Frans had een gedekte vrijpion en twee verbonden torens op de a-lijn. Opening van de zwarte koningstelling bleek doorslaggevend in de partij te zijn. Frans won.

Van de partij tussen Willem van Diggele met wit en Kees van Es heb ik niet veel gevolgd maar ik hoorde dat beiden in ieder geval veel plezier hadden. Nadat Willem op een bepaald moment begreep dat er geen eer meer te behalen was, gaf hij de partij op. Proost!

"De Neel" (alias Frank Nelemans) had de Tour de France en de zomer in het hoofd in zijn partij tegen Frank London. Hij speelde in een Hollandse partij op de vijfde zet h5- h6 !?. Aaanvalleu! Vervolgens werden de dames vrij snel geruild en ontstond er een vrij gelijkwaardige stelling op het bord. Na een kwaliteitsoffer op de 37^e zet bood "De Neel" remise aan. De EK was echter afgelopen en Frank London hoefde niet snel naar huis. Hij ging voor de volle winst. Uiteindelijk bracht hij "De Neel" in tempodwang en tijdnood. Dit is natuurlijk niet besteed aan een tourrijder. Frank London één –nul.

Een Russische partij tussen Willem Frouws met wit en Harm Schoten ging over in het Italiaans. In deze maffiaopening wist Harm een pion te ontvoeren. Zijn eigen pion op d3 werd echter steeds moeilijker te verdedigen en was niet meer te handhaven. In het eindspel hadden beiden nog een Koning, een toren en drie pionnen. Normaal gesproken een remiseachtige stelling. Échter Harm verkeerde in een vreselijke tijdnood. Hij had nog enkele seconden terwijl Willem nog ongeveer 15 minuten bedenktijd had. Harm speelde op tempo en even leek het of Willem in dit ritme meeging. Harm had echter zo weinig tijd dat er geen redding meer mogelijk was. De vlag van Harm maakte een onverbiddelijk einde aan de spanning.

Van de partij tussen Maarten Zalme en Rein Takken zijn geen details bekend en hier wordt volstaan met het vermelden van de uitslag: Rein won.

Arie van Veen