8 december 2005. Voor ondergetekende in twee opzichten een gedenkwaardige dag. Precies 25 jaar eerder werd John Lennon in New York op straat doodgeschoten. De strijd voor de vrede gaat door!
En precies één jaar eerder stopte ondergetekende met roken. En ook zijn strijd tegen de nicotine duurt voort!
Op de avond van deze gedenkwaardige dag werden slechts drie partijen gespeeld voor de interne competitie. De resterende aanwezigen, twaalf in getal, speelden allemaal een wedstrijd voor de bekercompetitie. Ook was er een huisgenoot van Sander op de clubavond, Gerard. Hij heeft de tijd doorgebracht met kijken naar de bekerwedstrijd tussen Sander en Frans en met het zelf een partijtje spelen tegen zijn buurman.

Chris Plante - Erwin Greven
Van Chris ontving ik per e-mail het volgende relaas van deze partij.
Een normale uitslag zou je zo zeggen, die 0-1. Erwin heeft dan ook volkomen verdiend gewonnen, maar…... wat heb ik geweldig goed (gewonnen!?) gestaan.
Wit kwam heel erg goed uit de opening en kreeg de partij geheel onder controle en toen Erwin het nodig vond om zijn pion van b5 naar b4 te dirigeren had ik die pion gewoon moeten slaan met mijn loper op a3, want terugslaan door zwarts dame was dan funest geweest. Ik zag het niet (Erwin maakt toch niet zulke fouten.....) en speelde mijn loper naar b2.
Wit begon onstuimig aan te vallen en juist toen het leek (deze partij mag ik in ieder geval niet meer verliezen, dacht ik) dat het de goede kant ging, strafte Erwin een foute zet van mij af. Een terechte nederlaag nogmaals, maar het had zo anders kunnen (moeten?) zijn.
’s Nachts om 3 uur 30 was ik thuis nog aan het analyseren. Ik werd er wel door gesterkt
Laat die toppers maar komen!!

Harm Schoten - Frank London
Harm over deze partij:
Frank had zich voorgenomen deze keer binnen twintig zetten in plaats van dertig de winst te pakken. Helaas voor hem werd hij overrompeld door Harm die op de veertiende zet op "laffe wijze" remise aanbood. Waarom Frank dit aanbod aanvaardde zal wel altijd onduidelijk blijven. Misschien vanwege -denkend aan John Lennon- de dag van de vrede???

Egbert van Herk - Frank Nelemans
Frank mocht deze avond de vorige week tegen Erwin opgelopen deuk in zijn zelfvertrouwen trachten weg te werken in een confrontatie met ons erelid Egbert. Egbert leek zichzelf, ongetwijfeld onbedoeld, een privé parkeerplaats als privilege te hebben toegeëigend. Rond elf uur kwam namelijk de taxichauffeur die Sander en zijn buurman kwam ophalen, de speelzaal binnen om te vragen van wie toch die auto was die pal voor de ingang van het Dorpshuis de toegang voor anderen blokkeerde. Egbert moest schuld bekennen en vanachter zijn bord komen om de auto te verplaatsen. Daarna werd verder geschaakt. Frank had tijdens de partij een stuk geofferd voor initiatief, maar Egbert hield stand en het liep tegen twaalf uur toen deze partij werd afgebroken in de diagramstelling met wit aan zet. Het ziet ernaar uit dat Egbert met nog steeds een stuk en nu ook een pion meer, de beste kansen heeft.

Bekercompetitie
Ardie van Veen - André Schols
Ardie en André speelden deze avond de laatste, nog open staande wedstrijd uit de voorronde van de bekercompetitie. Na de twee partijen die allebei door André werden gewonnen, hoorde ik Ardie tegen Arie klagen over zijn gebrek aan concentratie tijdens het spelen. Van de partijen heb ik verder niets gezien, maar ik hoop voor Ardie en voor VDS dat hij zijn concentratievermogen snel weer op orde krijgt.

