Op 20 januari 2005 zijn voor de achttiende ronde van de interne competitie van VDS negen partijen gespeeld en buiten de interne competitie was er deze avond helemaal niets. Wel was er een nieuw gezicht op de club. Tom van Geelhuizen kwam met Willem van Diggele mee om een avondje te schaken en de sfeer te proeven.

Erwin Greven - Carlo Buijvoets
Erwin speelde met wit tegen Carlo een Franse Tarrasch. Een week eerder had Erwin, eveneens met wit, in de Franse afruilvariant van Bert Meester gewonnen en Carlo had nu dan ook opnieuw die door hem verfoeide afruilvariant verwacht maar werd dus verrast. Dat het in eerste instantie geen onaangename verrassing was bleek na de twaalfde zet waarop Erwin opzichtig in de fout ging en een heel paard weg blunderde zonder enige compensatie. In een euforische stemming ging het vanaf dat moment bergafwaarts met Carlo. Het leek of er geen fatsoenlijke zet meer aan zijn brein wilde ontspruiten. Hij zag de betere zetten wel maar als door een hogere macht gestuurd speelde zijn hand steeds een mindere. Bovendien zag Carlo allerlei spoken die er helemaal niet waren. Onlangs gestopt met roken raakte Carlo meer en meer geïrriteerd, niet door zijn tegenstander of anderen in de speelzaal, maar door zichzelf. Het werd dan ook een lang gevecht van Carlo tegen zichzelf. Zonder Erwin te kort te willen doen voor zijn spel na die bewuste blunder op de twaalfde zet, moet gezegd worden dat Carlo eenvoudig ver onder zijn niveau speelde. Erwin greep de open c-lijn, kwam al snel met een toren binnen op de zevende rij, opende even later ook de f-lijn om daar met zijn andere toren de zwarte koning onder schot te nemen en zette een paard op d6 in het hart van de zwarte stelling, alles mogelijk gemaakt door te slappe zetten van Carlo. Erwin wist de hem geboden mogelijkheden optimaal uit te buiten en rond middernacht op de 41^e zet, nadat Carlo het al ruim een uur lang had zien aankomen, ging de zwarte koning om toen een pion van Erwin op het punt stond om te promoveren terwijl Erwin inmiddels ook al een kwaliteit voor stond. Carlo had een van de beroerdste schaakavonden uit zijn hele schakersbestaan achter de rug en overwoog even om de schaakclub in te ruilen voor een Mens-Erger-Je-Niet vereniging. Maar zover zal het wel niet komen. Erwin klimt door zijn overwinning op de koploper naar de derde plaats.

Bert Meester - Frits Wilbrink
Van deze partij heb ik weinig meer gezien dan dat Frits op een bepaald moment (noodgedwongen?) een stuk had ingeleverd tegen twee pionnen. Daarmee wist hij de partij te rekken tot het moment van afbreken en in de afgebroken stand (zie diagram) zien we dat de geschetste materiële verhouding nog steeds bestaat en dat het aan Bert is om zijn voordeel in winst uit te drukken. Frits zal zonder meer genoegen nemen met een remise en wij weten maar al te goed dat het moeilijker is om van Frits te winnen dan om remise tegen hem te spelen.

Hans Hertgers - Frans van den Berg
Hans en Frans speelden een Nimzo-Indische partij die heel lang gelijk op ging. Toch meende Frans ergens over een voordeeltje te beschikken want een remiseaanbod van Hans sloeg hij af met de woorden: "Ik wil kijken of ik iets kan forceren en anders ga ik maar strijdend ten onder." Daarna offerde Frans een paard tegen drie pionnen maar ook daarmee kon hij de winst niet afdwingen. Enkele zetten later berustte Frans dan toch maar in een puntendeling.

