Op 23 oktober 2003 werd de zevende ronde van de interne competitie gespeeld. De avond begon met enkele toespraakjes. Als eerste wilde Egbert van Herk zijn dank betuigen voor het feit dat hij ter gelegenheid van zijn 80^e verjaardag tot erelid van VDS was benoemd vanwege zijn grote verdiensten voor de club onder meer in de functie van secretaris. Dit gebaar viel bij Egbert in dusdanig goede aarde dat hij niet alleen voor zijn verjaardag een rondje wilde geven maar er voor het verkregen erelidmaatschap een tweede rondje bij deed. Dat werd door de aanwezigen vanzelfsprekend in dank aanvaard. Vervolgens nam voorzitter Chris Plante kort het woord om voor de aanwezigen nog eens uit te leggen hoe het bestuur tot zijn besluit was gekomen om Egbert in de adelstand van VDS te verheffen. Dit was geheel op initiatief van André Schols tot stand gekomen. André was tenslotte de laatste die voor Egbert nog een aardigheidje in petto had. Voor zijn verjaardag kreeg Egbert van André een extra editie van het clubblad van VDS, De Vrijpion, waarvan voor deze gelegenheid in een oplage van één exemplaar een Van Herk Special was samengesteld. Het was jammer te moeten constateren dat, na een heel tijdig verzoek van André aan de leden om een bijdrage voor deze editie te leveren, een initiatief dat destijds met veel enthousiasme ontvangen werd, er uiteindelijk slechts een beperkt aantal bijdragen zijn ontvangen. Maar desalniettemin was Egbert erg ingenomen met zijn cadeau. We zullen ongetwijfeld de komende week van hem horen hoe hij over de inhoud van De Van Herk Special van De Vrijpion dacht. Toen was het tijd om de klokken in werking te stellen en met schaken te beginnen.

Koploper Frits Wilbrink mocht het met wit proberen tegen de nummer twee Willem Frouws. Het werd een Spaanse partij waarin Frits al betrekkelijk vroeg een pion voor stond. Was het in de externe partij van vorige week aftellen met de pionnen van Frits, dit keer werd het optellen. Nog een stuk verder in de partij kon Frits namelijk tegen een voorsprong van twee pionnen aankijken. Voor de remisekampioen is één pionnetje vaak al voldoende om de partij in ieder geval niet te verliezen en volop voor de winst te gaan en twee pionnen zijn dat zeker. Het werd Willem dan ook al snel te machtig en Frits had de aanval op zijn koppositie met succes verdedigd.

Tussen Chris Plante met wit en Hans Hertgers ontspon zich ook een Spaanse strijd. Na verloop van een aantal zetten had Chris nog de beschikking over de voltallige cavalerie terwijl Hans het loperpaar in handen had. Dat zou een boeiende strijd kunnen worden, maar na afloop van de partij werd mij door Chris toevertrouwd dat hij en Hans nog niet eerder een zo tamme remise hadden gespeeld.

Dan de partij van ons kersverse erelid en kampioenendoder (zie ronde 5!). Met wit mocht Egbert van Herk het opnemen tegen Carlo Buijvoets. Carlo was na een wat valse start van de competitie van plan om de weg naar boven snel weer in te slaan en voelde dan ook niets voor een verlaat verjaardagscadeautje voor Egbert. Er moest om het punt gestreden worden. Egbert opende met e4 waarna Carlo koos voor de Franse verdediging. Het werd de doorschuifvariant en Egbert verdedigde zich uitstekend. Carlo zag geen mogelijkheden om door de stugge verdediging van Egbert heen te breken en op de 26^e zet, toen de dames en de torens van het bord waren, vond Egbert de tijd rijp om remise aan te bieden (zie diagram 1).

