Op 13 mei 2004 is de 31^e en voorlaatste ronde van de interne competitie gespeeld. Zoals de laatste weken telkens het geval is, stond de avond ook nu weer in het teken van de strijd om de eerste plaats. Anders echter dan in de drie voorgaande ronden waren vanavond de resultaten van de drie kandidaten die nog aanspraak konden maken op de titel

De nieuwe koploper Harm Schoten schitterde in de drie voorgaande ronden door afwezigheid hetgeen hem, gezien zijn nieuwe status als koploper, geen windeieren heeft gelegd. Hij speelde deze avond met wit tegen Johan van Ommen een Damegambiet en bouwde de partij rustig op. Johan liet op een bepaald moment een pion instaan en volgens mij dacht hij dat hij die wel terug zou krijgen. Met listige zetten wist Harm dat echter te voorkomen en, erger nog voor Johan, Harm won er later zelfs eentje bij. Met twee pluspionnen deed Harm niet wat Erwin eerder deze competitie presteerde tegen Johan, namelijk in een eindspel met lopers van ongelijke kleur terechtkomen en vervolgens remise maken. Harm voerde de partij solide naar winst en zorgde er zo voor dat hij ook na deze ronde op de eerste plaats zou blijven staan.

Na drie keer op rij met zwart op een nul te zijn getrakteerd, had Willem Frouws vanavond eindelijk weer eens wit. Tegen Gijsbert Wolvers kwam er een Siciliaanse partij op het bord waarin Willem op de tweede zet c4 speelde. Gijsbert liet zich hierdoor niet van de wijs brengen en bleef secuur spelen. Uiteindelijk kwam er een eindspel op het bord waarin Willem over twee paarden en een toren beschikte en Gijsbert over het loperpaar met een toren. Met nog slechts een luttel aantal minuten bedenktijd voor de tijdcontrole liet Gijsbert zich van zijn dapperste kant zien en offerde hij een kwaliteit om een actieve pion te krijgen. Het leek een hopeloze missie voor Willem vervolgens om die pion tegen te houden maar op de veertigste zet was Caïssa hem goedgezind toen Gijsbert met nog anderhalve minuut op de klok van zijn laatste zet een blunder maakte. Willem kon een loper incasseren en vervolgens de gevaarlijke pion neutraliseren. Gijsbert gaf terstond op, maar het moet gezegd worden dat hem voor zijn getoonde moed een beter lot gegund was. Hij stond op winst voordat hij de blunder produceerde. Zo blijft Willem na een angstig avontuur toch nog meedoen in de race om de titel. Verder viel mij deze avond op dat Willem de verslagen op de website trouw leest. Kreeg hij in het vorige verslag een terechtwijzing voor zijn nalatigheid om de afwas te doen nadat hij als eerste klaar was met zijn partij, deze avond heeft hij dat rechtgezet en, terwijl zijn partij nog aan de gang was stond hij in de keuken keurig de kopjes af te wassen. Het bestuur heeft hier kennis van genomen en zal voorlopig geen sancties tegen hem treffen. Willem, bedankt!

