Voor de elfde ronde van de interne competitie werden slechts vier partijen gespeeld omdat er deze avond ook een externe thuiswedstrijd van VDS 1 op het programma stond. Daarvan zal te zijner tijd ook een verslag op de website verschijnen.

Hans Hertgers - Egbert van Herk
Het ziet ernaar uit dat Egbert het winnen moeilijk afgaat sinds hij weer als actief lid meeschaakt in de interne competitie, maar ook verliezen doet hij vrijwel niet. Remises, dat is nu zijn specialiteit en ook tegen de recordhouder van het aantal clubkampioenschappen wist hij dat deze avond klaar te spelen. Met zes remises, een winst- en een verliespartij handhaaft Egbert zijn 50% score. Hans lijkt, na een prima vorig seizoen waarin hij op de zesde plaats eindigde, nu enigszins van slag en bungelt met een scoringspercentage van 36% op de twintigste plaats van de ranglijst, ver beneden zijn stand.

Frank Nelemans - Johan van Ommen
Van deze partij heb ik geen verslag maar ik vind het opmerkelijk hoe goed Frank dit seizoen presteert. Hij heeft inmiddels drie personen uit de huidige top vijf van de ranglijst op remise weten te houden, inclusief Johan deze avond, en dat is een complimentje waard. Als hij zo doorgaat moet VDS 2 volgend seizoen op zoek naar een nieuwe teamleider!

Rein Takken - Bram Rook
Onder het motto "De aanhouder wint" kunnen we de prestatie van Bram deze avond plaatsen. Hoe lang speelt Bram al niet behoorlijk goede partijen en hoe vaak wordt hij in de kleine uurtjes niet alsnog op een nul getrakteerd terwijl zijn spel vaak minstens een remise had gerechtvaardigd. Deze avond sloeg hij onverbiddelijk toe en Rein werd zijn slachtoffer. Bram ging met een vol punt naar huis.

Gerald Visch - Ardie van Veen
Van Gerald ontving ik het volgende verslag van deze partij:
Ondanks dat Ardie zich een (rand)pion meer had weten te verwerven was de stelling naar mijn oordeel remiseachtig. Toch wilde ik geen remise en besloot het met een eindspel te proberen door de dames af te laten ruilen. Dit had ik beter niet kunnen doen, omdat ik hiermee de slechte loper van Ardie bevrijdde en hem meteen een gevaarlijke vrijpion bezorgde die mijn toren vanaf dat moment teveel bezig hield. Dit eindspel wist Ardie met slimme zetten in zijn voordeel te beslechten.

Sander van Westreenen - Arie van Veen
Arie is weer eens in de pen geklommen -of moet je tegenwoordig zeggen: "op zijn toetsenbord geklommen"?- en heeft daar het volgende verslag uit weten te persen dat niet alleen op zijn partij van deze avond betrekking heeft.
Rating, lekker belangrijk
Vorige week zaterdag, bij de Persoonlijke Osbokampioenschappen kon ik mijn geluk niet op. Ik, met mijn rating van 1633 won twee partijen van respectievelijk Wim Gielen (1846) en Tom Meurs (1803). Door de vele complimenten, van vooral de aanwezige VDS-ers, kreeg ik werkelijk het gevoel dat ik een goede pot kon schaken. Zo leefde ik gelukkig door het weekend heen. Op dinsdagavond gingen we met VDS 2 naar Twello voor de gewone Osbocompetitie. Het speelde zich af in café de Taveerne. Veel sfeer, mooie schaakborden en sympathieke tegenstanders. Ik speelde aan bord vier tegen Andries Westendorp, met een rating van 1520.
In het begin had ik nog de overmoed van het weekend in mijn hoofd. Het ging ook goed. In het middenspel had ik volgens Fritz een voordeel van +3.35. Dat mag je toch niet meer weggegeven. Ik deed het wel. Een simpel aftrekschaakje kostte mij een loper. Ik had eigenlijk moeten verliezen maar met veel kunst en vliegwerk werd het nog remise. Tegen een rating van 1520, niet echt goed. De overmoed was dus al redelijk getemperd.
Donderdagavond was ik oneven en moest dus tegen Sander. Wat zou zijn rating zijn? Afijn ik schaak maar wat en zonder dat ik het doorzie krijgt Sander werkelijk een fantastische aanval met twee dubbele torens, een dame en een loper. Toen ik het gevaar zag was het te laat; onontkoombaar. Sander voelde het succes. De laatste 5 zetten waren werkelijk fantastisch goed. Met aftrekschaakjes en een heus offer, zette hij mij mat!
Ben je dan binnen een week terug op aarde of niet?

Op het programma staat nu nog één wedstrijd voor de voorronde die bij de eerste gelegenheid moet worden gespeeld, te weten:
Ardie van Veen - André Schols

Carlo Buijvoets