Carlo Buijvoets - Arie van Veen
Als Carlo en Arie tegen elkaar spelen komt er altijd Frans op het bord. Vroeger maakte het niet uit wie van beiden wit had, er werd standaard de doorschuifvariant gespeeld. Tegenwoordig is dat anders. Arie is tot het inzicht gekomen dat de doorschuifvariant met wit hem slecht bevalt en daarom kiest hij met wit nu voor die verfoeilijke afruilvariant (remise gegarandeerd voor zwart). Maar Carlo had deze avond wit en dus werd er doorgeschoven naar e5. De opening werd vrij standaard gespeeld totdat Carlo een paardactie op de damevleugel ondernam. In de verwachting dat Arie na Pa4 met zijn dame van b6 terug zou gaan naar d8, hetgeen normaal is, ging Arie naar b5. Daarop speelde Carlo zijn paard naar c5 in de hoop dat Arie er zijn loper op zou gooien. Arie wilde het paard echter verjagen met b6 maar Carlo wilde niet meteen de dubbelpion van Arie oplossen en zeker niet op zijn schreden terugkeren door Pa4 te spelen dus stak hij ruim een half uur bedenktijd in de zet a4 om deze vervolgens ook te spelen, waarna de diagramstelling werd bereikt. De zet impliceert een pionoffer maar zwart wordt dan opgezadeld met een redelijk ingesloten maar nog niet gevangen dame. Het argument om uiteindelijk toch a4 te spelen was voor Carlo dat, wanneer hij na 16. … Dxb4 17. Ld2 Dc4 18. Tc1 Da2 19. Tc2 Da3 geen goede voortzetting zou kunnen vinden, hij altijd in remise kon vluchten door de zwarte dame blijvend aan te vallen. Voor de dame was er namelijk geen weg terug. Fritz geeft in genoemde variant de voorkeur aan 19. … Dxc2 en geeft wit vervolgens +1. Na 19. … Da3 geeft Fritz de volgende variant: 20. Pxe6 fxe6 21. Db1 Dxa4 22. Ta2 La3 23. Da1 Da6 24. Txa3 Db7 met ruim +2 voor wit. Met andere woorden, het lijkt erop dat het pionoffer (Tja, Frank, we moeten allemaal klein beginnen!) gerechtvaardigd was. Arie kon de consequenties van 16. … Dxb4 ook niet helemaal overzien en koos eieren voor zijn geld door 16. … Dc4 te spelen waarna er voor Carlo weinig anders opzat dan af te ruilen op e6 en vervolgens de b-pion door te schuiven. De partij eindigde na nog wat schermutselingen op de c-lijn, kort daarna in remise, een resultaat waarmee Carlo zijn een week eerder geschonden zelfvertrouwen weer een beetje opkrikt.

Harm Schoten - Bert Meester
In een Catalaanse partij wist Harm Bert het vuur na aan de schenen te leggen, zozeer zelfs dat het op een eindspel uitdraaide waarin Harm aanvankelijk twee pionnen meer had en beide partijen over een toren en een loper van ongelijke kleur beschikten. In dat eindspel was het Bert die Harm wist te verrassen met een loperzet waarna de materiële balans hersteld werd en, het was al ruim over middernacht, een remiseaanbod. Harm dacht daar geen moment over na en accepteerde het vredesinitiatief.

Hans Hertgers - Frank London
Frank beschrijft zijn partij zo:
Hans en Frank speelden de Stonewall. Frank zag geen kansrijke offers en Hans zette de tendens om tegen Frank te offeren ook niet door. Er restte een TTLL-eindspel met een gesloten stelling. Onder hoongelach, vooral van onze scribent, werd tot remise besloten.
Dit weekend las uw scribent in de schaakrubriek van Gert Ligterink in de Volkskrant het volgende:
"Een paar jaar geleden (…) zou niemand hebben durven voorspellen dat Van Wely nog eens remisekoning van Wijk aan Zee zou worden. Denk overigens niet dat hij in een slappe schuiver is veranderd. In bijna al zijn partijen laaide de strijd hoog op, maar op de een of andere manier eindigde die toch steeds onbeslist."
Het zijn woorden die onverkort op Frank van toepassing zijn in de interne competitie van VDS dit seizoen en tegelijkertijd schetsen ze ook de grote angst van Frank om remisekoning van VDS te worden. Die titel wordt blijkens Ligterink namelijk geassocieerd met slappe schuivers terwijl dat helemaal niet het geval hoeft te zijn. En de scribent van de rondeverslagen van VDS heeft Frank in ieder geval nog nooit een slappe schuiver genoemd. Feit is inmiddels wel dat Frank weer een halfje dichter in de buurt van die verguisde titel is gekomen.