De derde titelkandidaat Erwin Greven had uit de vorige drie ronden slechts twee remises overgehouden. Hij speelde deze avond met zwart tegen de kersverse bekerwinnaar Carlo Buijvoets. Hier kwam het Morragambiet op het bord, een opening waarin Carlo zich altijd erg thuis voelt terwijl deze Erwin menigmaal tot wanhoop heeft gedreven. Erwin had echter zijn huiswerk gedaan en razendsnel vlogen de eerste zetten op het bord. Toen Carlo in het middenspel met een schijnoffer de stelling wilde openbreken, wachtte hij één zet te lang met het terugnemen van het geïnvesteerde stuk. Erger nog, de zet die hij na lang nadenken op het bord toverde was van een dusdanig slecht kaliber dat hij terstond twee stukken achter kwam te staan. Uit pure frustratie speelde Carlo vervolgens nog enkele zetten door alvorens hij Erwin de hand schudde om hem te feliciteren met zijn overwinning. Erwin deed zo ook al het mogelijke om zijn titel alsnog te verlengen, maar bij de eindafrekening blijkt dit niet genoeg te zijn geweest. Willem en Harm staan zoveel voor op hem dat, ongeacht de uitslag van hun onderlinge partij in de laatste ronde, Erwin ze niet allebei kan achterhalen. De titel is voor Erwin verloren en het hoogst haalbare voor hem is nu de tweede plaats. Een spannende ontknoping staat ons te wachten. Niet eerder in mijn carrière bij VDS heb ik het meegemaakt dat de laatste partij tussen de nummers één en twee op de ranglijst beslissend was voor het clubkampioenschap.

Arie van Veen speelde met wit tegen Frits Wilbrink en hier kwam natuurlijk het Frans op het bord. Arie, zelf ook een Fransspeler met zwart, koos verrassend voor de afruilvariant, een opening die zich kenmerkt door een hoog remisegehalte. Toen Frits op een bepaald moment dacht een gezonde pion gewonnen te hebben, kwam hij bedrogen uit. Slechts enkele zetten later was het Arie die eerst de verloren pion terugwon en er vervolgens nog een bij veroverde. Maar, onze remisekampioen zou onze remisekampioen niet zijn als hij het ook deze avond niet droog had gehouden. Weliswaar in heel zwaar weer geraakt, vond Frits toch weer de weg naar de veilige haven en tekende zo zijn dertiende remise van het seizoen aan. Was Carlo vorige week de eerste die een titel prolongeerde, vanavond was dat Frits met dit resultaat. Zijn aantal remises is niet meer te evenaren en ook volgend seizoen zal hij de titel Remisekampioen van VDS mogen voeren.

Frans van den Berg speelde met wit tegen Frank Nelemans. Frans kwam aan het begin van de avond bij mij met de mededeling: "Mij kan niets meer gebeuren. Ik kan niet meer zakken op de ranglijst en stijgen zit er ook niet in." Het was zo'n opmerking waarbij ik de indruk kreeg dat hij eigenlijk vond dat hij klaar was met de competitie. Dat is misschien wel zo, maar elke partij vormt op zich toch weer een uitdaging. Altijd staat de eer op het spel en hoop je op een goede uitslag na een fraaie partij. Zo zette Frans deze avond Frank al vroeg in de partij helemaal klem. Frank had op de damevleugel enkele velden waar hij zich vrij kon bewegen, maar door de dubbele laag pionnen die hem daar insnoerde, kon hij niet heen breken. Frans had zoveel meer ruimte en spel dat hij besloot een stuk te offeren voor twee pionnen. Maar daardoor kwamen de g- en de h-lijn wel half open voor Frank. Deze werden dan ook door hem in bezit genomen en met aanvallende dreigingen wist hij Frans in het defensief te dringen. Laat op de avond was er aan de materiele verhoudingen nog niets veranderd en besloten beide heren de partij af te breken in de stelling die in diagram 1 staat afgebeeld. Vanuit die stelling heeft Frank de zet Pc7 afgegeven en vervolgens is de partij door Fritz uitgespeeld. Fritz komt met de volgende zetten alvorens uiteindelijk Frank Nelemans als winnaar van de partij aan te wijzen:

