Met en opkomst van twintig personen werden op 16 september 2004 voor de tweede ronde van de interne competitie van VDS liefst tien partijen gespeeld. De zaal was bijna te klein! De eerste ronde had zes winnaars opgeleverd en deze werden door het Keizersysteem nu tegen elkaar ingedeeld. Zo leek het in de top van de ranglijst alsof we alweer met de laatste ronde bezig waren. De nummer 1 speelde tegen de nummer 2, de nummer 3 tegen 4 en de nummer 5 tegen 6. Na één enkele ronde zeggen die klasseringen natuurlijk nog maar weinig, maar toch wil iedereen graag zijn plaatsje zien te behouden. Dus werd er zware strijd geleverd.

Carlo Buijvoets - Erwin Greven
Lijstaanvoerder Carlo speelde met wit tegen Erwin het Morragambiet, althans dat wilde hij. Erwin had echter een variant op voorraad die hij het anti-Morra noemde en waarin zwart de gambietpion niet aanneemt. Carlo moest vervolgens voorzichtig manoeuvreren na de opening omdat hij op betrekkelijk onbekend terrein vertoefde. Dat bleek wel toen hij met zijn 10^e zet (zie diagram rechts) een pion opschoof en in de daarop volgende verwikkelingen gewoon een pion achter kwam. Vanuit de diagramstelling volgde 10. e5 dxe5 11. dxe5 Ph5 12. Lg5 h6 13. Lh4 g5 14. Lg3 Pxg3 15. hxg3 g4 16. Ph4 Pxe5 en wit staat een pion achter. Met nog bijna alle stukken op het bord meende Carlo echter ruimschoots remisekansen te hebben en verbeten streed hij door. Daarvoor werd hij op de 24^e zet beloond, want Erwin speelde volstrekt onnodig en geheel tegen zijn gewoonte in een zeer slechte zet die hem niet alleen twee pionnen kostte, waardoor hij er dus één achter kwam, maar tevens de stelling.

Vanuit de diagramstelling links speelde Erwin 24. … Dd6?? om zijn pion op e6 te dekken. Dd7 was een aanmerkelijk beter alternatief geweest want nu volgde 25. Pxf5 Dd7 26. Pxg7 Dxg7 27. Txe6 Txe6 28. Dxe6 Kc7 en nu stond Carlo er bijzonder goed voor. Met secuur spel (in de partij volgde nog 29. Df5 Kc6 30. a4 b5 31. a5 b4 32. Dd3! bxc3 33. Dxa6+ Kd5 34. Dd3+ Dd4 35. Dxc3) wist hij het voordeel vast te houden en, toen de tijdnood Erwin behoorlijk parten ging spelen, zelfs uit te bouwen tot een tweede pion winst. Daarna was het gedaan met Erwin. Op de 35^e zet viel zijn vlag en kon Carlo het volle punt bijschrijven. Klaarblijkelijk weet Carlo deze competitie zijn tegenstanders wel aan het denken te zetten want evenals in de eerste partij werd ook deze tweede partij uiteindelijk in zijn voordeel beslist door het vallen van de vlag, maar wel beide keren in gewonnen stelling! Erwin valt voorlopig weg uit de kop van de ranglijst maar zal zich daar weldra weer bij voegen, is mijn overtuiging. Carlo blijft door deze overwinning lijstaanvoerder.

Frank London - Arie van Veen
Frank bezette na de eerste ronde de derde plaats en Arie de vierde. Met wit speelde Frank natuurlijk e4 en Arie ging voor de Franse verdediging. Daarop ontspon zich wederom hun theoretische discussie rond de Franse doorschuif, gevolgd door 7. cxd4 cxd4 8. Pc3 Pf5 9. Pa4 Dd8. Arie zette zijn dame met schaak echter weer terug op a5. Hierna kwam de koning van Arie onder vuur en een dame op e7 in de vijandelijke stelling was teveel voor zwart. Arie werd hard van het bord gezet door Frank en viel ook weg uit de kop van de ranglijst. Frank klom door dit resultaat naar de tweede stek.

