Op 21 april 2005 is de dertigste ronde van de interne competitie van VDS gespeeld en werd de uitslag van een afgebroken partij bekend. De koploper moest deze avond wegens interlandverplichtingen in de voetballerij verstek laten gaan en zette zo de deur wagenwijd open voor de nummer twee om hem op de ranglijst te passeren. Keizer had voor die nummer twee echter geen makkelijke avond in petto en gaf hem als tegenstander de regerend clubkampioen. Wil je het nog zwaarder krijgen?
Van het feestfront het volgende bericht: de competitieleider nam een voorschot op zijn verjaardag twee dagen later en trakteerde nu reeds, op het gevaar af dat hij de 51 niet zou halen. Hij werd rijkelijk beloond want hij kreeg deze avond liefst drie enveloppen met inhoud mee naar huis.

Bert Meester – Harm Schoten
Bert en Harm speelden een Siciliaanse partij waarin langdurig gemanoeuvreerd werd en kleine dreigingen werden gelanceerd op de wederzijdse pionnen. Geen van beiden gaf een krimp en de verwachting was dat de partij rond de tijdcontrole wel in remise zou eindigen, vooral omdat Bert voor zijn laatste zetten nog maar heel weinig tijd over had. Harm zat ruimer in zijn tijd en hij wist de tijdcontrole wat makkelijker te halen dan Bert. Voor Bert was deze avond een uitgelezen kans om de eerste plaats te pakken, maar Harm werkte niet mee: sportieve plicht en zo! Afbreken leek ook niet in het woordenboek van beide heren voor te komen, want na twaalven schaakten ze rustig verder. Dat duurde tot bijna een uur, toen Frank Nelemans hen verzocht er een eind aan te brijen omdat hijzelf de volgende ochtend om zes uur op moest. Dus werd er toch nog afgebroken in een stelling (zie diagram rechts) waarin Harm zojuist een kwaliteit heeft geofferd tegen twee pionnen. Dat wil zeggen, als Bert het offer aanneemt, want die is aan zet. Maar wat moet Bert anders spelen dan Lxc4? Voorlopig houd ik het erop dat de partij uitdraait op remise en daarmee zou Bert de eerste plaats niet hebben gepakt.

Willem Frouws – Carlo Buijvoets
Willem en Carlo speelden een Pirc waarin Carlo zich op een combinatie die hij zelf inzette, verkeek. Dat kostte hem uiteindelijk twee pionnen en een zeer slechte stelling. Verloren dus, zou je zeggen en objectief was het dat ook. Maar Willem had een dubbelpion en bovendien stonden er alleen nog zware stukken op het bord. Carlo had de stille hoop nog ergens een remiseweg te vinden, maar veel vertrouwen had hij daar niet in. Maar er is ook altijd nog de kans op een fout van de tegenstander. Zo was Willem op een bepaald moment iets te gretig en verorberde hij ook nog een derde pion met 23. Txh6 waarna de linker diagramstelling was bereikt. Dat was een regelrechte blunder want de stelling is nu verloren voor wit, maar dan moet zwart wel voortzetten met 23. … De4. Carlo speelde na lang nadenken echter 23. … Df2? waarna Willem de partij had kunnen redden door 24. c3 te spelen. Willem miste hier echter een mat in drie en speelde 24. Thd6?? Nu was Carlo meedogenloos en hij besliste alsnog de partij met 24. … Dxc2+. Het was wel bitter voor Willem, maar die deed het ongelukje af met de woorden: "Zo, dat cadeautje is alvast voor je verjaardag." Dank je, Willem.