Frans van den Berg - Frank Nelemans
Stelling uitspelen (Fritz8, 120'/40+60'/20)
1. Le2-d1 Dg8-h7 2. g2-g3 Tg7-g6 3. a2-a3 Tg6-h6 4. h3-h4 Th6-g6 5. a3xb4 a5xb4 6. Kh2-h1 Tg6-g4 7. Tf2-f5 Tg4-g5 8. Tf5-f2 Kb8-c8 9. Tf2-a2 Tg5-g8 10. De3-f4 Pe5-g6 11. Df4-g4 Tg8-g7 12. Ld1–e2 Pg6-e5 13. Dg4-f4 Dh7-g8 14. Kh1–h2 Dg8-h8 15. Ta2-a7 Pe5-g6 16. Df4-f2 Kc8-b8 17. Ta7-a4 Dh8-h6 18. Ta4-a2 Dh6-c1 19. Df2-f1 Dc1–c3 20. Df1–f3 Dc3-d4 21. Ta2-c2 Pg6-e5 22. Df3-f4 Kb8-c8 23. h4-h5 Pe5-d3 24. Df4-f1 Pd3-f2 25. Le2-f3 Pf2xe4 26. Tc2-g2 Pe4-c3 27. Df1–e1 Dd4-d3 28. Tg2-f2 Dd3-h7 29. De1–c1 Tg7-g5 30. Dc1–c2 f6-f5 31. Tf2-g2 Pc7-e8 32. Dc2-c1 Tg5-g8 33. Dc1–f4 Pe8-f6 34. Kh2-g1 Pf6-g4 35. h5-h6 Pg4-e5 36. Lf3-h5 Tg8-h8 37. Tg2-h2 Dh7xh6 38. Df4xh6 Th8xh6 39. Th2-h4 Kc8-c7 40. Th4-h2 Pe5-d3 41. Th2-d2 Pd3-c1 42. Lh5-d1 Pc3xd1 43. Td2xd1 Pc1xb3 44. Kg1–f2 Pb3-a5 0–1

André Schols mocht deze avond met wit proberen de ontketende Kees van Es, die zijn laatste zes partijen had gewonnen, een halt toe te roepen. Aan het begin van de avond besprak ik met Kees de geheide openingskeuze van André, de Orang Oetang met wit, waarop Kees tegen mij zei dat hij daar weinig van wist. Dat bleek in de opening ook wel, want met de onnatuurlijke zet f6, waarvan André wist te melden dat deze niet goed is, kwam Kees optisch in de problemen. Maar André bleek toch een lacune in zijn kennis van deze opening te bezitten. Hij wist de foutieve zet van Kees niet optimaal uit te buiten en Kees won vervolgens eerst één, toen een tweede, en vervolgens nog een derde en een vierde pion. Dat was teveel voor André. Hoewel hij nog lang bleef vechten tegen beter weten in, moest hij uiteindelijk toch zijn koning omleggen. Daarmee boekte Kees zijn zevende overwinning op rij en, zo wil het toeval, de enige die zijn serie in de lopende competitie nog kan onderbreken is… André. Door zijn overwinning is Kees van de twaalfde naar de tiende plaats geklommen en staat hij nu net achter André. Dat betekent dat, bij aanwezigheid van de nummers één tot en met tien in de laatste ronde -en daar ga ik wel vanuit, want wie wil zo'n spannende slotronde nou missen- André meteen zijn revanche op Kees krijgt.

Bram Rook had wit tegen Hans Hertgers en hier kwam het Vierpaardenspel op het bord. Van deze partij heb ik weinig gezien, maar wel viel mij in het middenspel op dat Bram nu eens niet doldriest al zijn pionnen naar het front had gestuurd. Misschien moet Bram uit deze partij lering trekken voor de toekomst, want hij werd beloond met een remise en die uitslag vind ik wel verrassend.

Egbert van Herk moest zich in de minisimultaan met wit zowel Sander van Westreenen als Willem van Diggele proberen van het lijf te houden. Met Sander had hij weinig moeite, maar Willem baarde hem meer zorgen. Na een mij onbekende opening die ik maar onregelmatig zal noemen, koos Willem er dit keer voor om maar wel eens te rokeren. Egbert kreeg de nodige problemen te verwerken maar wist uiteindelijk met een remise te ontsnappen.

Carlo Buijvoets