Op 19 mei 2005 is de drieëndertigste en voorlaatste ronde van de interne competitie van VDS gespeeld en vond tevens de bekerfinale zijn beslag. Ook werd van vier afgebroken partijen de uitslag bekend. Wat het zwaarst is moet ook het zwaarst wegen en derhalve zal nu eerst de bekerfinale besproken worden alvorens over te gaan tot de partijen voor de interne competitie.

Finale Bekercompetitie
Dit jaar hadden Erwin Greven en André Schols zich als finalisten geplaatst in de bekercompetitie. Erwin had daarvoor in de halve finale Carlo Buijvoets, de bekerwinnaar van de twee voorgaande edities, verslagen en André had zich geplaatst ten koste van Frans van den Berg. Voorafgaand aan de finale kreeg ik van André een mailtje met de volgende inhoud.
Ik heb eens naar de bekerfinales gekeken. Drie keer stond Frank London in de finale hij won twee keer. Drie keer stond Carlo Buijvoets in de finale en ook hij won twee keer. Voor zowel Erwin als mijzelf is het ook de derde keer dat we in de finale staan. Erwin won de vorige twee. Ik verloor de vorige twee (van Frank L en Carlo). Naast ons vieren zijn er maar twee andere VDS-ers die in de finale hebben gestaan, Willem van Diggele en Frans van den Berg. Het is de zevende finale en er zijn dus 14 finaleplaatsen geweest. Kan het toeval zijn dat die 14 plaatsen slechts door zes verschillende leden zijn ingevuld? Bestaat er zoiets als een "bekerspecialist"?
Het zijn leuke weetjes, maar voor het spelen van een finale heb je er weinig aan. Dat moet je achter het bord doen.

In de eerste partij speelde André met wit. Vanzelfsprekend kwam er een Sokolski op het bord en daar moest Erwin behoorlijk wat tijd insteken om het André moeilijk te kunnen maken. Lange tijd leek het erop dat beide partijen elkaar in evenwicht zouden houden maar in het late middenspel wist Erwin toch de door hem geïnvesteerde tijd in materieel voordeel om te zetten want hij won een pion. Het had er toen alle schijn van dat André de eerste partij zou gaan verliezen maar de tijdnood ging Erwin parten spelen en André wist dat uit te buiten door met een herhaling van zetten toch de remise veilig te stellen. In de stelling op de onderstaande foto speelde André telkens Tc8-d8-c8 hetgeen Erwin steeds beantwoordde met Kb5-c5-b5 om niet zijn d-pion te verliezen.

De tweede partij werd door Erwin geopend met 1. Pc3 en wat er uiteindelijk voor een opening op het bord kwam is mij onbekend en gedurende de partij bleek dat het ook André behoorlijk onbekend moet zijn voorgekomen want hij kwam onder grote druk te staan. Dat resulteerde na verloop van tijd in stukwinst voor Erwin en iedereen, toeschouwers en spelers incluis, zal gedacht hebben dat het met André gedaan was. Mocht dat echter niet zo zijn, dan moet dat toch zeker geweest zijn nadat Erwin ook nog een tweede stuk won. André weigerde echter op te geven en ging zeer snel zetten, daarbij zoveel mogelijk schaakjes gevend. Zo kon het gebeuren dat Erwin opnieuw in tijdnood kwam omdat hij degene was die steeds iets moest bedenken, eerst een veilig veld voor zijn koning en vervolgens ook nog een winstplan. Dat was allemaal teveel van het goeie en dit keer wist André zelfs met een achterstand van één pionnetje tegen twee paarden Erwin op remise te houden.

Het draaide dus uit op een barrage, een partij van 15 minuten per persoon. Hoe deze partij precies verlopen is heb ik niet meegekregen omdat ik te druk was met mijn eigen partij tegen de regerend clubkampioen, maar mij is niet ontgaan dat Erwin eindelijk loon naar werken kreeg en voor de derde keer beslag wist te leggen op de beker. André had het hem niet makkelijk gemaakt, maar moest uiteindelijk erkennen dat Erwin de verdiende bekerwinnaar was. Proficiat Erwin!

