Voor de derde ronde van het Jo de Hollander-toernooi werden zes partijen gespeeld. De twee voorgaande ronden is het verslag verzorgd door Harm Schoten die dat in mijn ogen op voortreffelijke wijze gedaan heeft, waarvoor dank.

Deze ronde werd opgesierd door de interessante ontmoeting tussen regerend zomerkampioen André Schols en kersverse clubkampioen Harm Schoten. Over Harm begon, na zijn geslaagde seizoen 2003-2004, een zweem van onoverwinnelijkheid te hangen. Oké, hier en daar een remise en slechts twee keer verloren (van Willem Frouws) in de interne competitie leverden hem nog niet een serie van acht op, maar toch… zie maar eens van Harm te winnen. Deze avond mocht de gerenommeerde zomerspeler André dat proberen te bewerkstelligen. Harm kreeg bovendien de kans om zijn gemiste simultaan na afloop van de ALV in te halen, want naast André moest hij ook Sander van Westreenen proberen te bedwingen. Die laatste taak was voor Harm natuurlijk een koud kunstje, maar André, dat is andere koek. André koos voor de Aljechin-verdediging en werd door Harm al vroeg in de partij behoorlijk in de tang genomen. Zijn stukken konden amper nog fatsoenlijke velden vinden. Maar daarna ging het mis met Harm. Was het dat a-pionnetje dat hij met zijn dame sloeg of zat het foutje toch ergens anders? Feit is wel dat de stukken van Harm plotseling niet meer zo goed samenwerkten en dat André langzaam maar zeker terugkwam in de partij. Hij kon zich van de druk ontdoen en zelfs aan aanvallen gaan denken. Dat deed hij dan ook maar al te graag. Hoe de partij precies tot een einde gekomen is, is mij ontgaan omdat ik de strafschoppenserie tussen Portugal en Engeland even wat spannender vond, maar na de overwinning van de Portugezen op de Engelsen bleek dat ook André als overwinnaar uit de strijd was gekomen. André staat nu met een 100% score uit drie partijen opnieuw bovenaan in de zomercompetitie en hij lijkt vastberaden om zijn titel met verve te verdedigen.

Frank Nelemans speelde met wit tegen Carlo Buijvoets en koos zoals gewoonlijk voor 1. Pf3. Na het antwoord c5 van Carlo kwam er een symmetrische Engelse partij op het bord. Daarin wist Frank minder goed zijn weg te vinden dan Carlo, want op de veertiende zet verloor hij de kwaliteit. Korte tijd later kreeg Frank nog wel een gevaarlijk ogende vrijpion op d6, maar Carlo had goed gezien dat hij die pion onschadelijk kon maken en won daarbij tevens een pion. Eigenlijk was de partij toen beslist, maar Frank speelde nog verder. Met opgeven heeft uiteindelijk nog nooit iemand gewonnen! In een sterk vereenvoudigde stelling waarin Frank helemaal geen dreigingen meer op het bord kon brengen met het hem resterende materiaal -een loper en een paard- begon Carlo te nonchalant te spelen en hij liet zich in slaap sukkelen. Zijn 43^e zet speelde hij á tempo zonder ook maar een moment OP ZIJN HANDEN TE ZITTEN en pardoes gaf hij een toren cadeau. Het strekt Frank tot eer dat hij vervolgens remise aanbood, hetgeen door Carlo grif aangenomen werd. Maar Carlo had zijn les -die hij overigens al lang kende- deze avond opnieuw geleerd.

Gerald Visch mocht het met wit tegen Frans van den Berg proberen in een Siciliaanse partij met g6 en Lg7 (de draak?). Gerald rukte met een pion op tot h6 en kreeg een gemene aanval. Intussen had Frans echter een grote voorsprong in ontwikkeling weten te verkrijgen en toen hij met een paard op c3 verscheen dat de witte dame op d1 aanviel, zag Gerald dit laatste detail over het hoofd. Daarmee was de partij beslist en kon Frans het volle punt bijschrijven.

De kortste partij van de avond was die tussen de beide Willems, Frouws met wit tegen Van Diggele duurde slechts 12 zetten. Willem van D. sloeg op de 10^e zet met zijn dame de giftige pion van wit op d4 waarna een aftrekschaakje met de loper van d3 naar b5 gevolgd werd door Dd1xd3 en beide heren konden aan de afwas alvorens ze spoorslags huiswaarts keerden om van de voetbal te genieten.

Ook deze avond was er weer een gevecht tussen twee nieuwelingen. Ieske Volmer speelde met wit tegen Maarten Zalme die zich in de opening op de volgende wijze in de luren liet leggen: 1. e4 e5 2. d4 Pc6 3. d5 Pd4?? 4. c3 en dag paard! Ieske wist de partij in het vervolg gemakkelijk te winnen.

De laatste partij van de avond ging tussen Arie van Veen met wit en Kees van Es. Kees staat inmiddels ook bekend als een Fransspeler met zwart, evenals Arie overigens, maar Arie heeft met wit een hekel gekregen aan de Franse verdediging. Daarom neemt hij tegenwoordig zijn toevlucht tot de afruilvariant die zich kenmerkt door een hoog remisegehalte. Zwart bereikt moeiteloos gelijkwaardig spel en heeft eigenlijk niet te duchten in over het algemeen vrij vlakke stellingen met een open e-lijn. Arie was deze avond echter niet uit op vlak spel en besloot op een bepaald moment over te gaan tot een loperoffer op h6 waarvoor hij weliswaar drie pionnen incasseerde, maar die pionnen konden door de actieve stukken van Kees met gemak geneutraliseerd worden. Toen Kees in een later stadium met zijn beide torens op de tweede rij binnendrong, was de partij snel beslist en kon Arie zijn wonden gaan likken. Dapper gespeeld, maar geen resultaat.

Carlo Buijvoets