Arie van Veen - Frank London
Arie en Frank speelden hun theoretische discussie in de doorschuifvariant van de Caro Kann. Na het a3 van Arie kon Frank met c4 een zwakte op b3 creëren. Ja, klassiek trek je dan op de andere vleugel ten strijde en zo deed ook Arie. Het zag er gevaarlijk uit voor Frank met open h-lijn, dame paard en loper. Frank hield het echter droog met (eindelijk weer eens een offer van zijn hand) een paardoffer dat geforceerd tot mat leidde voor Arie. Frank wil, na de gebeurtenissen in de afgelopen weken waarin hij telkens een offer voor de kiezen kreeg, zijn credo "een dag niet geofferd is een dag niet geleefd" nu graag aangepast zien met de toevoeging "behalve als de tegenstander als eerste offert".

André Schols - Harm Schoten
Van André ontving ik per e-mail het volgende verslag van deze partij:
Hoewel ik mijn opening mocht spelen, kwam Harm duidelijk beter uit de opening. Iets wat ik niet echt vaak tegenkom. Wit staat de hele partij eigenlijk heel gedrukt met bovendien een heel slecht centrum. Reden om de boekjes van de Sokolsky nog weer eens door te lopen. Door een klein kansje, wat ik ook greep, kon ik het sterke centrum van Zwart opblazen en bood ik vervolgens meteen remise aan. Harm accepteerde het aanbod graag. Volgens Fritz heeft zwart in de slotstelling nog een voordeel van 0,68.

Frank Nelemans - Willem Frouws
Van deze partij heb ik helemaal niets gezien en ik moet hier volstaan met het geven van de uitslag: Willem won.

Harry Mulder - Johan van Ommen
Harry en Johan speelden weer een partij waaraan beiden veel plezier beleefden, getuige hun tussentijdse opmerkingen over en weer. Toch werd er wel serieus geschaakt door beiden. Op een bepaald moment had Harry enkele pionnen geïnvesteerd in een aanval die echter niet doorsloeg en vanaf dat moment leek het of Johan met zijn materiële plus van twee pionnen de partij makkelijk naar zich toe zou trekken. Toen Harry op een gegeven ogenblik per abuis zijn koning omstootte en deze ter aarde stortte, raapte Harry hem op met de woorden: "Waar stond dat ding?" Johan moet zich op dat moment oppermachtig hebben gevoeld en het vallen van de witte koning als een omen hebben gezien, hetgeen hij duidelijk maakte door zijn antwoord: "Och, maakt niet uit joh. Zet maar ergens neer." Die overmoed heeft Harry wellicht weer op scherp gezet, want Johan ging weer erg veel tijd gebruiken. Hij haalde de tijdcontrole nog wel maar werd op de 41^e zet mat gezet. Dat was de derde nul op rij voor Johan in de interne competitie.

Willem van Diggele - Chris Plante
Van Chris ontving ik per e-mail onderstaand verslag van deze partij.
Na een gelijkopgaande strijd ontstond er in het middenspel een "koninklijke ruzie’’. De witte koningin kwam gevaarlijk op de koningsvleugel en zwart wilde deze wel afruilen. Er volgde een zevental zetten, waarbij eenieder alleen maar zijn koningin het werk liet doen. Juist toen het erop leek, dat er drie maal dezelfde stand op het bord zou verschijnen en zwart dan remise kon (en zou) claimen, besloot Willem zijn f-pion naar f4 te spelen. Echter, dit kostte hem meteen de pion op d4. Nu kon zwart het spel naar zich toetrekken en toen wit ook nog eens een loper moest inleveren, omdat deze (geslagen door zwart’s toren) niet teruggenomen kon worden, daar wit anders een volle toren moest inleveren, leek de strijd beslist. Echter Willem is Willem en trok nog eens ten aanval. Secuur spel van zwart moest er aan te pas komen, maar het lukte. Nadat hij inzag, dat de strijd toch wel gestreden was gaf Willem op. Onmiddellijk bood hij mij een sigaar aan, maar die sloeg ik af omdat ik nog te zeer van de partij onder de indruk was. Willem, de volgende keer rook ik met je mee, als je aanbod nog geldt...

Tom van Geelhuizen - Maarten Zalme
Van de partij tussen nieuweling Tom en Maarten heb ik niets gezien of gehoord en ik moet daarom volstaan met het vermelden van de winst van Maarten.

Carlo Buijvoets