Op 6 mei 2004 is de 30^e ronde van de interne competitie gespeeld. Deze viel samen met het spelen van de bekerfinale. Wat de interne competitie betreft, daar is de spanning om de eerste plaats helemaal terug nadat in de twee voorgaande ronden de nummers 1 en 3 de nodige punten hebben laten liggen terwijl de nummer 2 afwezig was. Klaarblijkelijk slaan de zenuwen toe op het moment dat de klus geklaard moet worden. Dat beloofde ook vanavond weer een spannende ronde en bovendien zaten in de bekerfinale twee bekerwinnaars uit het verleden tegenover elkaar en ook daarvan werd het nodige vuurwerk verwacht.

Interne competitie
Koploper Willem Frouws had voor de derde keer op rij zwart en moest het dit maal opnemen tegen Kees van Es. Er kwam een Italiaanse partij op het bord waarin Willem blijk gaf niet zo goed op de hoogte te zijn van de theorie als Kees. Kees had al vroeg op de avond een stuk in de knip doordat hij een loper had kunnen pennen met een toren. Willem realiseerde zich dat er aan de partij geen eer meer viel te behalen en gaf op. Voor hem was de lange rokade daarmee een feit: drie nullen op rij! Voor Kees was dit de zesde overwinning op rij en het begint er steeds meer op te lijken dat hij volgend seizoen een kandidaat wordt waar serieus rekening mee moet worden gehouden. Daarna vertrokken Willem en Kees spoorslags naar het café om te gaan biljarten en het kan nooit lang geduurd hebben voor Willem zijn stuk terug had, maar nu in de kraag. Wat echter achterbleef voor de overige VDS'ers, was DE AFWAS. Een clubcode was geschonden. De afspraak dat de spelers die als eersten hun partij beëindigd hebben de kopjes afwassen, werd deze avond niet nagekomen. Binnenkort zal het bestuur zich beraden over passende sancties voor deze nalatigheid! In de wandelgangen heb ik al het woord STRAFCORVEE horen vallen.

Erwin Greven speelde met wit tegen Arie van Veen die gerevitaliseerd terug was van vakantie, zoals gebruikelijk goed doorbakken. In een Franse partij had Erwin het nakijken toen Arie hem een kwaliteit afhandig had gemaakt. Erwin streed als een leeuw om tenminste nog een halfje uit het vuur te slepen, maar Arie liet zich de kaas niet meer van het brood eten, pareerde alle dreiginkjes van Erwin begaafd en kon rond middernacht het punt bij laten schrijven. Een tweede titelkandidaat ging ten onder deze avond. Daarmee heeft Erwin uit de laatste drie ronden slechts één punt weten te scoren door twee remises. De ranglijst laat dan ook zien dat de drie keer op rij afwezige Harm Schoten de grote winnaar is van de laatste drie ronden. Toen Harm mij voor ronde 28 opbelde om zich af te melden, deed hij dat met teleurstelling in zijn stem omdat, zo zei hij, hiermee zijn titelkansen vervlogen. Zijn verrassing zal groot zijn nu hij, na terugkomst van een fietstocht in Spanje, tot de ontdekking komt dat hij de nieuwe lijstaanvoerder is met nog slechts twee ronden te gaan. Een spannende ontknoping hangt in de lucht.

Frits Wilbrink speelde met wit tegen Harry Mulder. Harry koos voor de Siciliaanse verdediging. Klaarblijkelijk wist Frits daar wel raad mee, want halverwege de avond sloot hij de partij winnend af. Hoe dat precies in zijn werk ging is mij ontgaan.

Hans Hertgers speelde met wit tegen Frans van den Berg een Nimzo-Indische partij. Na een moeilijk middenspel drong een toren van Frans de witte stelling binnen om daar drie pionnen te winnen. Daarna was het snel gedaan met de ambities van Hans en Frans kon de felicitaties in ontvangst nemen.