Carlo zag vanuit diagramstelling 1 de structuur van een eindspel waarin hij over een vrijpion op c4 beschikte die ondersteund werd door het loperpaar, terwijl Egbert een hangende pion op d4 kreeg en met een paard en een loper moest trachten om de vrijpion van Carlo tegen te houden en tegelijkertijd zelf geen materiaal te verliezen. Reden genoeg voor Carlo om de strijd nog niet te staken. De partij ging verder met: 26. … Pc4 27. Lxc4 dxc4 28. Kf1 b5 29. Ke2 b4 30. axb4 Lxb4 31. Pe1 Lc3 (zie diagram 2). De nu ontstane stelling had ik graag uit willen spelen. Wit is welhaast gedwongen tot het spelen van 32. Le3 om zijn d-pion te dekken (32. Pf3 Lc6 33. Le3) en heeft vervolgens nagenoeg geen spel. De koning kan niet over de d-lijn om bij de pion op c4 te komen, de loper op e3 is gebonden aan de dekking van de pion op d4 en het paard heeft ook geen goede velden om naar toe te gaan. Zwart kan zijn koning activeren en bij de aanval betrekken. Hoe dat allemaal precies verder zou gaan weet ik niet, maar wel hoe het ging. Vanuit de diagramstelling speelde Egbert 32. Ld2?? waarna zijn d-pion verloren ging. Even later ging er nog een pion van Egbert verloren en de partij was voor Carlo gewonnen. Maar niet op de manier waarop hij dat wenste. Hij had liever een degelijke voortzetting van Egbert gezien, maar stak wel het volle punt in zijn zak. Geen verjaardagscadeautje voor Egbert op het schaakbord dus, deze avond.

Johan van Ommen speelde met wit tegen Willem van Diggele die voor het Oudindisch koos. De volgende bijdrage over deze partij ontving ik van Johan.
1. d4 Pf6 2. c4 d6 3. Pc3 e6 4. e4 Pc6 5. Pf3 Le7 6. Ld3 h6 7. a3 b6 8. Ld2 Lb7 9. Tc1 Ph7 10. d5 Pb8 11. dxe6 fxe6 12. Pd4 Kd7 13. Dg4 Dg8 14. O-O Pf6 15. De2 Pc6 16. Pxc6 Lxc6 17. f4 g5 18. e5 dxe5 19. fxe5 Ph7 20. Le3 g4 21. Le4 Lxe4 22. Pxe4 Pg5 23. Tcd1+ Kc8 (zie diagram).

Zomerkampioen André Schols nam Gijsbert Wolvers mee op een jungle trek, op zoek naar de geheimen van de Orang Oetan. Maar de duisternis van de jungle kan je geest vertroebelen en heldere beslissingen dwarsbomen. Bij afwezigheid van Frank London nam André deze avond het offer maar voor zijn rekening. In ruil voor aanvalskansen en sterk initiatief schonk hij Gijsbert een volle toren. Hij had zich echter verkeken op de verdedigingskunsten van Gijsbert. Met degelijke defensieve zetten, af en toe op intuïtie gespeeld, hield Gijsbert stand en toen tenslotte het materiaal op het bord al behoorlijk uitgedund was en André gedwongen werd tot dameruil, wierp deze de handdoek. Gijsbert incasseerde tot veler verrassing het volle punt en het is mijn verwachting dat er nog menig punt zal volgen als hij zich zo taai blijft verdedigen.

Rein Takken zag Frank Nelemans met zwart een Siciliaanse partij op het bord brengen. Daar wist Rein wel raad mee. Na de wederzijdse korte rokade speelde Rein zijn zware stukken naar de koningsvleugel en ging over tot de aanval. De koning van Frank kwam onder zware druk te staan en het had er alle schijn van dat Rein met de gladiolen naar huis zou gaan. Een listige koningszet van Frank verschafte hem echter juist voldoende dekking op het veld h6 en toen Rein de stelling wilde openbreken kwam hij een paard achter en bleek de aanval niet door te slaan. Zo werd het voor Rein de dood in plaats van de gladiolen.

Harm Schoten was oneven en speelde enkele plichtmatige partijen tegen Sander van Westreenen. Harm won ze allemaal.

Carlo Buijvoets