Op 7 oktober 2004 werden voor de vijfde ronde van de interne competitie van VDS zeven partijen gespeeld. Verheugend was dat Willem van Diggele onlangs weer een jaartje ouder geworden was en daarvoor deze avond een rondje gaf. Minder leuk was het bericht dat onze voorzitter zich toch nog maar een tijdje uit de interne competitie terugtrekt om in zijn dagelijkse doen en laten weer de juiste balans te vinden. Hij sloot zijn bericht aan ondergetekende af met een voor de club hoopvol "tot spoedig ziens op de clubavonden van VDS!" Op de eerstvolgende clubavond zal hij er waarschijnlijk ook bij zijn, zij het niet om te schaken maar om de bar te draaien als de eerste externe wedstrijd van dit seizoen voor VDS 1 op het programma staat. Bij die thuiswedstrijd moet het eerste team het stellen zonder teamleider Johan van Ommen die ook al getroffen is door lichamelijk ongemak. Met een pijnlijke rug mag hij van de dokter niet te lang achter elkaar op een stoel zitten. Nu is nog even gedacht aan een oplossing à la Tony Miles ooit in het Interpolistoernooi in Tilburg, waarbij deze liggend op de buik op een brancard zijn partijen afwerkte om vervolgens het toernooi op zijn naam te schrijven, maar daar wilde onze secretaris niet aan. We wensen hem beterschap en spelen de eerste wedstrijd onder leiding van zijn plaatsvervanger André Schols. Het eerste team moet het met twee invallers stellen in deze openingswedstrijd, te weten André zelf en ondergetekende. Verder staan opgesteld: Martijn en Frank London, Frits Wilbrink, Harm Schoten, Erwin Greven en Kees van Es. Allen graag bijtijds aanwezig.
Dan de partijen uit de vijfde ronde van de interne competitie.

Frank London - Carlo Buijvoets
Een rechtstreekse ontmoeting tussen de nummers één en twee op de ranglijst stond deze avond op het programma. Beiden nog zonder puntverlies, hoewel Carlo een afgebroken partij heeft staan tegen Gerald Visch die nog lang niet gewonnen is, was de inzet van deze partij dus koploperspositie die vooralsnog in handen is van Carlo. Het werd een Franse doorschuifpartij, een opening waarmee Frank en Carlo al menig robbertje hebben uitgevochten op het bord. Meestal liep dit af in het voordeel van de met zwart spelende Carlo, al dan niet als gevolg van een speculatief offer van de koning op dit gebied, Frank. Aan het begin van deze competitie deelde Frank mij mee dat hij het offeren niet meer tot primair doel van zijn schaakpartijen wil verheffen, maar dat hij de zaken wat degelijker aan wil pakken. Dan maar met een paar extra punten en wat minder echt geleefde dagen het schakersgraf in (gedenk zijn motto van vorig seizoen: een dag niet geofferd is een dag niet geleefd!). Welnu, op deze avond heeft Frank zijn hart weer kunnen ophalen en er eigenlijk een dubbele dag van gemaakt. Dat wil zeggen dat hij tot twee keer toe in de partij aan het offeren sloeg. Maar was het goed? We gaan bij Fritz te rade. In het eerste diagram rechtsboven heeft zwart zojuist zijn hangende e-pion opgespeeld van e6 naar e5 om zich van deze zwakte in de stelling te ontdoen. Frank mocht natuurlijk niet toestaan dat deze pion nog een veld verder doorgeschoven werd en hij koos voor de volgende voortzetting: 16. dxe5 Pxe5 17. Pxd7 Pfxd7 18. Lxh7+ en het eerste offer was geboren. Fritz zegt over deze zet: "18. Le2 en er is nog hoop." Dat klinkt niet erg vertrouwenwekkend. In de partij zag Carlo echter de juiste voortzetting over het hoofd en evenals Frank zelf meende hij dat na 18. … Kxh7 19. Pg5+ Kg6 de enige juiste voortzetting was voor zwart. Fritz speelt de koning echter doodgemoedereerd terug naar g8 en achteraf denk ik ook dat er dan geen vuiltje aan de lucht is voor zwart. Na 19. … Kg8 20. Dxd5+ Pef7, de zet die ik in mijn berekening miste, zie ik niet hoe wit verder tot zaken kan komen. Zwart lijkt alles onder controle te hebben als het andere paard naar f6 wordt gespeeld. Fritz geeft de volgende variant: 19. … Kg8 20. f4 Dc4 21. fxe5 Lxe5 en oordeelt dat de nu ontstane stelling voordelig is voor zwart.