In de staart van de ranglijst speelde Frank Nelemans met wit tegen Rein Takken. Van deze partij heb ik helemaal niets gezien en ik kan er dus niet meer van vermelden dan de uitslag: remise.

André Schols was deze ronde oneven en hem trof het lot Sander van Westreenen bezig te mogen houden. De uitslag was niet ingevuld maar laat zich raden.

Bekerfinale
Voor de bekerfinale hadden Frank London en Carlo Buijvoets zich geplaatst. Al vroeg op de avond kreeg Carlo zijn eerste teleurstelling te verwerken nadat hij de tafel gereserveerd had die het dichtst bij de bar stond. In de wetenschap dat Frank tijdens het schaken graag een jonge borrel drinkt, had het Carlo een goed plan geleken om voor hem de weg naar de fles zo kort mogelijk te houden. Frank wist hem echter te melden dat hij deze avond met de auto was gekomen omdat hij de volgende ochtend al vroeg op pad naar Terschelling moest en dat hij zich om die reden in moest houden voor wat betreft zijn consumptieve gedrag. Dat was een tegenvaller voor Carlo.
Loting wees uit dat Frank in de eerste partij met wit zou spelen. Frank opende met e4 en Carlo zocht zijn toevlucht in de Franse verdediging. In no time vlogen de eerste zetten op het bord, maar toen Carlo op een bepaald moment begon na te denken, deed hij dat niet goed. Zijn 13^e (!) zet was een regelrechte blunder die hem zijn d-pion kostte. Aangeslagen door deze onnodige fout nam hij daarna even de tijd om tot bezinning te komen. Dat hielp. Frank moet al min of meer in een overwinningsroes hebben verkeerd toen hij alle stukken naar het front had gestuurd en een krachtige aanval op de niet gerokeerde koning van Carlo inzette. Daarbij offerde de Offerkampioen dit keer slechts één schamel pionnetje in de verwachting dat zijn aanval beslissend zou blijken te zijn. Door het offertje van Frank was het materiele evenwicht hersteld, maar remise leek voor Carlo nog ver weg. Frank vond echter niet de juiste zetten in het vervolg terwijl Carlo die in verdedigend opzicht wel vond. Nadat Frank noodgedwongen de dames had moeten ruilen en vervolgens ook nog de torens van het bord waren verdwenen, restte een eindspel van paard tegen loper met elk nog zes pionnen. Dat werd nog vijf zetten doorgeschoven alvorens de vrede getekend werd. Voor Carlo was dit een behoorlijke opsteker terwijl het voor Frank als een tegenvaller gevoeld moet hebben.
In de tweede partij koos Frank met zwart natuurlijk voor de Caro Kann en weer vlogen de eerste zetten op het bord. Nadat Carlo op de twaalfde zet kort gerokeerd had, begon het echte werk. Frank liet er met zijn twaalfde en dertiende zet geen twijfel over bestaan wat zijn bedoelingen waren. Hij speelde eerst de dame naar c7 en met zijn loper op d6 beschikte hij nu over een batterij die gericht was op h2. Toen hij vervolgens lang rokeerde, waren zijn bedoelingen helemaal duidelijk: recht op de witte koning af. Een zwarte pionnenstorm op de koningsvleugel zat er aan te komen. Carlo realiseerde zich het voornemen van Frank en begon direct te zoeken naar een defensieve strategie. Korte tijd later trokken donkere wolken zich samen boven de witte koning, maar de redding voor Carlo lag in het romantische karakter van Frank. Toen de pionnenstorm in volle hevigheid woedde, liet Frank een paard instaan om met zijn h-pion alle lijnen te openen. Dit offer zou hem noodlottig worden. Hij had veel beter eerst met het paard een schaakje op h3 kunnen geven waarna wit de koning naar h1 had moeten spelen, om vervolgens alsnog alle lijnen te openen. Carlo nam het offer welwillend aan en realiseerde zich dat Frank weliswaar veel dreiging kreeg over de inmiddels geopende g- en h-lijn, maar tegelijkertijd zag hij dat Frank zwak was op de witte velden. Met alleen nog twee torens, een dame en een zwartveldige loper voor Frank tegen een witveldige loper met een paard, twee torens en een dame voor Carlo moest de zaak voor Carlo droog te houden zijn. Nu de pionnen van Frank van het bord verdwenen waren, namen zijn torens het offensieve werk over en moest Carlo heel secuur verdedigen om de zwarte dreigingen het hoofd te