Frank London – Johan van Ommen
Frank ging tegen Johan de strijd in met de opmerking: "Prettige partij Johan, en dat de snelste moge winnen." Frank maakte daarmee een toespeling op de bijnaam van Johan, de tijdnoodkampioen. Maar het opperwezen greep in en ten tweede male deze week (in de slotronde van de OSBO in Doetinchem gebeurde iets soortgelijks met Johan) bleek de klok van Johan niet te lopen. Nou is dat voor Frank geen enkel probleem want een Koningsgambiet duurt toch nooit lang. Ook deze avond wilde onze offerkampioen snel zaken doen en hij meende dat een paardoffer (Ja, Carlo!) op de zwarte pionnenformatie op g4 en f3 daarvoor de geëigende methode was. Daarna speelde Frank nog een schijnoffer (Ja, Carlo!!) op f7 dat door Johan werd afgeslagen met de woorden "Je moet niet alles aannemen." Maar Frank kreeg een geweldige drukstelling met twee pionnen voor het geofferde paard. De koning van Johan moest alle zeilen bijzetten om een veilig heenkomen te vinden met als gevolg dat deze in het centrum heen en weer rende. Frank meende op een bepaald moment de genadeklap te hebben gegeven maar weer vond Johan een oplossing. Zijn stelling werd er echter niet beter op en ook al wist Johan wederom kantje boord de tijdcontrole te halen, dat lukte hem niet met behoud van het materiele voordeel. Dat was inmiddels verdampt. Na de tijdcontrole meende Johan dat de tijd rijp was om remise aan te bieden. "Even tellen," zei Frank en hij kwam tot drieëntwintig punten voor hemzelf en tweeëntwintig voor Johan. Johan telde opzettelijk fout bij zichzelf en claimde ook drieëntwintig punten op het bord te hebben staan waarna Frank hem de hand reikte om zo uit te drukken dat hij de grap van Johan wel kon waarderen. Diverse omstanders meenden echter, en dat zal ongetwijfeld met zijn reputatie te maken hebben, dat Frank daarmee de remise accepteerde en dat verbaasde hen ten zeerste. Frank was er als de kippen bij om te zeggen dat zijn hand zo niet bedoeld was en dat hij verder wilde spelen. Dat gebeurde dan ook en zo draaide het uiteindelijk toch uit op afbreken, iets wat we van Frank zeker niet gewend zijn. In de afgebroken stelling (zie diagram rechtsboven) geef ik Johan (aan zet) weinig overlevingskansen meer.

Frank Nelemans – Frans van den Berg
In deze partij wilde Frans Koning-Indisch spelen maar stelde Frank een centrum op van c3-d4-e3. De c-lijn kwam open en volledig in bezit van wit, waardoor zwart een pion moest geven. In het middenspel maakte Frank helaas een rekenfout die een stuk kostte. Toen later nog een kwaliteit volgde, gaf hij op. Zwart was langs de rand van de afgrond gegaan en ternauwernood ontsnapt.

Frits Wilbrink – Rein Takken
Frits Wilbrink – Sander van Westreenen
Na een Weense opening neemt Frits met wit van acquit af het initiatief. De zwarte stelling stortte na de 17^e zet in toen wit de kwaliteit offerde. Daarna gaf Rein de partij op.
Tegen Sander liep alles geheel volgens verwachting.

André Schols - Gerald Visch
André speelde met wit tegen Gerald natuurlijk zijn ouwe trouwe Orang Oetang. Voorafgaand aan de partij hoorde ik Gerald, wetend wat hem te wachten stond, zich afvragen hoe hij deze opening kon bestrijden en hij kwam voor zichzelf tot de slotsom dat gewoon te gaan doen door het centrum te bezetten. Of het ook zo gegaan is heb ik niet gezien, maar de uitwerking was wel dusdanig dat toen ik in het middenspel een kijkje kwam nemen, Gerald op het punt stond de kwaliteit te winnen. Dat lukte en Gerald hield stand met zijn materiele plus. Na veertig zetten wilde hij graag afbreken, maar de wedstrijdleider stelde hem op de hoogte van de regels bij het afbreken. Afbreken is toegestaan na 4 speeluren. Zijn die uren nog niet verstreken en is wel de tijdcontrole gehaald, dan mag iemand afbreken indien hij bereid is af te zien van de resterende bedenktijd van wit en zwart. In het geval van Gerald had dat betekend dat hij voor de volgende 20 zetten nog slechts 15 minuten over zou houden. Dat werd Gerald iets te gortig en het siert André dat hij een zet later met het aanbod kwam om af te breken en daarbij zelf af te zien van de resterende bedenktijd. De afgebroken stelling waarin zwart aan zet is, staat in het linker diagram. Eén zet eerder stond de witte loper van c1 nog op a3 en de zwarte toren van d7 op b7. Op dat moment speelde Gerald dus 41. Tbd7 en hij miste daarbij het winnende 41. De1! Jammer voor hem maar ook in de afgebroken stelling dicht ik Gerald nog steeds de beste kansen toe. Het is hoe dan ook een verrassing te noemen dat de Orang Oetang geveld lijkt te gaan worden door Gerald. Dat is nog niet veel mensen op de club gelukt.

Harry Mulder – Bram Rook
Herr Müller speelde tegen Bram "ein Mittelgambit", zoals hij zelf schrijft, en dat werd door Bram verkeerd ingeschat. Daardoor verloor Bram vrij snel een paard en eigenlijk direct al de partij. Bram probeerde nog wel om druk te zetten maar Harry gaf het initiatief niet uit handen en zegevierde.

Carlo Buijvoets