Voor de eerste ronde van de bekercompetitie werden de volgende wedstrijden gespeeld:
Frits Wilbrink - Bert Meester
Frits tegen Bert werd een echte thriller. Van de eerste partij heb ik zelf niets gezien, maar ik hoorde van Harm dat het een fraaie en spannende pot is geweest waar Bert zegevierend uit tevoorschijn kwam. Of hij daarna zijn kruit verschoten had, weet ik niet, maar in de tweede partij was het Frits die, na een blunder van Bert die hem een vol stuk kostte, aan het langste eind trok en een barrage moest vervolgens uitkomst brengen over wie verder zou bekeren.
De barrage werd een spannende aangelegenheid waarin Bert na een onnauwkeurigheid een pion verloor en vervolgens door Frits op degelijke wijze in de houdgreep werd genomen. Frits bediende zich daarvoor van een toren op de tweede rij en een loper die gericht stond op f2, zodat Bert niets anders restte dan dat veld met een toren op f1 en de koning op g1 te dekken. Een wit paard sprong op de eigen helft een beetje heen en weer in een poging Frits te beletten ook zijn tweede toren op de tweede rij te kunnen plaatsen. Ik, en met mij vele anderen, dacht dat Frits een wondertje zou gaan verrichten door Bert knock out te slaan. Bert bleef het Frits echter zo moeilijk mogelijk maken en op een bepaald moment kreeg Bert loon naar werken toen Frits, getroffen door een acute aanval van schaakblindheid, pardoes zijn binnengedrongen toren in cadeauverpakking met een lintje erom in de aanbieding deed. Bert was niet te beroerd om het geschenk te aanvaarden. De desillusie bij de drommen toegestroomde ramptoeristen was zo mogelijk nog groter dan bij Frits zelf die meteen de partij opgaf en heel sportief zei: "De winnaar heeft altijd gelijk." En Bert beaamde dat. Ik sputterde tegen en zei dat ik mijn pen wel in het gif zou dopen voor het verslag van wat hier gebeurd was. Zonder Bert zijn overwinning te misgunnen meen ik dat ik de opmerking over het gelijk van de winnaar kan nuanceren en inperken tot de volgende uitspraak: "De winnaar heeft altijd gelijk met zijn laatste zet, en dat gold met name voor deze barragepartij."

Johan van Ommen - Hans Hertgers
Johan bericht:
In de eerste partij verwierf Johan zich een licht voordeel waardoor de stelling behoorlijk moeilijk werd. Hans verbruikte daarvoor veel tijd, tè veel, en ging door zijn vlag.
In de tweede partij won Johan een pion en bood vervolgens tactisch remise aan hetgeen door Hans gretig werd aanvaard. Zo gaat Johan door naar de tweede ronde.

Gerald Visch - Carlo Buijvoets
In deze wedstrijd speelde Carlo de eerste partij met wit en hij koos voor het Koningsgambiet. Gerald wilde echter niet in het defensief en trakteerde Carlo op een Falkbeer tegengambiet (1. e4 e5 2. f4 d5 3. exd5 e4). Daar kwam Carlo niet zo best uit en de opening was dan ook helemaal voor Gerald. Maar hij wist aan dat goede begin geen goed vervolg te geven en nadat hij de dames had afgeruild sloeg de balans door in het voordeel van Carlo die nog steeds zijn gambietpion in de plus stond, daar weldra nog een pionnetje aan toevoegde, daarna nog een en even later ook nog een vierde. Dat waren wel erg veel pionnen en toen Gerald, bezwijkend onder de druk ook nog een paard weggaf, zat het eerste punt in de tas van Carlo.

