Op 3 juni 2004 is de eerste ronde van de zomercompetitie van VDS – het Jo de Hollandertoernooi 2004 – gespeeld. Oorspronkelijk was de jaarvergadering op deze avond gepland, maar door thuisomstandigheden bij de voorzitter en de penningmeester moest deze vergadering worden verplaatst. Daarom werd nu de eerste ronde van het zomertoernooi gehouden. Een aantal leden was gekomen in de veronderstelling een rustig avondje te beleven, met een eenvoudige winst in de simultaan tegen de nieuwe clubkampioen. Niets was minder waar, ze moesten ineens vol aan de bak.

André Schols en Frank Nelemans verrichten de loting voor de indeling, en onderstaand volgt een verslag van de partijen en de uitslag. Een exact verslag van de wedstrijden kan ik helaas niet geven, maar zie het meer als een impressie van de sfeer. Was de laatste ronde van de wintercompetitie een gedegen avond vol remises, in deze eerste ronde spatte het enthousiasme van de borden af. Op ieder bord werd een vol gevecht geleverd, zodat er na afloop geen enkele remise viel te noteren! Dit natuurlijk ook omdat onze remisekoning afwezig was. Maar in ieder geval, die speciale ontspannen en creatieve sfeer van de zomercompetitie zit er weer helemaal in.

Willem Frouws trad aan met wit tegen Johan van Ommen en was belust op revanche na twee nederlagen in de wintercompetitie (nog bedankt Johan, red.). Voor zover bekend was de partij al na een paar openingszetten uit de theorie en er kwamen zeer vreemde stellingen op het bord. Johan offerde een pion en kreeg daarvoor wat initiatief. Kansen lagen aan beide zijden, maar Willem had een ongelukkige koningsstand en verloor achtereenvolgens een aantal pionnen. Korte tijd later gaf Willem op. Je kunt hier nu dus rustig spreken van een serieuze Angstgegner voor Willem. Johan verzuchtte na afloop dat hij een rustige zomercompetitie had voorzien, maar dat hij zich door deze winst wel geroepen voelde zich vanaf nu echt in te zetten.

De tweede partij was die tussen Frank London en Bram Rook. Geruchten over het niet meedoen met ons eerste team werden door Frank heftig gesmoord, maar hoe het nu wel zit is de redactie nog steeds niet duidelijk. Wat duidelijker verliep de partij tussen Frank en Bram. Bram hield lang stand, had volgens mij lang gerokeerd en de strijd speelde zich voornamelijk op de koningsvleugel van wit af. Maar Frank maakte het uiteindelijk goed af.

De partij tussen Kees van Es en ondergetekende, Harm Schoten, werd met belangstelling gevolgd. Kees had 8 wedstrijden achter elkaar gewonnen, en verder legden alle clubschakers (ongewild of gewild?) druk op mijn schouders. Zelf had ik me in eerste instantie voorbereid op de simultaan via een cursus zelfvertrouwen, met stimulerende massages en anabole steroïden, en ik was nu dus optimaal geconcentreerd. In een Siciliaanse opening speelde wit vrij snel f3, waarna zwart met Db6 het initiatief verkreeg. De zet f3 begint zo langzamerhand een hoopvolle zet te worden, niet Willem? Het initiatief resulteerde in het middenspel in pionwinst en een ontwikkelingsvoorsprong voor zwart, maar Kees bouwde een goed verdedigde stelling op. Na afruil van alle stukken echter zorgde de pluspion voor winst voor zwart. Zo is de zegereeks van Kees tijdelijk onderbroken, maar voor hoelang? De analyse van de opening na afloop was leerzaam voor ons beiden, en noopt tot wat huiswerk voor de wiskundeleraar.

De volgende partij was die tussen André Schols en Arie van Veen. Ook André voelt de druk op zijn schouders als titelverdediger en zomerkampioen 2003. Arie’s hersens lijken sinds zijn terugkeer uit Spanje goed opgewarmd, want hij speelt de laatste tijd goede partijen. Ook deze partij met de bekende b4-opening van André resulteerde in voordeel voor zwart. Na kwaliteitswinst verzuimde Arie echter om dit voordeel vast te houden en uit te bouwen, en na een blik op de klok zette André door. Arie gaf ongewild een toren terug, ging na circa 70 zetten door zijn vlag, en de eerste winst van de titelverdediger was een feit.

Harry Mulder speelde met zwart de simultaan tegen Sander van Westreenen en Willem van Diggele. Van Sander werd eenvoudig gewonnen, maar de partij tegen Willem verliep uitermate spannend. Harry kreeg het initiatief en kon inslaan op de witte koningsvleugel. Willem verdedigde zich echter goed en kwam langs de rand van de afgrond, na zeer ingewikkelde stellingen, met een pluspion uit de strijd. Harry gaf in tijdnood een toren weg en daarmee de partij. Na afloop gaf Willem aan door het oog van de naald te zijn gekropen.

Harm Schoten