Op 7 augustus 2003 zijn voor de negende ronde van de zomercompetitie van VDS vijf partijen gespeeld. Hieronder volgt een verslag van de gebeurtenissen op deze avond.

André Schols, de nummer één op de ranglijst, moest het deze avond met wit bewijzen tegen theoriekenner Egbert van Herk. Zoals gebruikelijk opende André met b4 en achteraf moest Egbert toegeven dat hij deze opening nog maar eens nader moet bestuderen. Dat duidt al op een niet al te beste afloop voor Egbert en zo was het ook. Op de 12^e zet verloor Egbert een pion in een gecompliceerde stelling. Daarna kon hij de strijd nog enige tijd gaande houden, maar nadat André op zet 19 ook nog een paard incasseerde, gaf Egbert zich gewonnen. André had gedaan wat hij moest doen om zijn leiderspositie te verdedigen, maar was het genoeg?

Dat moest het resultaat van de partij tussen Carlo Buijvoets met wit en Frans van den Berg uitwijzen. In deze partij kwam het door Carlo geliefde Morra-gambiet op het bord en Frans kreeg na een inferieure negende zet van Carlo de mogelijkheid om zijn stelling te bevrijden met d7-d5. Daarna voelde Carlo zich niet meer zo prettig en stond hij feitelijk gewoon een pion achter zonder compensatie. Het zou nog erger komen. Op zet 18 maakte Carlo een regelrechte blunder waardoor Frans ook nog eens een kwaliteit in zijn zak kon steken. De enige compensatie die Carlo daarvoor had was een loperpaar dat, met alle centrumpionnen van het bord, een grote bewegingsvrijheid had. Carlo speelde verder in de hoop de partij nog remise te kunnen houden door een onnauwkeurigheid van Frans. Die onnauwkeurigheid kwam er op een bepaald moment ook, maar in een orde van grootte waar Carlo in zijn stoutste dromen niet op had durven hopen. Frans bood met zijn drieëntwintigste zet dameruil aan waar Carlo weinig voor voelde. Die ontweek de ruil en toen Frans op de volgende zet met een matdreiging meende toch tot afruil van materiaal te kunnen komen, kwam hij van een zeer koude kermis thuis. Met een dameoffer van Carlo was de partij direct beslist omdat mat-in-één door Frans niet meer te voorkomen was. Door de hoge positie van Frans op de ranglijst kreeg Carlo net genoeg punten om de koppositie van André over te nemen.

Arie van Veen speelde tegen Willem Frouws het Schots gambiet, een opening waar Willem klaarblijkelijk niet erg in thuis was. Op de zesde zet al, ging Willem dusdanig in de fout dat hij een volle toren plus nog eens twee pionnen inleverde. Bovendien kon hij daarna niet meer rokeren en werd zijn koning over het bord gejaagd door zich in ijltempo ontwikkelende stukken van Arie. Op de 13^e (!) zet staakte Willem de ongelijke strijd: 1-0. Willem lijkt door dit resultaat in een vrije val te zijn geraakt. Stond hij na de zevende ronde nog op de tweede plaats, twee ronden later is hij terug te vinden op de zesde plaats. Arie, daarentegen, klimt van de tiende naar de achtste positie door deze overwinning.

Willem van Diggele kreeg de gelegenheid om de Caro Kann van Frank London te bestrijden. Dat ging hem niet al te best af, al dachten enkele omstanders het tegenovergestelde nadat Willem een stuk had gewonnen tegen drie pionnen. Frank had het allemaal wat beter gezien en maakte zich niet ongerust over de afloop. Willem had een slechte koningsstelling, een inactieve toren en weinig spel. Hij werd door Frank dan ook vakbekwaam klem gezet en uiteindelijk incasseerde Frank het volle punt waardoor hij van de vijfde naar de derde positie klimt.

Frank Nelemans was oneven geloot en speelde dus tegen Sander van Westreenen. Dat de dorst op deze hete avond groot was, liet Frank het duidelijkst blijken door Sander na diens verlies binnen twintig minuten een drankje af te troggelen. Later op de avond hoorde ik Frank nog eens tegen Sander zeggen: "Ik haal pas drank als je me 4 Euro laat zien!", met andere woorden, Sander heeft een dure avond gehad. Proost Frank!

Carlo Buijvoets