Op 18 november 2004 werden voor de elfde ronde van de interne competitie van VDS acht partijen gespeeld. Het was eindelijk weer eens een avond met niets anders dan interne competitie en dus voerde de strijd om de diverse titels die daarin te verdienen zijn de boventoon.

Carlo Buijvoets - Frank Nelemans
Carlo en Frank speelden een geweigerd Morragambiet. In plaats van te nemen op d4 speelde Frank 2. e6. Daarop probeerde Carlo over te gaan tot het Frans maar ook daar wilde Frank zich niet in schikken. Dus speelde Carlo bij de eerste de beste gelegenheid zijn d-pion op om het paard van c6 te verjagen en dat lukte. Het paard week uit naar a5 en daar aanbeland was het door een blunder van Frank slechts een kort leven beschoren. Op zet tien zat het paard weer in het kistje en dat had Carlo niet meer dan één pion gekost. Aangezien de vooruitgeschoven d-pion van Carlo tevens de ontwikkeling van Frank belemmerde, speelde Carlo vanaf dat moment een gewonnen partij. Maar Frank zou geen Frank heten als hij in het verloop van de partij niet nog op zoek zou gaan naar complicaties, desnoods met behulp van één of meerdere offers. En zo geschiedde. Zwaar onder druk gezet door Carlo, een kwaliteit dreigde te sneuvelen, besloot Frank op zet 23 tot het eerste wanhoopsoffer om daar op zet 25 nog een stuk bij te doen. Het waren inderdaad allemaal wanhoopsoffers die op geen enkele wijze verlichting brachten en toen Carlo op zet 29 een tussenschaakje gaf waardoor Frank voor de rest van de partij alleen nog over een toren en een dame kon beschikken en Carlo over hetzelfde materiaal plus het loperpaar, staakte Frank de ongelijke strijd. Carlo had zijn koppositie succesvol verdedigd.

Frank London - Frans van den Berg
Voorafgaand aan het schaken van deze avond liet Frank nog even zien hoe hij eerder die week in een partij bij Schaakstad na twee stukoffers remise had kunnen maken door te vluchten in eeuwig schaak. Maar getergd door de berichtgeving op deze website was hij die remise uit de weg gegaan en had hij zodoende alsnog verloren. Tenslotte merkte hij daarover op dat het de schuld was van de scribent van deze website omdat hij normaal gesproken de remiseweg niet zou zijn ontlopen. Tegenvraag van mijn kant aan Frank is of hij, indien hij die partij gewonnen zou hebben, mij ook alle lof voor de overwinning toegewuifd zou hebben. Ik denk dat ik het antwoord wel weet en wil Frank vanaf deze plaats verzekeren dat het nooit mijn bedoeling geweest is om hem waar of wanneer dan ook te laten verliezen (met uitzondering natuurlijk van een onderling treffen), en dat ik hemzelf verantwoordelijk acht voor zijn beslissingen achter het bord. Tegelijkertijd kan ik er niet onderuit om te blijven schrijven over zijn remisereeks. Deze week speelden Frank en Frans een Grand Prietje: 1. e4 c5 2. Pc3 e6 3. f4. Frans hield het net droog bij de pionnenopmars g4 en f5 in combinatie met Dh4. Na afruil durfde Frank bijna geen remise aan te bieden, maar waarschijnlijk door schade en schande eerder die week wijs geworden, deed hij dat toch maar. Frans accepteerde het vredesvoorstel en zo reeg Frank de zesde puntendeling op rij aan zijn serie voor de interne competitie. Frank heeft al eerder zijn gram gespuid over de titel die ik voor hem in petto heb als dit zo door gaat. Zelf betoogt hij aan het eind van zijn partijverslag: "Ik ga dit jaar voor de Ongeslagen Kampioen." Inderdaad, tot op heden is Frank dit seizoen intern niet tegen een nul aangelopen.

Erwin Greven - Hans Hertgers
Wat er zich deze avond bij Erwin en Hans op het bord heeft afgespeeld is mij volstrekt ontgaan. Daar kan ik meteen aan toe voegen dat ik ook weinig tijd heb gehad om me daarin te verdiepen, want na twaalf zetten kwamen beide heren een remise overeen. Nu zal menigeen meteen denken aan een salonremise, maar geloof mij, de ambities van Erwin reiken verder dan om zich met salonremises tevreden te stellen en aan den lijve heb ik onlangs ondervonden dat Hans in een uitstekende vorm verkeert. Ik houd het er dan ook op dat Erwin en Hans deze avond volledig aan elkaar gewaagd waren. Lachende derde met dit resultaat en het voorgaande tussen Frank en Frans is natuurlijk de lijstaanvoerder die vier achtervolgers niet tot de volle winst zag komen en daarmee zijn koppositie verstevigd zag worden.

Arie van Veen - Frits Wilbrink
Van Arie en Frits zijn we Franse discussies gewend in de doorschuifvariant, maar sinds kort speelt Arie de afruilvariant, een middel waaraan Frits zich ook al eens bezondigd heeft. De partij ontwikkelde zich in het voordeel van Arie die een pion voor kwam te staan en daarbij een prachtig paard op de vijfde rij kreeg. Frits vond echter een listige truc om dat paard van zijn voorpost te verwijderen door dameruil aan te bieden terwijl de dame van Arie alleen gedekt stond door dat paard. Toen Arie niet op de afruil inging, kon Frits met zijn toren de verdediger van het bord slaan en stond de witte dame plotseling ongedekt. Als Arie nu zijn dame had weggespeeld, was de toren teruggetrokken en had Frits een paard gewonnen. De andere mogelijkheid die Arie had was alsnog dames te ruilen. Maar in dat geval had Frits met diezelfde toren de dame terug kunnen nemen en bleef hij ook een paard voor. Kortom, einde oefening voor Arie en Frits kon het volle punt bijschrijven.

