Op 3 maart 2005 zijn voor de vierentwintigste ronde van de interne competitie van VDS zeven partijen gespeeld. Tegelijkertijd werd er één wedstrijd voor de bekercompetitie gespeeld. In de interne competitie gebeurde het volgende.

Frans van den Berg - Bert Meester
Bert speelde tegen zijn "angstgegner" Frans, van wie hij alleen in een vluggertje wel eens gewonnen had maar nog nooit in een reguliere partij. Een eerdere ontmoeting in deze competitie tussen beide heren was op een remise uitgedraaid en nu moesten ze dus weer tegen elkaar. Het werd een Catalaanse partij waarin het evenwicht lange tijd gehandhaafd bleef en alles wees erop dat Bert wederom door Frans bedwongen zou worden. Maar Frans ging op een bepaald moment tot actie over en pleegde een onduidelijk pionoffer. Na de partij zei hij hierover: "Objectief gezien was de stelling gewoon remise. Ik had gewoon niets moeten ondernemen maar… ik kom om te schaken. Daarom nam ik risico." Bert kende in het vervolg geen mededogen en strafte het pionoffer genadeloos af. Korte tijd later was de witte stelling veranderd in een bouwval. Frans zag het zinloze van verder spelen in en schudde Bert de hand toe hij nog een pion ging verliezen en een aanvalsstorm op zich af zag komen. In het voorbijgaan fluisterde Bert mij na de partij toe: "De angst voorbij. Eindelijk een vol punt tegen Frans."

Chris Plante - Carlo Buijvoets
Carlo was deze avond aan de beurt om schaakles te krijgen van de voorzitter. Chris speelde in de opening op een bepaald moment e3 waarover hij later zei dat hij e4 een beter alternatief vond. De pion op e3 voorkwam wel dat een paard van Carlo naar het prachtige veld f4 kon en Carlo had dientengevolge geen goed plan meer. Een witte batterij van loper en dame op de diagonaal b1-h7 maakte het Carlo extra moeilijk en toen hij dacht dat hij met het rondspelen van een paard een goed plan had gevonden om de witte loper van f5 te verjagen verscheen plotseling de witte dameloper op c3 met een vernietigende dreiging. Vanaf dat moment was het voor Carlo pompen of verzuipen. Hij moest een pion op e5 dekken met pion f6 waarna de witte loper op g6 schaak gaf en de niet gerokeerde koning van Carlo een veilig heenkomen moest zoeken. Na de aanvalsgolf die Chris toen over zijn tegenstander heen liet gaan, stond hij twee pionnen voor maar door een onnauwkeurigheid verloor hij er meteen weer een. Tot grote opluchting en verbazing van Carlo bood Chris, waarschijnlijk uit misplaatst ontzag voor zijn tegenstander, pardoes remise aan toen er een toreneindspel op het bord stond met nog steeds een pluspion voor wit. Carlo bedacht zich voor de schijn nog wel even maar accepteerde het halfje toch met graagte. Deze remise werd met honend gegniffel van Frank London begroet.

Frank London - André Schols
Frank schreef het volgende over deze partij:
André probeert de Modern Defence onder de knie te krijgen. Zijn dame (niet vriendin) vond dat niet leuk want ging achtereenvolgens van b6 naar c6 en d6 om twee zetten later op b8 een rustplek te vinden. Ondanks al dit tempoverlies kwam André nog goed terug maar een witte pion op f6 met matdreigingen op h6 en de achterste rij (het bekende mat achter de paaltjes) kostte hem de kop. Slechts een goede damezet had nog kansen, maar dat moet Fritz maar uitzoeken.
Frank won deze partij nadat André enkele offers had afgewezen. De pointe van een eerste offer van Frank was erg doorzichtig en het aannemen ervan zou voor André tot dameverlies leiden. Later in de partij liet Frank een loper instaan in de overtuiging dat wanneer André het stuk zou pakken, hij spoedig mat zou gaan. Hier zag Carlo zijn kans schoon om zich te wreken voor de even tevoren van Frank geoogste hoon voor zijn eigen remise. In de post mortem weerlegde Carlo met enkele eenvoudige, maar door beide spelers gemiste damezetten het loperoffer van Frank en toonde zo aan dat het incorrect was. Dat gaf Frank ondanks zijn overwinning toch een bittere bijsmaak aan deze partij. Ook bekende vader Frank mij na afloop dat hij gedurende de partij in betere stelling nog even overwogen had om speculatief te gaan offeren maar nog juist op tijd had hij zich zijn eigen advies aan Martijn herinnerd na de laatste externe wedstrijd (zie het verslag van VDS 1 - De Kameleon 1) en zag hij ervan af.

Arie van Veen - Hans Hertgers
Arie kreeg tegen Hans de kans om zijn favoriete opening, het Schots gambiet, op het bord te toveren en daarbij op de zesde zet in te hakken op f7. Hans speelde het echter goed en kreeg toch spel met zwart. Ver in het middenspel werden twee centrumpionnen van Hans dusdanig gevaarlijk dat Arie besloot ze ten koste van een stukoffer op te ruimen. Door vervolgens secuur te verdedigen kreeg Arie op het eind initiatief door twee torens die goed samenwerkten en met die compensatie kon op de 46^e zet de vrede getekend worden.