Interne competitie
Arie van Veen - Bert Meester
Dat Erwin de Bekerfinale moest spelen had voor hem nadelig uit kunnen pakken in de interne competitie waarin hij aan kop gaat als Bert, zijn enige concurrent, door het Keizersysteem gekoppeld was aan een hooggeplaatste speler. Dan had Bert namelijk de achterstand op Erwin, die voor zijn bekeroverwinning tweederde van zijn eigen waarde in de interne competitie krijgt, weg kunnen werken. Het mocht echter niet zo zijn voor Bert want Keizer koppelde hem aan Arie, die op de ranglijst 21 punten waard was terwijl Erwin 20 punten had verdiend. Nu valt op donderdag 26 mei 2005, de slotdag van de interne competitie, de beslissing over het clubkampioenschap in de onderlinge partij tussen Bert en Erwin.
De partij tussen Bert en Arie werd een Schotse waarin Bert op een kwaliteit en een pion voorsprong kwam. Hoe dat kon gebeuren weet ik niet maar voor Bert moet het een koud kunstje geweest zijn om dat materiële overwicht in winst om te zetten.

Carlo Buijvoets - Harm Schoten
Een partij tussen de bekerhouder en de clubkampioen die allebei al zeker wisten dat ze hun titels niet gingen prolongeren. Carlo staat echter op de derde plaats van de ranglijst en voelt de hete adem van Frank London in zijn nek. Met nog slechts een ronde te spelen wilde Carlo hoe dan ook deze partij winnen om nog een beetje meer afstand van Frank te nemen. Dat werd geen eenvoudige missie, zoals het dat trouwens nooit is als je tegen Harm moet spelen. Onverschrokken ging Harm in op het Morragambiet van Carlo en na acht zetten had Carlo het gevoel dat het deze avond wel een makkie zou worden. In een poging eens wat anders te proberen tegen het Morragambiet tastte Harm mis en hij kwam erg gedrongen te staan, maar nog wel steeds een pion voor. Carlo wist vervolgens zijn geweldige ontwikkelingsvoorsprong niet uit te buiten maar won wel zijn gambietpion terug. Daarna draaide het uit op een eindspel. Al vroeg in het eindspel maakte Harm een fout die wel een pion kostte. Daarbij werden de dames geruild en restte er een eindspel van een loper van Harm tegen een paard van Carlo. In de combinatie die Carlo zijn pluspion opleverde maakte Carlo ook een fout waardoor hij een kans op snelle winst liet liggen. Vanuit de diagramstelling rechts na 45. … d5 volgde 46. Pxd5 Lb2 47. Pc7 Lxa3 48. Pxb5 en de pion was gewonnen. Had Carlo echter 46. Pxb5 gespeeld, dan was zijn a-pion alleen ten koste van een loperoffer te stoppen geweest, zie: 46. Pxb5 dxe4 47. a4 en de loper heeft geen goed veld om a5 onder controle te krijgen en het paard dekt b7. Bovendien staat de zwarte koning te ver weg om zich ermee te kunnen bemoeien. Maar zo ging het dus niet en nu werd het een langdurig eindspel. Daarin gaf Harm blijk van een hiaat in zijn schaakkwaliteiten, hetgeen hij op de terugweg in de auto ook beaamde: "Ik ben niet goed in eindspelen." Hij speelde op een bepaald moment zijn loper van de lange diagonaal af om zijn laatste pion op g5 te dekken. Dat gaf Carlo de mogelijkheid om ruimte te winnen en de vijandelijke koning terug te dringen. Daarna was het snel gedaan met Harm en was Carlo's missie van deze avond volbracht. Om half twee was de partij beslist en kon de thuisreis worden aanvaard door een tevreden Carlo, een balende Harm en een vermoeide laatste toeschouwer, Frank Nelemans.