In de tweede partij probeerde Carlo met zwart het Englund gambiet op het bord te krijgen (1. d4 e5? 2. dxe5 Pc6 3. Pf3 De7) maar Gerald wilde alweer geen pion voor krijgen in de opening en koos voor 2. c3 waarna de zwarte e-pion werd doorgeschoven naar e4 en nu was het de beurt aan Carlo om de witte ontwikkeling te hinderen met een pion op e4. Dat lukte Carlo evengoed als Gerald een partij eerder, maar anders dan Gerald wist Carlo er wel een goed vervolg aan te geven. Al vroeg in de partij vatte hij het plan op om lang te rokeren en op de koningsvleugel werd het nodige in stelling gebracht om een korte rokade van wit met een snelle pionnenstorm te kunnen beantwoorden. Alles viel op zijn plaats toen Gerald ook nog eens een paard op h5 liet insluiten alvorens kort te rokeren. Daarna duurde het nog wel een aantal zetten, maar daarin was het Gerald kansloos tegen de materiële overmacht en de druk op zijn koning. Een opmerkelijk fragment in deze partij deed zich voor toen Carlo zowel op de 18^e als op de 20^e zet en passant kon slaan. Het en passant slaan is een zet die sowieso al weinig voorkomt, maar twee keer in één partij en dan ook nog met slechts een zet ertussen, dat lijkt me een geschikt item voor Tim Krabbé's "Schaakcuriosa"! Het partijfragment waarin dit voorkwam, begint in de diagramstelling en gaat verder met 18. f4 exf3 e.p. 19. Lxf3 Lf7 20. g4 hxg3 e.p.+. Hierna is de witte koningsstelling opengereten en verliest wit bovendien zijn paard op h5. De partij ging naar Carlo en hij won daarmee de wedstrijd met 2-0.

Bram Rook - Arie van Veen
Van deze wedstrijd heb ik helemaal niets gezien of gehoord. Alleen de uitslag is bekend. Arie won met 2-0.

Frans van den Berg - Sander van Westreenen
Onze secretaris voert momenteel een levendige e-mail correspondentie met onze taxipassagier. Onderstaand eerst even een bericht van Sander aan Johan waarin de eerste ondertekent met een in de tijd passende schuilnaam, gevolgd door het antwoord van Johan aan de goedheiligman, dit alles voorafgaand aan deze avond. Ik wil deze correspondentie niet zomaar opnemen in dit rondeverslag, maar doe dat mede om aan te tonen hoe voorzichtig we moeten zijn met onze uitlatingen en berichten naar elkaar omdat ze soms anderen aan het denken kunnen zetten en daardoor het partijverloop kunnen beïnvloeden. Ik zal dit verderop toelichten.

Waar ik eerder in dit verslag doelde op het onbedoeld beïnvloeden van het partijverloop, had ik bovenstaand Duitstalige fragment in gedachten. Ik vraag me namelijk af of het fragment Duitse tekst dat hij van Johan ontving, Sander parten heeft gespeeld in zijn bekerwedstrijd tegen Franz en de daaropvolgende partij tegen Gerard. Mogelijk was hij in gedachten nog volop bezig met de analyse van dit prikkelende stukje Duitse literatuur. De door Sander gebezigde spelling van de naam van zijn tegenstander wijst erop dat mijn veronderstelling niet geheel onaannemelijk is. Eigenlijk niet eerlijk om hem dan zo'n zware tegenstander als Franz voor te schotelen.
Na de clubavond ontving Johan het volgende verslag van de hand van Sander, waarin hij duidelijk de bittere nasmaak van het verlies nog niet te boven is blijkens het feit dat hij in zijn culinaire voorkeur dit keer de suiker weg laat. Johan bedacht de titel voor dit verslag die evenwel gebaseerd is op een fragment van de taxipassagier zelf.

Voor de goede orde, Frans won de bekerwedstrijd met 2-0.

De volgende wedstrijden voor de eerste ronde van de bekercompetitie staan nog op het programma en moeten bij de eerstvolgende gelegenheid worden gespeeld:
Frank London - Willem van Diggele
Chris Plante - Rein Takken
Frank Nelemans - André Schols

Carlo Buijvoets