Op 22 september 2005 zijn voor de derde ronde van de interne competitie tien partijen gespeeld. Onder de aanwezigen waren twee personen, Chris Plante en André Schols, die ter gelegenheid van hun verjaardag op een rondje trakteerden. Heren van harte gefeliciteerd! Ook Willem Frouws gaf een rondje, maar hij deed dat om een minder vrolijke reden. Willem gaat in ploegendienst werken en zegt daarom onze club vaarwel. Het werk dat hij heeft aangenomen kan hij niet combineren met schaakavonden, noch bij VDS, noch bij De Schaakmaat. Het moge duidelijk zijn dat dit laatste drankje een bittere bijsmaak had. Ik wens Willem het allerbeste en hoop hem in de toekomst toch weer eens op een gevoelige nederlaag te mogen trakteren.

Bert Meester - Frits Wilbrink
Van deze partij heb ik niets gevolgd afgezien van wat commentaar van Frits. Hij bekende mij dat hij voorafgaand aan de partij de nul voor zichzelf al had geteld en des te meer verbaasde het hem dat hij vrij lang stand hield, temeer daar het hem in verhouding tot Bert vrij weinig tijd kostte. Toen Bert dan ook nog slechts een kwartiertje bedenktijd had en Frits nog bijna een uur en de stelling bovendien behoorlijk in evenwicht leek, vond Frits de tijd rijp om een remiseaanbod te plaatsen. Hij deed dat weliswaar met angst dat het afgeslagen zou worden door Bert, waardoor hij een mentale klap zou kunnen oplopen. Bert verzonk echter in diep gepeins en toen hem nog minder dan tien minuten bedenktijd restten voor circa 15 zetten, had hij niet echt een andere keus dan het aanbod te accepteren. Remise derhalve.

Harm Schoten - Erwin Greven
Onderweg in de auto naar de club vertelde ik Harm dat hij tegen Erwin moest spelen. "Nee hè. Tegen Erwin heb ik altijd moeilijke partijen. Ik kom meestal één pionnetje achter te staan wat uiteindelijk voor Erwin dan voldoende is voor de winst." Hoe het Harm deze avond verging leert de volgende razendsnelle bijdrage van zijn hand.
Erwin had gegokt en mijn openingszet vast in zijn boekje genoteerd. Helaas, dat kostte hem twee pagina's, want ik opende met 1. e4. Voorspelbaarheid moet je met enige regelmaat doorbreken. Het vervolg was 1. ... c5 2. f4 Pc6. 3. Pf3 enz. Onze opening bleek de Grand-Prix (?!), zoals Erwin mij leerde. Het zal wel, ik voelde mij niet echt Schumacher deze avond. Erwin leek echter wel Alonso. Pole position (wit begint) is soms handig, maar helpt niet als je tegenstander toch een snellere start kan maken. Erwin maakte in het begin van de strijd namelijk enkele goede manoeuvres en had voortdurend het initiatief. Dat kostte mij eerst het loperpaar en later - belangrijker - een pion. Na twee uur en veertig zetten van beide zijden besloten we de partij af te breken in de diagramstand met wit aan zet.
We maken nu dus beide gebruik van een pitstop. De vraag voor het vervolg is: gaan we gelijktijdig over de meet, wordt er één van ons eerder afgevlagd of beland ik toch voortijdig in de grindbak. Wordt vervolgd (na de reclame).

Willem Frouws - Johan van Ommen
De (voorlopig?) laatste partij van Willem bij VDS liep, gelukkig voor hem, niet uit op een desillusie. Waar het voor Johan precies is misgegaan weet ik niet, maar hij kwam, zoals zo vaak, weer in tijdnood en daarin liet hij dit keer gevoelige steken vallen. Dat kostte hem veel materiaal en hij gaf dan ook op.

Met dit resultaat neemt Willem afscheid van VDS terwijl hij op de tweede plaats op de ranglijst staat. Dat zegt op zich nog niet zoveel na slechts drie ronden te hebben gespeeld, maar laten we zijn resultaten bij VDS eens op een rijtje zetten. Willem debuteerde in de derde ronde van het Jo de Hollandertoernooi 2003 en eindigde toen op de vijfde plaats. In zijn eerste wintercompetitie bij VDS eindigde hij als tweede na lange tijd aan kop te hebben gestaan. In de daaropvolgende zomercompetitie van 2004 wist Willem vervolgens wel beslag te leggen op de eerste plaats. Vorig seizoen speelde Willem een mindere competitie en eindigde hij als middenmoter op de tiende plek. De afgelopen zomercompetitie sloot Willem als vierde af. Kortom, bij VDS behoorde Willem tot de toppers. We zullen hem missen.