Bert Meester - Willem van Diggele
In de partij tussen Bert en Willem werd de laatste voor problemen gesteld toen Bert met zijn loper op f7 insloeg. Daardoor kon de zwarte koning niet meer wegkomen uit het centrum en werd bovendien de zwarte stelling behoorlijk lam gelegd. Bert won een kwaliteit en later werd dat zelfs een volle toren voorsprong toen hij ook nog eens een stuk won. Met de zwarte koning nog steeds in het centrum ging Bert op zoek naar een matvoering. Schaakje links, schaakje rechts, maar telkens kon Willem zijn koning nog net in veiligheid brengen. Toen ik wegging was het mat nog steeds niet gevonden, maar inmiddels heb ik wel begrepen dat de partij door Bert winnend is afgesloten en dat kon ook bijna niet anders met een toren voor. Daarmee deed Bert zijn belofte aan het begin van de avond gestand, toen hij opmerkte: "Vanavond storm ik de top tien binnen." Na vier gespeelde partijen is hij terug te vinden op de achtste plaats van de ranglijst en dat terwijl hij begon vanaf positie 23. Zo zien we dat de klimkwaliteiten van Bert toch meer om het lijf hebben dan wij gedacht zullen hebben na zijn recente avontuur in de Alpen.

Bram Rook - Harry Mulder
Bram werd door Harry verrast met een loperoffer op f2. Bram had echter goed ingeschat dat het offer niet aangenomen mocht worden en hij speelde zijn ongerokeerde koning opzij. Maar ook na het niet aannemen van het offer ging het snel fout voor Bram. Harry kreeg dusdanig veel dreigingen in de stelling en druk op de witte koning, dat Bram alsnog zijn koning snel moest omleggen.

Willem Frouws - Sander van Westreenen
Willem Frouws - Gerald Visch
Willem kreeg deze avond de mini-simultaan te spelen. Met Sander had hij weinig moeite, maar tegen Gerald is hij langs een diepe afgrond gegaan. Mogelijk overmand door emoties na mijn schouderklopje aan zijn adres door in het vorige rondeverslag zijn overwinning tegen Harry een terechte overwinning te noemen, deed hij deze avond pardoes een heel stuk in de aanbieding tegen Gerald. Die nam het cadeautje terecht aan. In het vervolg offerde Willem nog een kwaliteit in ruil voor enkele pionnen en toen begon voor Gerald de strijd met een stuk meer tegen twee verbonden vrijpionnen van Willem. Mijmerend over het volgende rondeverslag zag Willem zich alweer afgemaakt worden en hij begon dan ook met een vondst van hemzelf na een eerdere partij tegen Maarten, toen hij die partij heel kort becommentarieerde met de opmerking: "Oom Jan leert zijn neefje schaken." Daarop zei ik tegen hem dat ik dat deze keer niet zou schrijven en direct daarop flapte ik eruit dat een betere kwalificatie voor deze partij zou zijn: "Oom Jan leert VAN zijn neefje schaken." Willem stond op dat moment inderdaad gewoon verloren, maar klampte zich vast aan zijn laatste middel, de opmars van zijn pionnen. Dat bracht Gerald van zijn stuk en hij vond geen goede zetten meer. Toen Willem een toren van hem aanviel overzag Gerald dat en nu was het de beurt aan Willem om dit veel te vroege Sinterklaascadeautje maar al te graag te accepteren. Meer dan opgelucht sloeg Willem de toren van het bord en begon vervolgens niets vermoedende toeschouwers te omhelzen, zo blij als een kind. De rest van de partij laat zich raden. Nog steeds stijf van de adrenaline maakte Willem niet nog een fout en gedesillusioneerd moest Gerald korte tijd later opgeven. Hij was zo dicht bij een overwinning op zijn meester geweest, maar in het zicht van de finish had hij toch nog gefaald.

André Schols - Johan van Ommen
Na zijn lijfopening tegen Johan te hebben gespeeld, meende André op een bepaald moment een kwaliteit te moeten offeren voor kansen met een pionnenblok in het centrum. Het zag er lange tijd inderdaad gevaarlijk uit voor Johan, maar die liet zich niet onbetuigd in het creëren van tegenkansen met zijn vrije b-pion. Die was op een gegeven moment opgerukt tot de derde rij, maar dreigde daar tevens zijn ondergang tegemoet te gaan. Bovendien was de klok van onze tijdnoodspecialist rond zet 27 gevorderd tot de laatste vijf minuten en had André nog de beschikking over ongeveer een uur bedenktijd. Langs de zijlijn zag het er somber uit voor Johan maar we kennen allemaal zijn reputatie als tijdnoodspecialist. Hij had weer niet vergeefs zijn tijd geïnvesteerd en verraste André met een toreninval op c2 om de witte dame van b2 te verjagen. De pion op b3 stond weliswaar aangevallen door die dame en tevens door een paard op c1, maar als André op b3 had geslagen met de dame, dan had Johan simpel het paard geslagen met de toren waarna de witte dame ongedekt had gestaan en de toren tevens mat achter de paaltjes dreigde. Kortom, Johan had niet alleen zijn pion gered, maar tegelijkertijd ook alle initiatief naar zich toe getrokken. Het duurde daarna nog maar even totdat André capituleerde.

Carlo Buijvoets