Op 24 juli 2003 zijn voor de zevende ronde van de zomercompetitie van VDS zes partijen gespeeld. Hieronder volgt een verslag van de gebeurtenissen op deze avond.

Chris Plante en Egbert van Herk speelden een Siciliaan en na 18 zetten besloten zij het voor gezien te houden. Het werd een vriendelijke (salon)remise met als reden die daarvoor door Egbert gegeven werd: "We zijn allebei bang voor elkaar!" Chris voegde daar later nog aan toe dat het inderdaad een van de minst enerverende partijen tussen hem en Egbert was geweest in hun beider schaakcarrière.

Lijstaanvoerder André Schols speelde met wit de Orang Oetang tegen Carlo Buijvoets. Carlo koos ervoor om tegenover de loper op b2 een fianchetto op de koningsvleugel te stellen. Dit leidde ertoe dat de beide zwartveldige lopers spoedig van het bord verdwenen, maar tevens dat Carlo's damevleugel nagenoeg lam werd gelegd waarna zijn koning zwaar onder druk kwam te staan. André richtte een toren, een dame en een paard op h7 en zwart moest alle zeilen bijzetten om zijn koning voor mat te behoeden. Dit lukte hem ternauwernood en nadat alle stukken met uitzondering van een toren en een witveldige loper van beide spelers van het bord verdwenen waren, bood André remise aan. Carlo had op dat moment geen zwaktes in zijn stelling terwijl André zich zorgen moest maken om een zwakke c-pion. Carlo had echter na terugkomst van zijn vakantie geen zin om tot het uiterste te gaan en accepteerde de remise. Geen salonremise, maar misschien toch iets te vroeg geaccepteerd door Carlo.

Harm Schoten speelde tegen Frank Nelemans ook een Siciliaanse partij. Nadat Frank op een bepaald moment een stuk had gegeven voor twee pionnen en enige aanvalskansen tegen de witte koning, was de partij in hogere zin eigenlijk al beslist. Harm kon de dreigingen tegen zijn koning eenvoudig pareren en schoof de partij gedegen naar winst.

Willem Frouws moest met zwart de minisimultaan spelen tegen Sander van Westreenen en Frans van den Berg. De partij tegen Sander wist hij eenvoudig tot winst te voeren, maar tegen Frans had hij aanmerkelijk meer moeite. Achteraf deelde hij mij mee dat hij deze avond in een enigszins euforische stemming verkeerde hetgeen hij ook al had laten blijken door een rondje te geven omdat hij die middag een nieuwe auto had gekocht, type Toyota ZS (zeer snel!). Bovendien had hij zich, als relatieve nieuweling op de club, niet gerealiseerd dat Frans tot een van de sterkere schakers van VDS gerekend moet worden. Al vroeg in de partij, een aangenomen damegambiet, liet Frans een paard instaan waarvoor hij, indien het genomen was door Willem, drie pionnen en de betere stelling had gekregen. Willem had dat gedurende de partij niet helemaal goed doorzien, maar zag desalniettemin af van de stukwinst. Dit leidde ertoe dat een paard van Frans een tijd lang opgesloten stond aan de rand, maar Frans had enige compensatie doordat hij Willem van de rokade weerhield. Willem plaatste echter een batterij van loper en dame op de lange diagonaal met een matdreiging op g2 waardoor Frans gebonden bleef aan de dekking van dat veld. Zo was er sprake van een dynamisch stelling waarin naar mijn mening Willem toch de betere kansen had, maar het materiële evenwicht bleef langdurig gehandhaafd. Op een gegeven moment ging Willem echter in de fout en verloor hij een stuk. Frans had gedurende de partij echter veel tijd moeten investeren in het vinden van de juiste zetten en met het oog op dreigende tijdnood schikte hij zich even later dan ook maar in een puntendeling. Een zwaar bevochten remise!

Arie van Veen speelde met wit tegen Willem van Diggele die hem een Pirc voorschotelde. Nadat de openingsdampen waren opgetrokken beschikte Willem over een half open f-lijn en Arie over een half open d-lijn terwijl de e-lijn helemaal geopend was. Willem greep naar zijn kansen op de f-lijn en plaatste daarop een batterij van dame en twee torens die voor de nodige druk tegen de witte koning zorgde. Arie hield de zaak achter goed gedekt en ontworstelde zich langzaam maar zeker aan de druk. Daarbij kwam hij met een pluspion uit de strijd. Tijd voor Willem om met een toren en een loper de witte stelling binnen te dringen en de verloren gegane pion terug te winnen. Dat lukte en toen beide spelers nog ongeveer tien minuten bedenktijd hadden en de stelling weer geheel in evenwicht was, werd de vrede getekend. Ook hier was dus sprake van een zwaarbevochten remise.

Toen aan het eind van de avond de balans werd opgemaakt, bleek dat de nummer vijf op de ranglijst, Harm Schoten, als enige het volle punt had gescoord en dat hij daarmee goede zaken had gedaan. Hij is nog niet geklommen op de ranglijst, maar het gat met de nummer vier is nagenoeg gedicht.

Carlo Buijvoets