Op 10 februari 2005 zijn voor de eenentwintigste ronde van de interne competitie van VDS zeven partijen gespeeld en werd tevens de uitslag van een afgebroken partij uit de vierde ronde bekend. Hans Hertgers vierde met ons het behalen van de pensioengerechtigde leeftijd en van zijn eerste AOW gaf hij een rondje.

Carlo Buijvoets - Frank London
Koploper Carlo speelde zijn tweede partij van deze competitie tegen Frank en het werd vanzelfsprekend een Caro Kann. Carlo wilde wel eens iets anders proberen dan de afruilvariant waarin Frank met Pf6 op de proppen komt en hij koos voor de doorschuifvariant, maar wel de agressieve met op de vierde zet g4 om de zwarte loper van f5 te verjagen. Carlo had pech, zo vernam hij na de partij, want Frank was in deze variant eens hardhandig van het bord gezet en had daarna de opening goed bestudeerd. Dat was te merken. Carlo kreeg geen poot aan de grond en na een ongelukkige afruil op de dertiende (!) zet dook hij, evenals Mrs. X. zonder duikbril en zuurstoffles, onder om minstens een half uur later pas weer boven te komen, overigens anders dan Mrs. X. wel met natte haren, maar dat van het angstzweet*. Tijdens zijn onderduikperiode was Carlo voor zichzelf namelijk tot de conclusie gekomen dat hij in hogere zin reeds verloren stond. Maar tegen Frank weet je maar nooit. Een offer is snel geboren en die zijn van zijn hand niet altijd correct. Dus doorspelen maar. Deze avond kwam er echter geen offer van Frank ook al had het er even alle schijn van, maar dat was een offer geweest dat geforceerd tot mat zou leiden en dat mag van Frank zelf weer geen offer genoemd worden. Dé zet van de partij vond onze offerkoning zelf -en ik deel die mening- een stille pionzet waarmee een loper van Carlo op a7 werd afgesneden van de verdediging. Na dat zetje, een offerkoning amper waardig, was het pleit snel beslecht. Frank maakte geen fouten en Carlo snel af. Hij deed dat op het eind alleen een beetje te materialistisch door in de diagramstelling 28. … Tf1 te spelen in plaats van het niet al te moeilijke mat-in-drie 28. … Dd3+ 29. Kc1 (29. Dd2 Tf1#) Lf4+ 30. Pxf4 Dc2#. Dat was achteraf wel een smetje op de overigens perfecte strafexpeditie van Frank tegen de hem iedere week weer sarrende scribent. Wat dat sarren betreft, bij een nadere beschouwing kwam ik tot de conclusie dat één van de in de ranglijst vermeldde 9 remises van Frank een extern behaalde puntendeling betreft. Voor de titel remisekampioen tellen echter alleen intern behaalde remises mee en daardoor gaat Frank in dit klassement met acht remises nog wel aan kop, maar moet hij die positie delen met Frans van den Berg, waarover later meer.
* Met dank aan Frank London voor zijn partijverslag van X. Gerritse - F. London, te lezen in SBSA e-mailbericht 216.

Arie van Veen - Erwin Greven
In de partij tussen Arie en Erwin viel mij op dat Arie streed voor wat hij waard was maar dat werd al snel met eerst één pionnetje minder en later met twee. Het draaide vervolgens uit op een eindspel van cavalerie (Arie) tegen loperpaar (Erwin) waar de laatste wel raad mee wist. Erwin won en door het verlies van Carlo tegen Frank nam hij ook de koppositie op de ranglijst over. Na 20 ronden is die plaats Carlo eindelijk ontnomen en tegen Erwin merkte hij al op: "Speel jij nu maar lekker verder met die druk op je schouders. Ik ben ervan verlost." Maar echt blij was Carlo natuurlijk niet met deze aflossing van de wacht.

Johan van Ommen - Bert Meester
Het begint er op te lijken dat wanneer iemand tegen Bert moet schaken, dit een verlammend effect heeft op de grijze massa. Er komen alleen nog maar incorrecte offers op het bord tegen Bert die het zich allemaal gewoon laat uitleggen en vraagt om het bewijs. Als dat niet geleverd kan worden dan schrijft Bert weer een makkelijk verdiend puntje bij. Zo ook tegen Johan die een torenoffer niet zag opleveren wat hij ervan verwacht of gehoopt had. Bert lijkt er niet rouwig om en komt langzaam maar zeker dichter bij de top.

André Schols - Hans Hertgers
André speelde deze avond tegen de kersverse AOW'er Hans maar deelde geen cadeautje aan hem uit. Met wit koos hij zoals altijd voor de Sokolsky. Hans verweerde zich dapper en lange tijd zag het er behoorlijk remiseachtig uit. Hans deed op een bepaald moment dan ook een vredesvoorstel maar André wees dat af. Hans zat met een geïsoleerde vrijpion die een aanvalsobject voor André vormde. Achteraf bleek André het goed gezien te hebben, de pion werd veroverd en de pluspion bracht André uiteindelijk de winst.

Willem Frouws - Frans van den Berg
De partij tussen Willem en Frans duurde het langst deze avond en werd aanvankelijk afgebroken in de diagramstelling. Nadat Willem lange tijd met een pluspion had gemanoeuvreerd had hij kort voor het afbreken een tweede pion veroverd. Het moge duidelijk zijn dat Frans met zwart in die stelling weinig overlevingskansen heeft en Willem was zo overtuigd van de winst dat hij Frans zelfs de afgegeven zet meedeelde: 43. Pe3. Twee dagen later ontving ik van Frans een mailtje met de volgende inhoud: "Hallo Carlo, ik heb mijn partij tegen Willem Frouws van afgelopen donderdag opgegeven. Ik heb hem vanmorgen ontmoet bij het PK en hem dat dus verteld.
Daar gaat mijn recordpoging om een half jaar ongeslagen te blijven, het is nu op 5 maanden blijven steken! Laatste verliespartij 9 september.
Gelukkig heb ik vanmorgen de vervelende nasmaak kunnen wegspoelen met een vlotte overwinning bij het veteranen PK. Daar heb ik nu 2½ uit 3."
Ik heb het natuurlijk meteen gecheckt en inderdaad, sinds de eerste ronde van de interne competitie waarin Frans van Erwin verloor, heeft hij niet meer verloren, intern noch extern! Wel heeft Frans in die periode acht keer remise gespeeld waardoor hij in dat klassement medekoploper is samen met Frank London. Wel jammer van de recordpoging van Frans maar, zoals wijlen Wim Kan ooit al eens grapte in een Oudejaarsconference bij het geluid van een huilende vrouw: "Mien… Ach toe nou Mien… Je ken toch nieuwe bakke."

Frank Nelemans - Harry Mulder
Harry schrijft over deze partij het volgende:
Frank opende met d4 en daarna natuurlijk zijn Pf3. Harry opende voor zijn doen rustig met Pf6 en d5. Dus weinig spektakel maar secuur geschuif naar een, dachten beide spelers, terechte remise.

Maarten Zalme - Kees van Es
Sander van Westreenen - Kees van Es
Van deze partijen heb ik niets gezien maar wel hoorde ik van Kees dat het hem weinig moeite heeft gekost om op 2-0 te komen.

Carlo Buijvoets