Op 14 april 2005 is de negenentwintigste ronde van de interne competitie van VDS gespeeld en werd de uitslag van een afgebroken partij bekend. Verder waren er op schaakgebied geen bijzonderheden te melden deze avond, of het moet zijn dat de nummers een en twee tegen elkaar in het strijdperk traden. En er viel wat te vieren. Iedereen werd namelijk door Harry Mulder, die een dag eerder zijn verjaardag had gevierd, getrakteerd op een drankje.

Bert Meester – Erwin Greven
De titanenstrijd tussen de nummers een en twee op de ranglijst, met als inzet de eerste plaats en een goed uitzicht op de titel, mocht er wezen. Het was een spannend gevecht waarin Bert veel bedenktijd gebruikte om uiteindelijk ongeveer 8 minuten voor zijn laatste 15 zetten over te houden. Erwin had toen nog ruim een half uur, maar de sluwe Bert bood op een tactisch moment weer remise aan. Erwin verzonk in een zeer diep gepeins en toen ook zijn klok nog minder dan een kwartier aanwees besloot hij het aanbod te accepteren. Ik stond erbij en keek ernaar, maar wist tijdens het lange denken van Erwin niet dat er een remiseaanbod stond. Met het wegtikken van zijn tijd groeide mijn verwachting omtrent de zet die hij zou gaan spelen tot ongekende hoogten. Als Erwin, in de comfortabele stelling die hij had, zoveel tijd wilde steken in een zet, dan moest het wel een winnende worden, dacht ik. Groot was dan ook mijn desillusie toen beide heren uiteindelijk elkaar de hand schudden en er helemaal geen zet meer op het bord verscheen. Dat het accepteren van de remise een beetje voorbarig was werd daarna in de analyse wel duidelijk. Er kwamen prachtige varianten op het bord waarin Bert regelmatig in het zand moest bijten. Dan ging hij weer terug naar een eerder moment om toch zijn gelijk te halen en meestal lukte dat wel. Ik houd het erop dat de remise gerechtvaardigd was maar iets te vroeg tot stand kwam. Het zij zo. Erwin blijft koploper maar kan zich absoluut geen misstap permitteren met een voorsprong van slechts dertien punten op Bert. We gaan in deze situatie vijf uiterst spannende slotronden tegemoet met een fraaie apotheose op 26 mei.

Frans van den Berg – Carlo Buijvoets
Frans speelde tegen Carlo op aanval op de damevleugel en Carlo trachtte een tegenaanval op te zetten op de koningsvleugel door met zijn g- en h-pion op te stormen. Na de zestiende zet van wit was de diagramstelling bereikt waarin Carlo besloot dat de beuk er maar in moest. Hij speelde 16. … Txd4 in de overtuiging dat het paard van wit op c3 geen zinnig veld had om een fatsoenlijke aftrekcombinatie mogelijk te maken. Er volgde echter 17. Pce4 Pxe4 18. Lxd4 Pxg3 19. hxg3 en nu zag Carlo tot zijn schrik dat als hij met 18. … exd4 de loper zou slaan, Frans zou antwoorden met 19. f6 waarna de zwarte loper op e7 ook zou vallen. Dus werd het toch een onbedoeld kwaliteitsoffer. Toen Carlo in de partij niet de sterkste voortzetting koos door 19. … Lxf5 te spelen, werd hij snel en vakkundig door Frans onder de voet gelopen en gaf hij korte tijd later op.

Frank London – Harm Schoten
Frans en Harm speelden een Siciliaans Koningsgambiet (1. e4 c5 2. Pc3 e5 3. f4). Harm gaf in zijn eigen woorden "kinderlijk" een stuk weg door met de dame een schaakje op h4 te geven in de veronderstelling dat een wit paard op f3 gepend stond door een zwarte loper op g4. Frank nam met Pxh4 het "offer" in dank aan en Harm realiseerde zich te laat dat de penning van het paard relatief was. Hij sloeg met de loper de dame op d1 en vervolgens verdween zijn loper van het bord en stond hij dus gewoon een stuk achter. Frank ging daarna snel AZ kijken en kreeg zo toch nog de remise die hij achter het bord was misgelopen deze avond. Achteraf is gebleken dat de partij AZ - Villareal spannender was dan de partij London-Schoten. In de auto terug naar Deventer vertelde Harm mij dat hij zo'n fout nog nooit eerder had gemaakt. Hij voelde zich een beetje beschaamd over zijn matige optreden deze avond maar ik weet zeker dat Frank hem dat zal vergeven.

Chris Plante – Hans Hertgers
In een Italiaan ontstond er na 17 een stelling waarin volgens Hans voor beiden geen eer was te behalen. Derhalve remise.

Frits Wilbrink – Johan van Ommen
In de partij tussen Frits en Johan speelde de laatste weer op het randje van de afgrond met zijn tijd. Tot grote verbazing van Frits haalde Johan echter op het nippertje de tijdcontrole en dat in een stelling die slechts een klein beetje minder staat voor zwart. Logisch gevolg was dat er afgebroken werd in de diagramstelling en mijn verwachting is dat Johan deze partij wel remise weet te houden.

