Op 19 juni 2003 zijn voor de tweede ronde van de zomercompetitie van VDS vijf partijen gespeeld. Hieronder volgt een verslag van de gebeurtenissen op deze avond en ook van een partij die een avond later gespeeld werd. "Een avond later?" zullen jullie dan ongetwijfeld denken. "Ja, een avond later." is daarop mijn antwoord. Zoals jullie inmiddels wel weten speel ik niet alleen bij VDS maar ook nog bij DSV De Oppositie in Deventer en daar werd op vrijdag 20 juni de laatste competitieronde gespeeld. Ik ging als koploper die laatste ronde in en wil jullie graag deelgenoot maken van mijn beslissingspartij voor het kampioenschap van De Oppositie. Dit temeer omdat ik deze week bij VDS een partij tegen Sander van Westreenen moest spelen en daarover valt, zoals gewoonlijk, weinig enerverends te vermelden, behalve dat Sander, nadat hij op de 23^e zet door mij was mat gezet terwijl hij inmiddels een dame, een paard en drie pionnen achter stond, verzuchtte: "Je was me net voor…" waarbij hij doelde op een variant waarin ik, bij abominabel spel, mogelijk een schaakje door de dame te verwerken had gekregen op h7. Kortom, Sander had het allemaal wat te optimistisch ingeschat deze avond.

De tweede partij die tot een eind kwam, was die tussen Egbert van Herk en Rein Takken. Na een Philidor-opening kreeg Egbert op een bepaald moment de gelegenheid om zijn dame te ruilen tegen de beide torens van Rein. Omdat Egbert van oordeel was dat twee torens net even wat actiever en sterker zijn dan een dame, ging hij de uitdaging aan. Dat het allemaal niet zo eenvoudig was, liet hij blijken toen hij, diep peinzend over zijn volgende zet, tijdens de partij een keer voor iedereen hoorbaar verzuchtte: "Het is een moeilijke zaak…", ongeveer twee minuten later gevolgd door een nog diepere zucht en de opmerking: "… en dat is 't!" Hoe moeilijk het voor hem was, werd duidelijk toen Rein al zijn stukken op de h-lijn in stelling bracht om de koning van Egbert onder vuur te nemen. Daarbij won Rein een pion en na een afwikkeling waarbij Rein zijn dame terugruilde tegen de beide torens van Egbert, ging deze ernstig in de fout toen hij probeerde een pion te dekken. In werkelijkheid gaf hij nog twee pionnen en daarbij de partij cadeau aan Rein. Teleurgesteld verliet Egbert het Dorpshuis met een nul op zak.

Arie van Veen koos met wit tegen Frank London voor de doorschuif-variant van de Caro Kann. Frank begon enigszins getergd aan de partij omdat hij een week eerder van Chris Plante verloren had en bovendien omdat Arie bij het begin van de partij zei dat hij een goede score had tegen de Caro Kann van Frank. Frank was er alles aan gelegen om de partij winnend af te sluiten. Na een lange zit kwam er een eindspel op het bord van twee paarden en twee pionnen voor Frank tegen een loper, een paard en één pion voor Arie. Arie was van mening dat hij zijn twee stukken kon offeren tegen de beide pionnen van Frank waarna het eindspel van twee paarden tegen een pion volgens hem remise zou zijn. Boekenwurm Frank kon zich echter een verhaal herinneren waarin dit beroemde eindspel van twee paarden tegen één pion (Euwe - Donner) door Donner werd geanalyseerd waarbij de Grootmeester tot de conclusie kwam dat de pion een nadeel was voor de verdedigende partij omdat deze het benodigde tempo verschafte om pat te voorkomen. Frank nam echter de uitdaging niet aan en dacht dat hij op een andere manier wel kon winnen. Dus liet hij de stukken van Arie ongemoeid en kwamen beide heren materieel weer op gelijke voet. De partij eindigde uiteindelijk in remise, waarna Frank, in tranen en vol zelfbeklag, zichzelf een lafaard noemde omdat hij het Euwe-Donner eindspel niet had aangenomen.

André Schols speelde met wit de Orang Oetang tegen Willem van Diggele, naast André de enige op de club die deze opening ook op zijn repertoire heeft staan. Het werd dus een gelijk opgaande strijd waarbij André op een bepaald moment over twee lopers beschikte en Willem over twee paarden. Het evenwicht was daardoor echter nog niet verstoord en de partij eindigde dan ook laat op de avond in remise. Met het oog op de resterende bedenktijd mocht Willem daarmee zeer tevreden zijn, want zijn vlag stond op vallen. Een sportief gebaar van André om de stelling en niet de klok de uitkomst van de partij te laten bepalen!

