Op 2 december 2004 werden voor de twaalfde ronde van de interne competitie van VDS acht partijen gespeeld. Toen ondergetekende samen met Harm Schoten arriveerde bij het Dorpshuis, stopte achter ons de auto van Frans van den Berg. Verbaasd keken wij beiden zijn kant op, want Frans woont immers op loopafstand van het Dorpshuis en komt ook altijd te voet. "Waarom niet deze keer?" vroegen wij ons af. Al gauw kwam de aap uit de mouw. Frans had een groot krat op de achterbank staan met daarin proviand voor de avond. In eerste instantie dacht ik dat Frank Nelemans een deel van zijn wekelijkse werkzaamheden voor de club gedelegeerd had aan Frans, maar toen Harm heel attent aanbood om Frans te helpen met sjouwen, antwoordde Frans: "Ben je gek. Het is een verrassing die jullie nog niet mogen zien en een jonge kerel als ik kan dit klusje wel alleen klaren." Direct schoot mij weer te binnen dat Frans die week 75 jaren jong was geworden en realiseerde ik mij dat hij dit heuglijke feit niet ongemerkt voorbij wilde laten gaan op de club. En zo kwam het dat wij even later in de speelzaal van Frans te horen kregen dat er die avond wijn met de veelzeggende naam Blydskap (ik hoop dat ik het correct gespeld heb) was voor de liefhebbers, dat er cakejes bij de koffie waren en dat de niet-wijnliefhebbers zich op kosten van Frans tegoed konden doen aan een ander drankje. Dat bericht werd met luid applaus begroet en Frans werd vervolgens overstelpt met felicitaties. Daarna kon het schaken beginnen.

Carlo Buijvoets - Frans van den Berg
Carlo smaakte het voorrecht om tegen de uitpakkende Frans in het strijdperk te mogen treden en meteen in de opening gaf Carlo hem zijn eerste verjaarscadeautje in de vorm van een gambietpion die Frans met graagte incasseerde. Een nieuwe Morra was geboren. Nu is het de bedoeling van het Morragambiet dat wit in ruil voor die pion een ontwikkelingsvoorsprong opbouwt om zodoende allerlei tactische wendingen in de stelling te kunnen breien. Maar tegen Frans lukte dat niet deze avond. Een fianchetto van zijn koningsloper zorgde er voor dat Frans vlot tot ontwikkeling kwam en al vroeg in de partij begon hij vol op afruil te spelen. Dat leidde er toe dat Frans na de 15^e zet, toen alle lichte stukken van het bord geslagen waren, remise aanbood. Carlo hoefde daar met nog steeds een pion achter geen moment over na te denken en werd vervolgens veroordeeld tot de afwas. Omdat je een jarige niet in de keuken zet, bleef Frans deze taak bespaard en heeft Arie op dit punt zijn honneurs waargenomen. Toen ik Frans vroeg waarom hij met een gezonde pluspion remise had aangeboden zei hij: "Verjaardagscadeautje." Achteraf beschouwd denk ik dat het zware stukkeneindspel met zeven pionnen van Frans tegen zes van Carlo, inderdaad een grote remisekans in zich droeg. En Frans had geen zin om op deze feestelijke avond een langdurige partij te spelen.

Bert Meester - Frank London
Na zijn zoveelste remise in de elfde ronde kon Frank vandaag zijn voornemen om Ongeslagen Kampioen te worden, een grote stap dichterbij komen indien hij Bert van een overwinning zou afhouden. Dat dit voor Frank geen lichte opdracht was, moge blijken uit zijn eigen korte verslag van deze partij:
Na twee zetten was er al een stelling ontstaan die Frank in 2100 partijen nog nooit eerder op het bord had gehad (Wat is schaken toch rijk). Bert kwam wat minder te staan, maar een opgesloten loper op c8 en te actief spel kostten Frank de kop. Einde "Ongeslagen Kampioen".
Hoewel Frank door deze nederlaag enigszins teruggeworpen is op de ranglijst en ook genoodzaakt is zijn kortstondige ambitie om ongeslagen kampioen te worden één ronde later al op te geven, blijft hij natuurlijk in de race om zich een titel te verwerven. Voorlopig draait hij nog volop mee in de strijd om een door hemzelf minder gewenste titel en ook is hij nog niet definitief afgeschreven voor het clubkampioenschap. Wat Bert betreft, die zet met deze overwinning zijn opmars op de ranglijst voort en staat nu op de zevende plaats met de vierde tot en met de zesde plaats binnen schootsafstand.