Chris Plante - Frank London
Frank speelde tegen Chris zijn geliefde Caro Kann en Chris koos voor de afruilvariant. Frank noemt dit de slappe opstelling van wit maar hij wist er deze avond wel raad mee. Frank nam bezit van de c-lijn en bleef drukken op de isolani op c3. Er volgde een afruil waarbij Chris een pion achter kwam in een toreneindspel. Chris gaf toen op maar volgens Frank was dat wel wat te vroeg!

Harry Mulder - Frans van den Berg
In een wilde Mulder-opening was Harry wat al te gretig, daarbij over het hoofd ziend dat zijn dame in bleef staan. Frans was niet te beroerd om die dame dan maar van het bord te slaan en al na acht (!) zetten was deze partij beëindigd. Als mijn informatie correct is heeft Frans in de laatste twee ronden slechts 21 zetten hoeven te spelen om twee punten te incasseren. Zo krijg je ook geen waar voor je contributiegeld, Frans.

Frits Wilbrink - Kees van Es
In een Franse partij waarin Frits het gambiet in de doorschuifvariant speelde, kwam Kees dus een pion voor te staan. De tweede pion die Frits hem aanbood sloeg Kees echter wijselijk af. Daarna werd het een spektakelstuk dat er wezen mocht. Eerst offerde Frits een kwaliteit voor aanval. Kees moest even later noodgedwongen de kwaliteit terug offeren om het vege lijf te redden maar hij stond toen nog wel steeds een pion voor. Tenslotte vond Frits een combinatie waarmee hij de remise veilig stelde en zo waren beide spelers na afloop zeer tevreden. "Een zwaarbevochten remise. Zeker geen salonremise!" zei Kees en Frits beaamde dat.

Willem Frouws - Frank Nelemans
Willem kreeg van Frank een Siciliaan met een afwijking voorgeschoteld, zo meldt het verslag. Daardoor liet Willem zich echter niet van de wijs brengen en hij greep het initiatief. Zijn dreiging kon door Frank gepareerd worden en dat leverde zwart zelfs een pion op. Toen Willem even later het materiële evenwicht herstelde door ook een pion te slaan, zag hij een matdreiging over het hoofd en verloor hij een heel stuk. Daarna wikkelde Frank rustig af en kon Willem het verlies niet voorkomen. Bij de 25^e zet gaf hij op.

Johan van Ommen - Gerald Visch
Johan van Ommen - Sander van Westreenen
Johan zit de laatste tijd wel in de hoek waar de klappen vallen. Zijn laatste overwinning behaalde hij tegen Willem van Diggele in ronde 28. Daarna was er remise tegen Frits, twee keer verlies tegen Frank L. en Erwin en vorige week een remise tegen Bram. Vanavond mocht Johan proberen zijn blazoen wat op te poetsen in de minisimultaan tegen Gerald en Sander. Sander kreeg hij makkelijk op de knieën en dat tot twee maal toe. Nadeel was wel dat Sander maar steeds Johan bleef aansporen om toch snel te komen zetten in hun tweede partij, uit angst dat anders de taxi voor de deur zou staan. In hoeverre dat van invloed is geweest op de partij tegen Gerald durf ik niet te zeggen. Johan zelf heeft er in ieder geval niet over gerept.
Johan meldde over zijn partij tegen Gerald dat hij voor de rustige aanpak had gekozen in een bepaalde stelling waar ook een wilde variant tot de mogelijkheden had behoord. In de analyse wist Gerald niet de juiste bestrijdingswijze van die wilde variant te vinden. Daarop concludeerde Johan dat hij toch een verkeerde keuze had gemaakt. Tegen het eind van de partij meende Johan dat hij straffeloos met een loper op b7 een pion mocht snoepen, zondigend tegen de regel: "Slaan op b2 (b7) is nooit goed, zelfs niet als het goed is!". Dat bleek ook nu het geval want Gerald wist met een paardschaakje een mat achter de paaltjes op het bord te toveren. Een desillusie rijker gaf Johan op, één zet voor hij daadwerkelijk mat ging.

Carlo Buijvoets