Op 30 september 2004 werden voor de vierde ronde van de interne competitie van VDS zeven partijen gespeeld. Er waren nog steeds drie personen met een 100% score. Twee daarvan waren deze avond afwezig en konden hun perfecte score dan ook handhaven. De enige aanwezige van de drie was de koploper van de ranglijst. Voorafgaand aan het schaken werden de aanwezigen door de competitieleider op de hoogte gesteld van de reden waarom de aangekondigde terugkeer van Bert Meester uitgesteld is en misschien zelfs wel afgesteld wordt. Bert is allesbehalve zonder kleerscheuren van zijn jaarlijkse bergtocht teruggekeerd. Sterker nog, hij mag zich gelukkig prijzen dat zijn avontuur in de Zwitserse Alpen niemand van het gezelschap van vijf fataal is geworden. Het bericht dat ik van Bert ontving en waarin hij van zijn avontuur verslag doet, zit voor de leden in de map om te lezen. Ik kan het natuurlijk niet laten om na zo'n avontuur een zinspeling te maken op het feit dat Bert onze Berg onlangs zijn Angstgegner noemde, zoals ik in het vorige rondeverslag al liet weten. Welnu, na zijn belevenissen in de Alpen zal hij zich wensen dat hij toch maar onze Berg te lijf was gegaan. Mogelijk was dat voor hem ook weer een groot avontuur geworden, maar dan was hem wel heel wat lichamelijk ongerief bespaard gebleven. Namens VDS wil ik Bert vanaf deze plek een spoedig herstel toewensen en de hoop uitspreken dat zijn opdrachtgever in Apeldoorn enig geduld kan opbrengen zodat we hem toch snel weer in ons midden kunnen begroeten.
Vervolgens nam Frank Nelemans het woord om iedereen nog eens goed op het hart te drukken dat de afspraak met betrekking tot de afwas nog steeds bestaat. Van diegenen die als eersten met hun partij klaar zijn, wordt verwacht dat ze alle kopjes in de speelzaal verzamelen en die afwassen. De enige partij die hiervoor niet meetelt is die tegen Sander.

Carlo Buijvoets - Gerald Visch
Koploper Carlo speelde met wit tegen Gerald die zich van de Pirc bediende om de e4-opening te bestrijden. Gerald zit nog niet zolang bij onze club en heeft in die korte tijd al een grote sprong voorwaarts gemaakt, zo ondervond ook Carlo deze avond. Aanvankelijk dacht Carlo dat hij wel makkelijk een punt in de wacht zou slepen en zo zijn 100% score kon handhaven, maar Gerald wist met overtuigend spel aan te tonen dat hij absoluut geen kanonnenvoer meer is. Wel maakte hij in het middenspel een foutje die hem een pion kostte. In het vervolg van de partij wist hij echter de zaken goed onder controle te houden en op de door het pionverlies half geopende h-lijn zijn zware stukken te posteren om daarmee druk te zetten op de witte koningsstelling. Ook voor zijn paard wist Gerald een prachtig veld te vinden op e5, waar het onaantastbaar was voor de loper van Carlo op de witte velden. Beide heren haalden ternauwernood de tijdcontrole en de partij werd daarop afgebroken in de diagramstelling. Het is een moeilijke stelling waarin wit nog wel steeds een pion voorstaat, maar waarin een plan om het materiële voordeel in winst om te zetten, niet voor de hand ligt. Het vervolg zal moeten uitwijzen of Carlo zich zal moeten schikken in remise of toch nog weet te winnen.

Arie van Veen - Johan van Ommen
In deze partij koos zwartspeler Johan voor een wel zeer dubieus ogende verdediging die volgens zijn zeggen echter wel in de boeken voorkomt. 1. e4 f6 2. d4 Kf7 mag toch wel beschouwd worden als een regelrechte poging tot intimidatie aan het adres van Arie, maar die liet zich hierdoor niet van de wijs brengen en incasseerde tenslotte het volle punt. "Toch is het speelbaar," schrijft Johan, "maar vanavond niet door mij!"