Frits Wilbrink - Harm Schoten
Frits en Harm speelden een Siciliaan waarin Frits profiteerde van een onnauwkeurigheid van Harm waardoor hij met een pluspion het eindspel in kon gaan. "Glad gewonnen voor wit." Was de algemene opvatting en objectief gezien klopte die ook. Echter, een partij is pas gewonnen als de tegenstander mat staat, opgeeft of door zijn vlag gaat en Harm gaf niet op maar klampte zich vast aan een laatste strohalm (zie diagram). Vanuit de diagramstelling speelde Harm zijn laatste troef uit door 1. … g4 te spelen. Al helemaal in een overwinningsroes speelde Frits bijna a tempo 2. hxg4 zich nog niet bewust van het feit dat Harm met zijn voorgaande zet een pionoffer van plan was. Had Frits hier niet geslagen maar doorgeschoven (2. h4), dan had hij de partij gewoon naar winst kunnen schuiven omdat Harm dan met zijn pionnen niet verder komt. Na de tekstzet werd Frits echter verrast door het antwoord 2. … h4! in plaats van hxg4. Op zich was er toen nog steeds geen vuiltje aan de lucht voor wit zolang hij maar niet te gretig met zijn pionnen naar voren zou stormen maar rustig 3. Kf3 had gespeeld. Harm heeft twee vrijpionnen die, zolang ze de derde rij niet bereikt hebben, door de koning alleen tegengehouden kunnen worden. Maar op dit moment in de partij maakte Frits de fatale fout door wel met zijn a-pion te gaan lopen. Na 3. a5?? h3 4. Kf3 e4+ kon Frits het onheil niet meer afwenden. Zwart promoveert als eerste op h1 met controle over a8, of op e1 als Frits de h-pion ophaalt met zijn koning, waarna een schaak op h1 met de dame ook promotie op a8 voorkomt. Zwaar gedesillusioneerd moest Frits na de volgende zet 5. Kg3 e3 capituleren, nog steeds mompelend: "Ik stond glad gewonnen."
Erwin Greven - Willem Frouws
In de partij tussen Erwin en Willem leek Erwin beter te komen staan nadat zijn loper op a3 de korte rokade van Willem verhinderde. Nadat zwart dit probleem had opgelost met Dc7 en c5, bleek de mindere pionnenstructuur van Erwin doorslaggevend en kon Willem een tijdje later het volle punt laten bijschrijven.

Frank Nelemans - Bram Rook
Frank tegen Bram werd een erg spannende partij. Nadat Bram een pion had gewonnen beet hij zich vast in de stelling en straalde hij een vastberadenheid uit die voor Frank alleen maar op een slechte afloop kon duiden. Hoe het allemaal precies verlopen is heb ik niet meegekregen, maar na veertig zetten is afgebroken in een stelling die Bram met een pluspion nog steeds de beste kansen biedt. De afgebroken stelling kan ik hier niet publiceren omdat ik vergeten heb de envelop mee naar huis te nemen. Die zal ongetwijfeld wel weer opduiken en dan zal ik de stelling, zoals gewoonlijk, alsnog publiceren.

Harry Mulder - Arie van Veen
Sander van Westreenen - Arie van Veen
Een klein foutje van de competitieleider die op papier de simultaan aan André Schols had toegekend, werd in de speelzaal rechtgezet. Arie kwam voor de simultaan in aanmerking en ter plekke werd hem dit ook meegedeeld. Arie kent het klappen van de competitieleiderzweep nog maar al te goed en maakte er geen enkel probleem van. Sander werd vervolgens door hem keurig van het bord getikt en met zwart had Arie tegen Harry ook geen grote problemen om stand te houden in de Franse doorschuifvariant. Zowel Arie als Harry kregen aanvalskansen, maar voor geen van beiden waren deze doorslaand. De partij eindigde dan ook in een terechte puntendeling.

Willem van Diggele - Johan van Ommen
Willem kreeg tegen Johan een fraaie stelling met veel complicaties op het bord. Dat Willem de beste oplossing vond voor deze puzzel, moge blijken uit het feit dat hij na een afwikkeling met een stuk meer bleef zitten. Johan streed echter door tot aan de tijdcontrole om vervolgens af te breken in een stelling die hem weinig hoop op overleving biedt, naar verluidt. Aangezien ik op het moment van afbreken al naar huis was, houden jullie ook deze afgebroken stelling van mij tegoed.

Gerald Visch - André Schols
Van de partij tussen Gerald en André heb ik niet meer gezien dan een analysestelling die tijdens de post mortem op het bord kwam. De partij was dan ook al vrij vroeg ten einde met als winnaar André.

Carlo Buijvoets