bieden, maar dat lukte hem. Na nog een kwaliteitsoffer van Frank werd de witte koning naar de damevleugel gejaagd om uiteindelijk op d1 een veilig heenkomen te vinden nadat de torens van Frank van het bord waren verdwenen. Carlo speelde nu met een toren meer en hoefde eigenlijk alleen nog maar bang te zijn voor eeuwig schaak waarmee een barrage afgedwongen zou worden. De zwarte aanval was tot staan gebracht. Toen Frank in het vervolg niet de sterkste zetten vond, liet hij zijn dame naar een ongunstig veld jagen, waarna Carlo de aanval overnam en onze Offerkampioen in enkele zetten tot capitulatie dwong. Voor de tweede keer op rij legde Carlo daarmee beslag op de beker. Achteraf kan dan ook geconcludeerd worden dat de aanvankelijke teleurstelling van Carlo over het beperkte consumptieve gedrag van zijn tegenstander deze avond, geheel ongegrond was. Mogelijk werkt de jonge klare bij Frank als doping en wordt zijn blik vertroebeld als hij niet genoeg inneemt, wie zal het zeggen. Hoe dan ook, Frank kon de volgende dag afreizen naar Terschelling, waar hij een week de tijd heeft om zijn teleurstelling te verwerken. En Carlo voegde zich met deze uitslag in een rijtje van drie personen die nu elk twee keer de beker hebben weten te winnen: Erwin Greven (1999 en 2001), Frank London (2000 en 2002) en nu dus Carlo Buijvoets (2003 en 2004).
De partijen hadden het volgende verloop (en zijn overigens ook na te spelen in de Chessviewer, Database Carlo Buijvoets):
Frank London - Carlo Buijvoets
VDS Bekerfinale: eerste partij
1. e2-e4 e7-e6 2. d2-d4 d7-d5 3. e4-e5 c7-c5 4. c2-c3 Pb8-c6 5. Pg1–f3 Dd8-b6 6. a2-a3 a7-a5 7. Lf1–d3 Lc8-d7 8. Ld3-c2 Ta8-c8 9. 0–0 Pg8-h6 10. Kg1–h1 c5xd4 Frank vroeg na de partij waarom zwart hier de spanning had opgeheven. Dat deed hij met het plan om zijn paard naar f5 te spelen en het daar te laten ruilen tegen de witte loper op c2. Als zwart nu direct 10. … Pf5 had gespeeld, dan was Frank ongetwijfeld met g4 in de aanval gegaan. Dus wilde zwart eerst de d-pion van wit verzwakken. 11. c3xd4 Ph6-f5 12. Lc2xf5 e6xf5 13. Pb1–c3 Lf8-e7?? De aangewezen zet was hier 13. ... Ld7-e6 waarna de stelling in evenwicht is. Nu geeft zwart zomaar zijn d-pion cadeau. 14. Pc3xd5 Db6-d8 15. Pd5xe7 Pc6xe7 Zwart moet nemen met het paard omdat anders de d-pion van wit met tempo opgespeeld kan worden. 16. Lc1–g5 Ld7-c6 Het voordeel van de verdwenen zwarte d-pion is wel dat zwart nu over een sterke witte loper beschikt, terwijl dit stuk in het Frans meestal met moeite tot ontplooiing is te brengen en het langdurig achter de eigen linies blijft hangen. 17. Ta1–c1 Dd8-d7 Uit de penning! 18. Lg5xe7 Ke8xe7 Terugslaan met de dame is onaantrekkelijk wegens wederom het opspelen van de d-pion. Zwart moet trachten het witte centrum tegen te houden. 19. Tf1–e1 Th8-d8 20. e5-e6 Wit wil de boel openbreken. Fritz geeft hier als alternatief 20. Tc1–c3, maar de tekstzet ziet er gevaarlijk genoeg uit. 20. ... f7xe6 Zwart heeft zijn pion terug, maar krijgt nu wel een aanval over zich heen. 21. Pf3-g5 Lc6-d5 Een alternatief is hier 21. ... Dd7-d5 22. f2-f3 (Onaantrekkelijk voor wit is nu: 22. Te1xe6+? Ke7-f8 23. Dd1–f1 Dd5xg2+ 24. Df1xg2 Lc6xg2+ 25. Kh1xg2 Tc8xc1 en zwart staat beter.) 22. ... Td8-d6 22. Dd1–h5 Fritz geeft hier als alternatief 22. Pg5xh7 Dd7-d6 23. Ph7-g5 waarna wit beter staat en bovendien weer een pion voor staat. 22. ... h7-h6 23. Dh5-f7+ De druk op e6 neemt toe. 23. ... Ke7-d6 Kan dat allemaal zo maar? Jawel hoor, wit heeft nu geen andere keus dan dames te ruilen waardoor een belangrijke angel uit de aanval verdwijnt. 24. Df7xd7+ Kd6xd7 25. Pg5-f7 Tc8xc1 Nog een aanvaller geneutraliseerd. 26. Te1xc1 Td8-c8 Ruilen? 27. Pf7-e5+ Nee, eerst even kijken of zwart nog een foutje maakt door bijvoorbeeld de koning naar d6 of e7 te spelen. 27. … Kd7-d8 28. Tc1xc8+ Geen foutje, dan toch maar ruilen, want wit wil de c-lijn ook niet afstaan. De aanval is doodgelopen, wat rest is een remise-eindspel. 28 ... Kd8xc8 29. Kh1–g1 Kc8-c7 30. f2-f3 a5-a4 31. Kg1–f2 Kc7-d6 32. Kf2-e3 Ld5-b3 33. Pe5-d3 Kd6-d5 34. Pd3-f4+ Kd5-d6 (zie diagram 1).