Harry Mulder - Frits Wilbrink
Alvorens op deze partij in te gaan moet ik even terug komen op een mededeling die ik in het verslag van de vorige ronde heb gedaan. Daarin schreef ik dat Frits de koplopers in het remiseklassement, Frans en Frank L., tot op één remise was genaderd. Dat berustte op een foutje. Bij Frits staan namelijk twee extern gespeelde remises in de lijst en die tellen niet mee. Dus Frits had vorige week slechts vijf remises achter zijn naam staan, evenals Hans overigens, en Frank en Frans elk acht. Bovendien was er nog iemand die tot de koplopers in dit klassement behoorde en dat was, "altijd blij met een halfje", Harry. Het blijkt dus dat de Ferme Remiseschuivers, de FR-mannetjes, enige concurrentie hebben van anders beginnende voornamen, te weten de HA-mannetjes. Het kan in dit verband bijna geen toeval zijn dat halfje ook begint met HA.
Zo, nu dit is recht gezet kan de partij tussen Harry en Frits worden besproken. Hier kwam een Franse doorschuifvariant op het bord waarin Harry geen zinvol gambiet tot zijn beschikking had. Hij bekende mij na de partij dan ook dat hij dit keer alle materiaal maar eens op het bord heeft gehouden en ik meende enig ongenoegen van zijn kant in die opmerking te horen. Hoe het ook zij, Frits speelde een voortzetting die enigszins leek op de variant die hij onlangs tegen ondergetekende speelde, kreeg niet het gehoopte voordeel en de partij eindigde uiteindelijk, hoe kan het ook anders, in remise. Harry gaat nu alleen aan kop in het remiseklassement met negen intern gespeelde remises. Frank, gefeliciteerd!

Frank Nelemans - Johan van Ommen
Frank speelde een tijdlang als openingszet 1. Pf3 met wit maar is nu overgegaan op 1. d4 om vervolgens met 2. Pf3 voort te zetten. Toch weer de Réti dus. Tegen Johan leverde hem dit pionwinst op maar kreeg hij zelf twee dubbelpionnen. Dat was voor Johan voldoende compensatie om de partij remise te kunnen houden.

Willem van Diggele - Bram Rook
Willem tegen Bram was een lange tijd gelijk opgaande strijd. Het materiële evenwicht bleef gehandhaafd tot ver in het eindspel. Pas rond de vijftigste zet begon Bram steekjes te laten vallen. Dat kostte hem eerst één en later ook nog een tweede pion. Daarna was het voor Willem niet moeilijk meer om de partij naar winst te voeren. Achteraf zei Willem tegen Bram: "Als je een tijdje geleden remise had aangeboden had ik dat wel aangenomen. Het stond helemaal gelijk." Hiermee wilde Willem voor Bram de appel niet extra zuur maken maar bedoelde hij te zeggen dat Bram goed gespeeld had.

Voor de bekercompetitie werd één wedstrijd gespeeld.
Erwin Greven - Kees van Es
In de eerste partij die Kees met wit tegen Erwin speelde kwam een Siciliaanse Draak op het bord, "met een lange rokade van wit," zo fluisterde Kees mij toe. Van de partij zelf heb ik verder niets gezien want ik had mijn handen meer dan vol aan onze voorzitter. Misschien is het de liefde van Kees voor het Verre Oosten die maakt dat hij met draken beter uit de voeten kan dan anderen, want na verloop van tijd bleek dat Kees als winnaar uit de strijd was gekomen. Dat bracht hem dus op een 1-0 voorsprong en de volgende partij hoefde hij slechts remise te houden om door te gaan naar de halve finale.
In de tweede partij kreeg Kees de kans om Frans te spelen, een opening waar Erwin een bloedhekel aan heeft. Kees speelde deze tweede partij dan ook redelijk ontspannen terwijl Erwin verbeten voor zijn laatste kans vocht. Misschien was Kees wel iets te ontspannen, want hij overzag op een bepaald moment een mooi zetje van Erwin dat hem een pion kostte. De rest was voor Erwin een kwestie van techniek en niet veel later was de stand gelijk. Een derde partij van 15 minuten p.p. moest de beslissing brengen.
Kees had het geluk wit te loten en opnieuw kwam er een Siciliaan op het bord. Dit keer koos Erwin toch maar niet voor de Draak maar speelde hij de Najdorf variant. Dat moet voor Kees een onaangename verrassing zijn geweest want al vroeg in de partij werd hij over de lange diagonaal a1-h8 onder de voet gelopen en verloor hij materiaal. Erwin klaarde de klus vervolgens bekwaam en kwam zo met de schrik vrij. Kees bekende mij na de wedstrijd dat die vluggertjes echt niks voor hem zijn.
Erwin gaat dus samen met Carlo en Frans door naar de halve finale. De nog openstaande bekerwedstrijd tussen André en Rein zal de vierde halve finalist opleveren.

Carlo Buijvoets