De partij vervolgde met 20. Pe6 Dc4 21. f4 (zie diagram links). Nu was het de beurt aan de zwartspeler om materiaal (terug) te offeren. Ik zag geen betere zet dan 21. … Th8 met de gedachte om h2 onder schot te nemen. Fritz geeft deze zet echter twee vraagtekens en stelt 21. … Tf6 voor om door te gaan met 22. Ld2 Txe6 23. f5+ Kf6 (23. … Kxf5?? 24. Dh5+ Kf6 25. Lg5+ Kf5 26. Ld8+ g5 27. Dxg5 mat) 24. fxe6 Dd4+ 25. Kh1 Kxe6 waarna zwart beter zo staan. Dat had ik allemaal niet gezien, ik zocht mijn kansen in de tegenaanval, zoals gezegd met een dreiging op h2. De partij ging verder met 22. fxe5 Lxe5 en weer geeft Fritz aan dat dit niet de sterkste zet is voor zwart. Ik wilde dreigen met het nemen van de toren op a1 en tegelijkertijd met inslaan op h2. Fritz meent echter dat 22. … Pxe5 de betere zet is. Om van de druk van de loper af te komen speelde Frank nu zijn tweede offer met 23. Txe5, een zet die van Fritz twee vraagtekens krijgt met de vermelding: "Zie een eenvoudige winst ver het hoofd." Volgens Fritz wint wit na 23. Lf4 Kf5 24. Lxe5 Pxe5 25. Pd4+ Kf6 26. Dd2. In de partij volgde nog 23. … Pxe5 24. Lf4 De4 25. Lxe5 Dxe5 26. Dg4+ waarna de beide angsthazen in deze toch nog wel complexe stelling remise overeenkwamen. Na de laatste zet was er nog enige hilariteit omdat ik tegen Frank zei: "Eindelijk heb je dan je dame op g4 en is het doel van je eerste offer bereikt." Een partij die niet ontdaan was van grotere en kleinere foutjes dus, maar waaraan beide spelers wel veel plezier hebben beleefd. Met tevredenheid deden ze afstand van hun 100% score.

Gerald Visch - Frits Wilbrink
Gerald is de laatste weken goed op dreef en heeft in koprte tijd een grote progressie geboekt op onze club. Hij speelt rustig en met geduld zijn partijen. Deze avond moest hij met wit tegen Frits aantreden en wederom was het niet makkelijk om Gerald opzij te zetten. Al laat op de avond speelde Gerald echter een foutieve paardzet waardoor Frits plotseling de druk op de damevleugel kon opvoeren. Aan materiaalverlies was voor Gerald niet meer te ontkomen en even later moest hij zijn koning omleggen. Frits kruipt daardoor dichter naar de top, maar hij had het niet makkelijk gehad.

Harm Schoten Hans Hertgers
De partij tussen de regerend clubkampioen en de recordhouder van het aantal clubkampioenschappen leek na de opening beslist te gaan worden in het voordeel van de witspeler. Harm kwam met een prettige stelling uit de opening maar wist het voordeel niet meteen te verzilveren. Hans verweerde zich dapper en door een fout van Harm kreeg hij pardoes een kwaliteit in de schoot geworpen. Daarna was het de beurt aan Harm om zijn verdedigende kwaliteiten te etaleren. Hij hield het in ieder geval tot de veertigste zet vol, maar de afgebroken stelling (zie diagram) biedt weinig hoop op een gunstig resultaat. Remise lijkt het maximaal haalbare voor Harm en als hij dat al haalt, mag hij zijn handen dichtknijpen. Hij moet zich grote zorgen maken over de ver opgerukte vrije a-pion van zwart. Het zal zoeken worden naar een eeuwig schaak variant, maar die ligt niet direct voor de hand.

Harry Mulder - Rein Takken
Deze partij was eigenlijk na tien zetten al beslist. In een gambiet kwam de met wit spelende Harry met ontwikkelingsvoordeel uit de opening. De inslag op f7 was de genadeslag voor Rein en na dertien zetten gaf hij op. Harry voegt aan zijn partijverslag toe: "Ik heb zowaar plezier gehad tijdens het afwassen." Als dat zo is, Harry, denk ik dat niemand er een probleem mee heeft wanneer jij je als vrijwilliger voor die taak aanmeldt. Maar misschien hangt het plezier samen met het behaalde resultaat op de avond?

Frank Nelemans - Willem van Diggele
Frank opende uiteraard met 1. Pf3 om te vervolgen met d4, h4, Lf4, c3, Pbd2 en g3. Dat waren dus de eerste zeven zetten van wit. Wat Willem daartegenover stelde staat niet in het verslag vermeld, maar het moge duidelijk zijn dat Frank geen gras liet groeien over zijn offensieve bedoelingen. Willem "knoeide" een beetje en kwam na de lange rokade van wit in de knel op de f- en de g-lijn. Frank won eerst een loper voor twee pionnen en later een heel paard. Willem hield vol tot de 42^e zet en gaf toen, inmiddels een hele toren achter staand, op.

André Schols - Willem Frouws

De replay van de finalepartij uit de zomercompetitie waarin Willem met wit ternauwernood een remise afdwong hoewel hij een volle toren voor had gestaan, stond met omgekeerde kleuren op het menu van deze avond. André met wit, dat werd vanzelfsprekend weer de Orang Oetang. Van André ontving ik het volgende beeldverslag.

Na zet 12 Tae8 (zie diagram rechts) van zwart krijgt wit de kans een pion te winnen. Zwart geeft na de partij toe dit niet gezien te hebben. Wit speelt 13. Pb5 en de pion op a7 of die op c7 gaat verloren.

Met zet 19. Dxd3 gaat wit in de fout. Zwart krijgt een geweldig initiatief met 19. … Te8! (zie diagram links) De zwakke pion op e3 staat in en bovendien dreigt Pe4 als de loper of het paard voor extra dekking zorgt. De diagonaal is nu duidelijk een sterk wapen van zwart in plaats van wit zoals dat in de Sokolsky eigenlijk hoort.

Kees van Es - Bram Rook
Door met wit te winnen van Bram is Kees eindelijk van de hatelijke nul af.

Carlo Buijvoets