Diagram 1

Slotstelling

En hier werd op voorstel van zwart de vrede getekend. ½–½

Carlo Buijvoets - Frank London
VDS Bekerfinale: tweede partij
1. e2-e4 c7-c6 2. d2-d4 d7-d5 3. Pb1–c3 d5xe4 4. Pc3xe4 Pg8-f6 5. Pe4-g5 Na afloop zei Frank dat deze zet niet goed is, maar hij komt wel in de boeken voor! In het vervolg blijkt echter dat wit niet goed raad weet met de finesses van deze variant in de Caro Kann. 5. ... h7-h6 6. Pg5-f3 Lc8-f5 7. Lf1–c4 e7-e6 8. Pf3-e5 Pb8-d7 9. Pg1–f3 Lf5-e4 10. c2-c3 Le4xf3 11. Pe5xf3 Lf8-d6 12. 0–0 Dd8-c7 Zwart richt al zijn pijlen op h2. Een zwarte pionnenopmars op de koningsvleugel is aanstaande. Wit voelde hier behoorlijk nattigheid! 13. g2-g3 Dus, bij voorbaat maar even de diagonaal dichtgegooid. 13. ... 0-0–0 14. b2-b4 h6-h5 Daar komen ze al! 15. Pf3-h4 Pf6-e4 16. Dd1–f3 Pd7-f6 17. Lc4-e2 Deze zet heeft wit later in de partij gered, maar hij was gebaseerd op een foutief plan. Wit wilde hier eerst 17. Ld3 spelen om het paard te verjagen. Toen hij het stuk al in de hand had, zag hij dat die zet hem zijn c-pion zou kosten. Dus moest hij iets anders bedenken. 17. Tf1–e1 was hier aanmerkelijk beter geweest. 17. ... g7-g5 18. Ph4-g2 Wellicht had wit hier moeten kiezen voor 18. Lc1xg5 Pe4xe5 19. Dxf6 waarna de h-lijn gesloten was gebleven. 18. ... h5-h4 19. Lc1xg5? Alsnog maar gespeeld om in ieder geval van zo'n vervelende knol verlost te worden. Fritz geeft de zet echter een vraagteken. 19. ... Pe4xg5–+ 20. Df3xf6 (zie diagram 2).

