Alvorens over te gaan tot een bespreking van ronde 11, eerst nog twee partijverslagen uit ronde 10 die mij door betrokkenen zijn toegestuurd.
Egbert van Herk - Gijsbert Wolvers
Egbert van Herk mocht het opnemen tegen nieuwkomer Gijsbert Wolvers. Het werd een Konings-Indische partij waarbij Egbert beter uit de opening kwam. Daarom zette Gijsbert een scherpe koningsaanval op, die Egbert echter wist af te slaan. Hij hield er een pluspion aan over. Bij de afwikkeling naar het eindspel maakte Gijsbert echter gebruik van de zwakke onderste lijn van Egbert, waardoor deze een vol stuk dreigde te verliezen. Egbert probeerde de strijd nog wel gaande te houden door druk op de zwarte koningsstelling uit te oefenen. Daardoor dreigde hij echter nog meer stukken te verliezen, waarna Egbert de partij gewonnen gaf.
Gijsbert Wolvers
Frank Nelemans - André Schols
Zoals gebruikelijk opent Frank met 1. Pf3. Er volgt een vreemde pot, waarbij de paarden en lopers eerder het strijdperk verlaten dan de pionnen. Als bij zet 23 de eerste pion verdwijnt, is dat meteen een winstpion voor André.
Met al die pionnen op het bord viel het niet mee om met de zware stukken goed te manoeuvreren. Op zet 27 biedt Frank remise aan. Hetgeen hij bij zet 34 nog een keer doet. André had inmiddels het juiste aanvalsplan gevonden en vijf zetten later moest Frank, om mat tegen te gaan, zijn dame geven. Voordat hij dat moest doen gaf hij op.
De slotstelling:
André Schols
Op 21 augustus 2003 zijn voor de elfde ronde van de zomercompetitie van VDS vijf partijen gespeeld. Hieronder volgt een verslag van de gebeurtenissen op deze avond.
André Schols moest ten tweede male aantreden tegen Willem Frouws, van wie hij eerder in deze competitie al gewonnen had doordat Willem toen een stuk weg blunderde. Met wit spelend koos André natuurlijk voor de Orang Oetang en hij kreeg het betere van het spel. Ook in deze partij bleek dat Willem op de een of andere manier tegen André de kluts kwijt raakt, want opnieuw blunderde hij een stuk weg en moest hij de partij opgeven. André had daarmee niet alleen zijn koppositie succesvol verdedigd, maar door het verlies van de nummer twee op de ranglijst wist hij zich één ronde voor het eind van de competitie al de nieuwe KAMPIOEN. André is de terechte kampioen, want slechts in één ronde heeft hij de koppositie tijdelijk moeten afstaan. Het kampioenschap moest natuurlijk gevierd worden en André gaf een rondje voor het hele stel. Zo was het nog lang onrustig in Beekbergen. Proficiat André.
Carlo Buijvoets moest het met zwart opnemen tegen Frank London. Het werd een Franse doorschuif partij. Nadat Carlo met f6 een pionnenruil in het centrum had veroorzaakt, bleef zijn e-pion hangen en dreigde zwaar onder vuur te worden genomen. Carlo koos er dan ook voor om die zwakte direct op te lossen en kwam daarbij in een variant terecht waar Frank wel raad mee wist, hoewel hij de eerste zet in de variant volstrekt foutief beoordeeld had. Hij liet namelijk pardoes een loper op h3 instaan terwijl hij daarmee even later een pion van Carlo had willen ophalen. Toch bleek de door Carlo gekozen variant alles behalve in zijn voordeel uit te pakken en met enkele schaakjes wist Frank de zwarte koning van al zijn verdedigers te ontdoen. Carlo was dusdanig zwaar aangeslagen dat hij op de twintigste zet mat-in-één over het hoofd zag en daarmee afhaakte in de strijd om het kampioenschap.
Frans van den Berg probeerde Engels tegen Arie van Veen. Die antwoordde op c4 echter met f5 en zo kwam er een onregelmatige opening op het bord. Ergens won Frans een pion die hij evenwel in de loop van de partij weer in moest leveren. Hij zocht nog naar fraaie varianten met een toreninslag op f7, maar vond daarbij nergens de winnende voortzetting. Reden voor Frans om de partij remise te geven. Een prima resultaat voor Arie, die hierdoor en door het verlies van Willem Frouws, klimt naar de zesde stek.
Terug van weggeweest mocht Johan van Ommen het opnemen tegen Frank Nelemans. Het werd de Vier-Pionnen-Variant-in-het-Konings-Indisch, waarbij Frank de zaken prima onder controle leek te hebben. Op een bepaald moment probeerde Johan met enkele paardzetten de boel te forceren. Daarbij had hij in zijn berekeningen een klein detail over het hoofd gezien dat er toe leidde dat hij beide paarden verloor zonder enige compensatie. Johan trachtte de strijd nog wel gaande te houden, maar toen zijn vlag gevallen was gaf hij op. Ook dat was hem op deze avond echter niet gegund, want Frank deelde hem mee dat opgeven niet meer mogelijk was omdat de klok de partij reeds had beslist.
Tenslotte speelde Willem van Diggele, als oneven ingedeeld, tegen Sander van Westreenen. De uitkomst laat zich raden.
Carlo Buijvoets