Willem Frouws - Harm Schoten
In het vorige rondeverslag ontboezemde Harm nog dat Willem zijn Angstgegner is en een week later is er dan al de confrontatie tussen hen beiden, een replay van de competitiefinale van vorig seizoen. Willem speelde met wit tegen de Siciliaanse verdediging van Harm ("Ik heb ook altijd zwart tegen Willem...") niet de voor hem gebruikelijke variant met 2. … c4 omdat hij ervaren had dat Harm daarin te goed thuis was. Zo kwam er een variant op het bord waar Harm minder van wist en waarin hij aangewezen was op denkwerk en improvisatie in plaats van routine en kennis. Tegen een Angstgegner is dat over het algemeen geen pluspunt en dat bleek ook wel in het verloop van de partij. Harm won weliswaar een pion, maar om die te blijven verdedigen moest hij positionele concessies doen. Toen de pion uiteindelijk toch niet meer te houden was, beschikte Willem dan ook over een aanmerkelijk prettiger stelling en het duurde niet lang of hij stond een pion voor. Daarvoor had Willem echter wel een toren naar een wat ongelukkig veld moeten spelen waar deze op de a-lijn achterwaarts en zijwaarts ingesloten was door zijn eigen a- en b-pion. Dat was op zich geen ramp geweest als Willem maar bijtijds gezien had dat een tweede paard van Harm dat in aantocht was, de toren niet alleen aan kon vallen, maar tegelijkertijd van zijn laatste vluchtveld kon beroven. Willem zag het naderende onheil echter niet en toen de toren inderdaad door Harm veroverd werd duurde het niet lang of Willem legde gedesillusioneerd zijn koning om. Daardoor viel ook Willem voorlopig weg uit de kop van de ranglijst en klom Harm van de vijfde naar de derde plaats.

Johan van Ommen - Harry Mulder
Terug van vakantie mocht Johan het in zijn eerste partij opnemen tegen de een week eerder geremiseerd hebbende Harry. Harry had in de Chessviewer een partij van Carlo gevonden waarin die met zwart het Englund-gambiet had gespeeld en die hij vervolgens glorieus had gewonnen. Dat leek Harry ook wel wat en op de openingszet d4 van Johan speelde Harry dan ook zonder dralen e5. Johan accepteerde de pion weliswaar, maar deed geen moeite deze te behouden. Harry kreeg een gerieflijke stelling maar Johan was niet voor een gat te vangen. Hij verdedigde secuur en uiteindelijk besloten beide heren het punt maar te delen. Daarmee doet Harry een regelrechte aanval op de titel die al sinds twee seizoenen in handen is van Frits Wilbrink. Harry gaat met twee remises uit evenzoveel gespeelde partijen voorlopig aan kop van het remiseklassement. In de ranglijst klimt hij naar de vijfde plaats.

Rein Takken - Gerald Visch
Rein speelde met wit tegen Gerald. In deze voor beide spelers eerste partij van de competitie pakte Rein de zaken agressief aan. Hij offerde een stuk om de koningsstelling van zwart open te breken. Gerald verdedigde zich echter goed en beide partijen konden uiteindelijk leven met remise.

Maarten Zalme - Frits Wilbrink
Van deze partij heb ik geen verslag ontvangen en het enige dat ik er over kan melden heb ik opgetekend uit de mond van Frits. Hij vertelde mij na de partij dat Maarten lange tijd veel beter, zo niet gewonnen had gestaan. Dat is op zich al een verdienste voor Maarten. Het zal ongetwijfeld aan zijn gebrek aan routine en aan de verbetenheid van Frits om niet te verliezen, gelegen hebben dat Maarten uiteindelijk toch met lege handen achter bleef.

Frans van den Berg - André Schols
Deze partij kan gezien worden als het spektakelstuk van de avond. Ik heb er zelf weinig van gevolgd omdat Erwin mijn volledige aandacht opeiste, maar uit verschillende monden heb ik gehoord dat het een waar wonder mag heten dat André een koningsaanval van Frans heeft weten te overleven. Chapeau voor zijn verdedigingskunsten derhalve. Frans schreef het volgende in zijn partijverslag: Frans (met wit) offerde op de 8^e zet een loper op h7 omdat André een inferieure variant speelde. Na Kxg7 en Pg5+ volgde een dansen op de rand van de afgrond voor André, maar hij redde het en stond in de slotstelling zelfs een pion voor. De compensatie voor Frans zat hem in het feit dat André twee dubbelpionnen had. Remise was het logische gevolg.

Bram Rook - Willem van Diggele
Van deze partij heb ik niets gezien en ook geen schriftelijk verslag ontvangen. Wel zei Willem tijdens een rookpauze tegen mij dat Bram geweldig speelde. Het resultaat onderstreept dit oordeel van Willem, want hij kwam er niet door bij Bram en een halfje was ieders deel.

Kees van Es - Sander van Westreenen
Kees was oneven en kreeg zo zijn allereerste confrontatie met Sander. Ik zag op een bepaald moment dat Sander met alleen nog een koning tegen een overmacht aan pionnen plus nog enkele stukken vergeefs probeerde om midden op het bord het mat te ontlopen. Dat is niet gelukt.

Carlo Buijvoets