Diagram 2

Stelling na 20. Df3xf6

Vanuit diagram 2 volgde 20. … h4xg3?? Fritz becommentarieert deze zet met de opmerking: "Het leven is al moeilijk genoeg." Inderdaad, waarom niet eerst het winnende 20. ... Ph3+ gespeeld? Onze Offerkampioen wil het natuurlijk mooi afmaken en, romanticus die hij is, daar hoort een stukoffer bij! Dat pionoffertje in de eerste partij was allerminst bevredigend voor een man met zijn staat van dienst. 21. Df6xg5 Td8-g8 22. Dg5-e3 g3xf2+ 23. Kg1xf2 Th8xh2 Fritz gaat hier op zoek naar de remise voor zwart en adviseert 23. ... Tg8xg2+ 24. Kf2xg2 Th8xh2+ 25. Kg2-g1 Dc7-d8 met gelijk spel. 24. Le2-f3 Hier was wit ineens blij met zijn foutieve plan op de 17e zet. Nu kan de loper assisteren bij de dekking van g2. 24. ... Tg8-g3 25. De3-e2 Wit moest oppassen voor 25. ... Th2xg2+. 25. ... Tg3-g6 26. Tf1–h1+- Ruilen? 26. ... Ld6-g3+ Nee, eerst even een schaakje. Dat kan nooit kwaad. 27. Kf2-e3 Th2xg2?? Maar ruilen komt in het woordenboek van de Offerkampioen niet voor. Fritz zegt van dit kwaliteitsoffer: "Hiermee is de partij voorbij." Frank verweert zich echter nog taai en houdt de aanval nog een aantal zetten gaande. 28. Lf3xg2 Dc7-f4+ 29. Ke3-d3 Lg3-f2 30. Lg2-h3 Tg6-g3+ 31. Kd3-c2 Tg3-e3 32. De2-g4 32. De2-c4 was wellicht beter geweest. Dat had in ieder geval het volgende schijnoffer eruit gehaald. 32. ... Te3xc3+ Wint een pion en geeft wit te denken over de vraag of er te ontkomen is aan eeuwig schaak. 33. Kc2xc3 Lf2xd4+ 34. Kc3-c2 Df4-f2+ 35. Kc2-d1 Ld4xa1?? Fritz geeft deze zet twee vraagtekens en stelt als alternatief voor 35. ... Ld4-c3 Daarmee had zwart in ieder geval een dreiging op het bord gehouden, maar of het de afloop van de partij nog had kunnen wijzigen is zeer de vraag. 36. Th1–f1 Nu neemt wit de aanval over. 36. ... Df2-e3 37. Tf1–f3 Meteen 37. Dg4-g8+ was ook goed geweest, maar wit wilde ervoor zorgen dat de zwarte dame geen ongedekte stukken aanviel en haar naar een minder gunstig veld jagen. 37. ... De3-e5 Fritz adviseert hier dameruil aan te gaan met 37. ... De3-d4+. Dat was wellicht beter geweest. Nu wordt zwart in enkele zetten opgerold. 38. Dg4-g8+ Kc8-c7 39. Tf3xf7+ Kc7-b6 40. Dg8-d8+ (zie diagram 3).

Diagram 3

Slotstelling

Hier streek Frank de vlag en ging de beker voor het tweede achtereenvolgende jaar naar Carlo. 1–0

Carlo Buijvoets