Arie van Veen - André Schols
Nadat André een week eerder door zoon Ardie in het nauw was gedreven in een partij die nog wel werd afgebroken maar in een welhaast uitzichtloze situatie voor onze Sokolski-specialist, kon hij deze week zijn gram halen op vader Arie. Een gecompliceerde strijd waarin André zich met zwart van de Moderne Verdediging (1. … g6) bediende, leverde Arie weinig kansen op en het eind van het liedje was dan ook een dikke nul voor de familie Van Veen. André vierde zo zijn verjaardag met een welverdiende overwinning.

Frank Nelemans - Gerald Visch
Van Gerald ontving ik per e-mail een kort verslag van deze partij.
Frank en ik speelden de d4, d5 opening met eerst Pf3, Pf6. Op zet 6 speelde Frank h4, waarop ik met h5 reageerde, waarschijnlijk toch een wat mindere zet omdat later deze pion door Frank veroverd kon worden met inslag van zijn loper op het moment dat Gerald foutief kort rokeerde en daardoor deze pion 1x te weinig gedekt stond. In de analyse met Frits bleek dat h5 wel kon, maar dan zou lang rokeren met allereerst Db6 beter geweest zijn. In de partij heb ik dat niet gedaan waardoor ik dus een pion verloor en tevens waarschijnlijk daardoor grotendeels de partij. Toen ik later ook nog eens een paard moest geven, omdat ik niet had gezien dat ik niet kon terugslaan vanwege een penning op mijn koning, was het natuurlijk met een ervaren speler als Frank snel gedaan. Al met al een verdiende overwinning voor Frank, die goed van mijn fouten wist te profiteren.

Rein Takken - Chris Plante
Chris bericht:
Wie gedacht zou hebben, dat Rein wel aan een (ietwat laat) verjaardagscadeau voor Chris zou meewerken: niks ervan. Ikzelf koos voor een verschrikkelijke opening met onmiddellijk een zo naar het leek beslissende aanval van Rein op mijn zwarte stukken. Ik kon niet anders dan verdedigen en verdedigen en vreesde voor het ergste, doordat wit al zijn stukken keurig opstelde voor een vernietigende aanval. Maar rondom de 20^e zet kon ik plotseling mijn koningin in een voor wit gevaarlijke stelling brengen en moest Rein secuur spelen om pionverlies te voorkomen. De wedstrijd kantelde niet, maar ik bereikte er toch nog een puntendeling mee, waar ik eigenlijk niet meer op gerekend had.

Maarten Zalme - Egbert van Herk
Maarten schrijft over deze partij het volgende:
Ik moest mij tegen Egbert met hand en tand verdedigen en wist dit ongeveer een uur uit te houden. Daarna viel mijn dame en daarmee was de partij beslist in het voordeel van Egbert. Ondanks blunders van beide kanten was het toch een spannende partij.

Ardie van Veen - Willem van Diggele
Ondanks het feit dat Willem met een verhuizing voor de boeg zijn gedachten toch bij andere zaken dan schaken moet hebben gehad, wist hij Ardie te verslaan. Ardie wist zodoende zijn prima prestatie van een week eerder geen vervolg te geven.

Bram Rook - Carlo Buijvoets
Sander van Westreenen - Carlo Buijvoets
Carlo viel de eer te beurt om tegen twee tegenstanders aan te treden. In de partij tegen Bram kwam hij na een Franse Steinitz opening op de dertiende zet een pion voor te staan na een kleine combinatie. Vanaf dat moment liep Bram eigenlijk een beetje achter de feiten aan hoewel hij nog wel kans zag om enkele listige valletjes in de stelling te breien. Carlo doorzag echter alle bedoelingen van Bram en bouwde rustig verder aan zijn eigen stelling. Toen Carlo de druk op de damevleugel opvoerde, waar hij beschikte over zijn pluspion, werd het Bram te machtig. Hij vergaloppeerde zich en verloor een kwaliteit, waarna hij de partij meteen gewonnen gaf.
Tegen Sander had Carlo minder moeite om tot scoren te komen. Het werd zelfs een loepzuivere hattrick, waarna Sander bleef mompelen: "Ik moet toch één keer van je kunnen winnen." De komst van de taxi behoedde Carlo voor dat onheil.

Carlo Buijvoets