De laatste partij van de avond ging tussen Harm Schoten en Willem Frouws, debutant bij VDS. Willem koos na 1 d4 d5 2c4 voor het aangenomen damegambiet en zadelde Harm enige tijd later op met een geïsoleerde d-pion. De verdediging van deze pion heeft Harm lange tijd bezig gehouden. Op een bepaald moment kwam, evenals bij Egbert tegen Rein, ook in deze partij een dame (van Harm) tegenover twee torens te staan. Harm speelde het op zich wel goed, hoewel hij in een vroeger stadium van de partij beter zijn geïsoleerde d-pion had kunnen opspelen om hem te af te ruilen en zich zo te ontdoen van een zwakte in zijn stelling. Zoals de partij verliep, gebruikte Harm te veel tijd en onder druk van de klok bezweek hij uiteindelijk ook. Een geslaagd debuut voor Willem, die ik bij deze maar meteen tot een kanshebber voor de titel van Zomerkoning van VDS wil uitroepen.

Another time, another place
Zoals gezegd moest ondergetekende op vrijdagavond spelen voor het clubkampioenschap van De Oppositie. Ik had genoeg aan een remise en zelfs bij verlies was de kans nog groot dat ik kampioen zou worden. Desalniettemin had ik mijn zinnen gezet op de winst om de titel ook in de laatste partij van enige glans te voorzien. Ik moest spelen tegen Eddy Sander, iemand die een bedrijf voor glasbewassing runt in Deventer en bij binnenkomst op de club altijd luidkeels uitroept: "Wie van jullie prutsers mag ik vanavond weer eens poetsen?" Daarop reageer ik meestal met de opmerking dat we in onze vrije tijd schaken en dat hij zijn werk thuis moet laten, daaraan toevoegend: "Als er gepoetst moet worden, doen wij dat wel!" De partij had het volgende verloop.
1 e4 e5 2 f4 d6 3 Lc4 Pf6 4 d3 Le6 5 Lxe6 fxe6 6 fxe5 dxe5 Op dit moment is zwart al opgezadeld met een geïsoleerde dubbelpion die de activiteit van zijn stukken danig beperkt. Ik was dan ook niet ontevreden over dit begin, hoewel ik liever een aangenomen koningsgambiet had gezien. 7 Le3 Pc6 8 Ph3 Ik wilde dit paard niet naar f3 ontwikkelen omdat dan na Pg4 mijn loper van e3 het veld moet ruimen of wordt afgeruild. 8 … h6 9 0-0 Le7 10 Pd2 Dd7 11 Pc4 0-0-0 Een partij met tegengestelde rokades staat vaak garant voor wederzijdse koningsaanval, maar dit keer niet. 12 a3 De8 dreigt Pxe4 en lokt de volgende zet uit die ik toch een keer had willen spelen, want een paard aan de rand … 13 Pf2 g5 14 b4 b5 15 Pd2 Dh5 16 Dxh5 Pxh5 17 Pb3 Dit paard kijkt naar het prachtige veld c5, maar zal het niet bereiken. 17 … Pd4 18 Pxd4 exd4 19 Ld2 e5 Zwart heeft zijn dubbelpion opgelost en lijkt een redelijke stelling te hebben. De zwakte ligt nu echter op e5, een ongedekte hangende pion. Bovendien heeft zwart nu een paard aan de rand! Het was hier ongetwijfeld beter geweest om dit paard naar f4 te spelen. Dat had een combinatie van wit die er weldra aan zit te komen, eruit gehaald. 20 a4 a6? Met het oog op het vervolg geniet c6 of bxa4 gevolgd door Kb7 duidelijk de voorkeur. 21 axb5 axb5 22 Pg4! (zie diagram)

Nu verliest zwart op zijn minst één pion, maar mijn tegenstander doorzag het vervolg, een combinatie van vijf à zes zetten diep, nog niet en verliest daardoor twee pionnen en de kans op een gunstig resultaat. 22 … Ld6 23 Ta8+ Ik had hier ook direct Pxh6 kunnen spelen om mijn tegenstander meer kans te geven om nog harder in de fout te gaan, maar ik koos voor deze weg. 23 … Kd7 24 Txd8+ Kxd8 25 Pxh6!! Het paard mag niet genomen worden wegens Lxg5+ en kwaliteitswinst. Bovendien is er geen manier voor zwart om de g-pion nog te behouden. Hij schikt zich dan ook maar in zijn lot en zoekt tegenspel op de andere vleugel, vergeefs. 25 … Kd7 26 Pf7 Ta8 27 Pxd6 Kxd6 28 Lxg5 c5 29 g4 Pf4 30 bxc5+ Kxc5 31 Lxf4 exf4 32 Txf4 Kb4 33 Tf5 Ta1+ 34 Kg2 Tc1 35 Tf2 Kc3 36 g5 Voorwaarts mars! 36 … b4 37 g6 1-0 Kampioentje!!!

Carlo Buijvoets