Hans Hertgers - André Schols
Hans speelde met wit tegen de onorthodoxe Pirc (met f5) van André. Die onorthodoxe openingsbehandeling ging André niet al te goed af, want al na 12 zetten kijkt hij tegen een paard van Hans aan dat midden in zijn stelling op e6 staat geposteerd en voldoende lijkt om de winst voor wit te garanderen. De partij ontwikkelde zich vervolgens in een dusdanig blunderfestijn dat de competitieleider achteraf opmerkte dat het net een jojo was waarin beide partijen om beurten aan de winnende hand leken. André beaamde dat die zienswijze juist was. Hieronder volgt een bloemlezing van de blunders in de partij die ik van André mocht ontvangen.
De blunders:
1. Op zet 12 kan Hans de partij al beslissen door het winnen van een belangrijke pion op f5. Hans ziet het echter niet.
2. Op zet 15 blundert Hans twee pionnen weg en is er ook niets meer van zijn aanval over.
3. Bij zet 20 laat Hans dameruil toe en volgens Fritz heeft zwart dan meteen een voordeel van 2.31.
4. Op zet 24 kan André met een combinatie (niet makkelijk maar ook niet al te moeilijk) een toren winnen, maar hij ziet dat niet. Hans had dat blijkbaar ook niet gezien.
5. Op zet 28 kan André de paarden ruilen, maar doet dat niet. Het witte paard doet hem uiteindelijk de das om!
6. André moet op zet 31 zijn paard geven voor twee pionnen. Ruilen op zet 28 was veel beter geweest.
7. Vanaf zet 40 doet André net niet de beste zetten en Hans wel. Volgens Fritz wordt het voordeel van André steeds kleiner.
8. Bij zet 52 blundert André nog eens een toren weg ook.
Op zet 58 wordt de handdoek geworpen. Hans wint deze blundervolle partij.
André Schols

Harry Mulder - Frank Nelemans
Harry moest met wit proberen de Siciliaanse verdediging van Frank te slechten maar na de opening stond er volgens Harry al een gelijkstaande stelling op het bord. Het middenspel ging ook gelijk op en Harry besloot tot een remiseaanbod dat door Frank werd geaccepteerd. De analyse leerde tenslotte dat Frank in de eindstelling over een klein voordeeltje beschikte.

Frans van den Berg - Kees van Es
Frans speelde met wit tegen Kees en zette noodgedwongen een koningsaanval op met een loperoffer op g6. In de daarop volgende complicaties maakte Kees echter een fout die hem fataal werd. Mat bezegelde het lot van Kees. Konden we hem vorig jaar begroeten als iemand met een van de langste series overwinningen achter elkaar behaald op de club, na drie nullen in zijn eerste drie partijen van deze nieuwe competitie begint de witte trui die hem als beste nieuwkomer werd toegedicht aan het slot van vorig seizoen, een nare grauwsluier te vertonen.

Willem Frouws - Willem van Diggele
Vice-clubkampioen Willem Frouws speelde tegen de gerenommeerde non-theoreticus Willem van Diggele en dacht deze wel even op te rollen. Maar de laatste weken is de tempobeul van het vorig seizoen uit vorm. Tegen de Philidorverdediging van Guillaume de Valence kwam hij aanvankelijk nog wel goed uit de opening, maar het koffiehuisschaak lag hem klaarblijkelijk niet, want op een bepaald moment hoorde ik zijn opponent verzuchten dat hij zich bij gebrek aan tijd om de winst veilig te stellen, wel moest schikken in de aangeboden remise. Opnieuw laat Willem Frouws dus een steekje vallen in zijn gehoopte triomftocht naar het kampioenschap.

Bram Rook - Maarten Zalme
Lange partijen lijken dit seizoen schering en inslag te zijn. Zo ook de ontmoeting tussen Bram en Maarten. Volgens het verslag dat ik van deze partij ontving was het een uren durende, slopende Siciliaanse partij met een keer een gelukje en een keer een foutje van Bram. Dat foutje werd hem fataal en Maarten scoorde zijn eerste punt.

Frits Wilbrink - Sander van Westreenen
Frits trof het lot oneven te worden geloot en daardoor hield hij deze avond Sander van de straat. Na hem een oorwassing gegeven te hebben, toog Frits solo aan de afwas na afloop van de partij. Had niet gehoeven maar werd wel op prijs gesteld. Frits, bedankt!

Carlo Buijvoets