Harry Mulder – André Schols
Harry speelde tegen André weer een fraaie aanvalspartij waarin hij volgens Harm, die veel tijd had gehad om andere partijen te volgen, meermaals koos voor een creatieve zet die de partij gaande hield terwijl hij de partij ook de veilige remisehaven binnen had kunnen loodsen. Ik weet niet of dit een gevolg is van mijn veelvuldige citeren van een opmerking -"altijd blij met een halfje"- die ik Harry één keer heb horen maken, maar feit is wel dat dit de Harry is die wij graag aan het werk zien. Het kostte hem echter veel tijd en toen hij onder grote druk van de klok een dit keer hoognodige remise over het hoofd zag, werd hij door André genadeloos opgebracht. Op basis van zijn spel kwam Harry meer toe, maar hij bleef met lege handen achter. Overigens, over het genoemde citaat kreeg ik van Harry onlangs een mailtje waarin hij mij de kast uitveegde. Ik wil dit bericht graag delen met de lezers omdat ik van mening ben dat het recht doet aan het spel van Harry en mijn plagerij met het citaat in een juist daglicht plaatst.
Ha Carlo,
Als wekelijkse bezoeker van de VDS-site constateer ik dat de laatste weken mijn achternaam standaard de toevoeging krijgt "altijd blij met een halfje".
Waarom in hemelsnaam????????????????????????!!!!!!!!!!!!!!!! (geintje!)
Natuurlijk, heb ik mij, op 1 van die mooie schaakavonden ,deze woorden een keer laten ontvallen. Maar, deze opmerking die avond had eigenlijk betrekking op het resultaat wat ik die avond behaalde op mijn directe tegenstander. Ik heb nog nooit van deze tegenstander gewonnen, en dat zal normaliter ook nooit gebeuren, dus het behalen van een halfje was voor mij al bijzonder.
(Oké, het aantal remises dat ik heb gespeeld doet misschien anders denken, maar het aantal partijen is hier ook debet aan. Toch?)
Nu lijkt het er op dat ik per definitie al blij ben met een halfje. No-way!!
Kijk, schakers die zich in de opening bedienen van bijvoorbeeld de Caro-Kann (Red: Steek die maar in je zak Frank L.) of de Franse Opening (Red: Hier krijgt de scribent even een veeg uit de pan want die bedient zich veelvuldig van het Frans), oké, zij zullen waarschijnlijk minder moeite hebben met genoemde toevoeging.(!)
Deze categorie schaakt meestal om niet te verliezen. (Natuurlijk niks mis mee!)
Maar schakers, waartoe ik mijzelf reken, die van het begin af aan de aanval trachten te zoeken en daardoor meestal ook van de koude kermis thuis komen (!), hebben toch minder de schijn tegen dat ze blij zijn met een halfje, dacht ik.
Wel of niet genoemde toevoeging, ik blijf de site elke keer weer met plezier lezen!. (Red: Dank voor deze lovende woorden.)
Groeten Harry Mulder

Kees van Es – Willem van Diggele
Kees was weer terug van Bali waar hij aan de bouw van zijn huis heeft gewerkt. Na een maand in den vreemde was hij klaarblijkelijk de routine een beetje kwijt want, hoewel hij een fraaie stelling had weten op te bouwen, oefening baart kunst zullen we maar zeggen na het bouwen op Bali, wist hij het niet af te maken. Sterker nog, Kees liet zich wel wat al te makkelijk mat achter de paaltjes zetten. Zo makkelijk zelfs dat Willem na afloop zijn triomf vierde met de opmerking: "Kees kreeg vanavond letterlijk met de mattenklopper!"

Bram Rook – Frank Nelemans
Doordat Bram voorafgaand aan deze partij al een afgebroken partij uit de twaalfde ronde tegen Frank had opgegeven, kon Frank voor de tweede week op rij tot een 2-0 score komen en dat lukte hem ook. Uit een ooghoek heb ik nog wel gezien dat Bram weer dapper met zijn voetvolk naar het front was opgerukt, maar klaarblijkelijk was dit zonder succes gebleven. Op het uitslagenformulier stond een overwinning van Frank.

Gerald Visch – Rein Takken
Sander van Westreenen – Rein Takken
Rein kreeg deze avond dubbele waar voor zijn lidmaatschapsgeld want hij mocht simultaan tegen Gerald en Sander spelen. Tegen de tweede had hij weinig moeite om de vis op het droge te halen maar de echte Visch spartelde behoorlijk tegen. Sterker nog, van Harm heb ik begrepen dat Gerald gewonnen had gestaan nadat hij drie stukken voor de dame van Rein had gegeven. Rein lanceerde echter een wanhoopsoffensief waarmee hij Gerald in verwarring bracht. Te laat onderkende Gerald het gevaar dat van een goed samenwerkende loper met paard uit kan gaan en met deze beperkte middelen wist Rein hem mat te zetten. Dus naast Frank N. ging ook Rein met twee punten op zak naar huis.

Carlo Buijvoets