André Schols - Erwin Greven
André speelde zoals altijd zijn geliefde Sokolsky en zoals zo velen had ook Erwin moeite met het vinden van het juiste verweer. André kwam een pion voor te staan met een naar eigen zeggen goede stelling. Toch, het lijkt na zijn partij van vorige week een continuing story te worden, wist Erwin zich na een onnauwkeurigheid van André opnieuw onder zijn juk uit te vechten en ook dit keer ging hij uiteindelijk met de winst strijken. Erwin is inmiddels terug te vinden op de tweede plaats, op nog slechts vijf punten afstand van de koploper. André schrijft mij over zijn partij:
Eigenlijk komt Erwin er 24 zetten helemaal niet aan te pas. Hij kiest voor wat volgens Taimanov de weerlegging was van de Sokolsky. Dat daar al lang geleden een gepast antwoord op is gevonden bleek wel. Zwart verliest in de opening enkele tempo’s, waardoor de ontwikkeling van zijn stukken maar matig verloopt. Hij komt bij zet 13 een pion achter en met zijn stelling komt hij iedere zet een klein beetje slechter te staan. Na zijn 24^e zet Tc5 staat de diagramstelling op het bord. Door Fritz 8 wordt de stelling beoordeeld met 2.31 in het voordeel van Wit!! Maar dan gaat wit in de fout en speelt 25. La3?? En van het voordeel blijft nog maar 0.08 over!! Beter was 25. a4 of nog beter 25. Pe5. De stelling voor zwart komt helemaal uit de verdrukking. Alhoewel Erwin veel tijd neemt, weet hij als geen ander de beste zetten te vinden. Wit ziet z’n stelling helemaal ineen storten en heeft moeite om nog redelijke zetten te vinden. De strijd was al verloren na de 25^e zet. Erwin ontsnapt net als vorige week aan puntverlies.

Frans van den Berg - Harry Mulder
Frans kreeg van Harry het Boedapester Gambiet voorgeschoteld. Frans beschrijft het als volgt:
Harry speelde tegen Frans een wilde opening met het volgende verloop: 1. d4 Pf6 2. c4 e5 3. dxe5 Pe4 4. Pf3 b6 5. Dd5 Lb7 6. Dxb7 Pc6 7. Pd4! Volgens de kenner (Harry zelf) was dit de enige goede zet, die Frans zelf achter het bord moest vinden omdat hij de opening niet kende. Vervolgens kwam Lb4, tweemaal afruil op d2, en Pxd4, waarna de witte dame terugkon naar e4. Toen begon het echte schaken, maar voor Harry nog wel steeds met zijn gambietpion minder. Frans kreeg aanval tegen de rokadestelling van zwart en uiteindelijk werd Harry ge-h-lijnd (Red.: Hoe schrijf je dat eigenlijk?) en gaf hij op bij de matdreiging op h7.

Johan van Ommen - Willem Frouws
Van deze partij heb ik gehoord dat aanvankelijk Willem duidelijk beter kwam te staan. Dat was voor Johan reden om maar eens een remiseaanbod te proberen. Willem wuifde dat weg. Toen ik klaar was met mijn eigen partij en hier een blik op het bord kwam werpen, was er van het voordeel van Willem niets meer over. Sterker nog, Willem was in een eindspel terechtgekomen waarin hij in mijn ogen glad verloren stond. Dat was voor Willem het teken om maar eens een remiseaanbod te proberen. Johan, inmiddels bij de 41^e zet aanbeland en de tijdcontrole dus gehaald hebbend, wuifde dat aanbod beleefd weg. Twee of drie zetten later capituleerde Willem omdat hij geen enkel verweer had tegen een handenbindertje van Johan op a7, gedekt door een paard op c6. Johan kreeg nu met zijn koning alle vrijheid om de resterende pionnen van Willem op te halen en zo zijn eigen pionnen vrij baan te verschaffen. De loper waarover Willem nog beschikte, kon hier niets tegen inbrengen.

Frank Nelemans - Gerald Visch
Gerald schrijft over deze partij:
Frank kreeg tegen Gerald een mooie ontwikkelingsvoorsprong en een open h-lijn versus een dubbelpion op de g-lijn. Dit voordeel bleek ruimschoots voldoende om de partij op kordate wijze in zijn voordeel te beslechten.

Carlo Buijvoets