Op 25 september 2003 werd de derde ronde van de interne competitie gespeeld. Voor ondergetekende, die een week eerder uitblonk door afwezigheid, was er het plezierige weerzien met Bram Rook. De andere teruggekeerde VDS'er Ardie van Veen, had thuis iets te vieren en liet daarom verstek gaan. Mijn kennismaking met hem, want ik was nog geen lid van de club toen hij vroeger bij VDS speelde, zal nog even op zich moeten laten wachten, maar die komt er ongetwijfeld. Dan naar de partijen van deze avond.

Erwin Greven speelde met wit tegen Frank London. Dat wordt een Caro Kann zou je dan denken, maar het liep anders. Erwin ging de al vijftien jaar durende discussie over de Panov-variant uit de weg door te openen met 1. c4. Frank antwoordde met f5 waarna er een Hollandse partij op het bord kwam. De strijd duurde tot de twaalfde zet. Toen speelde Erwin zijn dame naar b3 en Frank had de keus uit een avontuurlijke zet of het in zijn eigen woorden "naar Feyenoord lonkende Db6". Met die opmerking doelde Frank op het feit dat Feyenoord deze avond een Europese wedstrijd speelde en dat hij door dameruil aan te bieden, op een snelle remise aanstuurde zodat hij thuis kon gaan genieten (???) van die wedstrijd op tv. Hij koos dan ook voor Db6 en voetballiefhebber Erwin nam de dameruil aan. Twee zetten later, na nog een afruil van stukken in het centrum, bood Frank remise aan. Erwin heeft er enige tijd over nagedacht en besloot vervolgens op dit aanbod in te gaan. In mijn ogen had hij daar groot gelijk in want hij zou een zwakke pion op de e-lijn krijgen die moeilijk te verdedigen was. De Volkskrant kopte de volgende dag: "Kleurloos Feyenoord ontsnapt aan blamage". Voor de tv zal er dus ook niet veel te genieten zijn geweest, waarmee maar weer eens is aangetoond dat het spelen van een kleurloze remise in de edele denksport die schaken heet, teneinde zich te kunnen gaan verlustigen aan een profane balsport, gedoemd is op een desillusie uit te draaien. Frank had dus zijn kans op een overwinning tegen Erwin opgeofferd voor de mogelijkheid om een voetbalwedstrijd te kunnen gaan zien. Tijdens de partij merkte Frank tegen mij op: "Een dag niet geofferd is een dag niet geleefd". Goed geleefd deze dag Frank?

Hans Hertgers trof het lot van de minisimultaan. Met wit had hij zowel Egbert van Herk als Sander van Westreenen te bestrijden. De partij tegen Egbert werd evenals de bovenstaande partij een Hollandse opening die na de zestiende zet ook al in remise eindigde nadat, overeenkomstig Erwin tegen Frank, de dames geruild waren. Na de analyse van de partij door beide heren merkte Egbert op dat hij niet ontevreden was met het resultaat omdat die analyse duidelijk betere kansen voor Hans had aangetoond voor een vervolg.
De partij tegen Sander werd door Hans gewonnen, maar Sander was ook niet ontevreden. Na beëindiging van de partij vroeg hij aan Hans de tijd en toen deze zei dat het halfelf was, zei Sander zeer tevreden: "Dan heb ik het vanavond lang volgehouden!" Zo liet Hans twee tevreden mensen achter deze avond.

De laatste partij die tot een eind kwam was die tussen Frank Nelemans en Carlo Buijvoets. Zoals gebruikelijk opende Frank met 1. Pf3 en Carlo pakte het maar eens symmetrisch aan en speelde Pf6. Er volgde 2. d4 d5 en daarna gingen beiden hun eigen weg. Frank koos voor 3. c3 en Carlo voor e6.Na wat strubbelingen in de opening, waarbij de lopers van de witte velden en een stel paarden werden afgeruild, kreeg Carlo uiteindelijk een paard op e4 en Frank kreeg een paard op e5. Carlo beschikte echter nog wel over een zwartveldige loper om de lastpost op e5 van het bord te meppen, maar Frank had niet meer dezelfde mogelijkheid om de zwarte olifant op e4 te elimineren. Bovendien waren de pionnen op f4 en d4 van Frank vastgelegd door pionnen op f5 en d5 van Carlo en had Frank zijn loper daarachter staan op e3. Kortom, Carlo had duidelijk het betere van het spel. Toen Frank op de 29^e zet dan ook remise aanbood was Carlo zeer resoluut in het afwijzen daarvan. Frank kon eigenlijk niets anders dan afwachten en op de 32^e zet koos Frank er in arren moede voor om het paard op e4, waar hij zoveel hinder van ondervond, er met een toren af te slaan. Maar dat bracht hem ook weinig verlichting. De stelling bleef in de greep van Carlo. Toen Frank op een bepaald moment toch richting de zwarte koning begon te dreigen, kwam zijn loper in het gedrang en koos hij ervoor die te offeren in de hoop dat hij met twee vrije centrumpionnen het initiatief naar zich toe kon trekken. Carlo hield echter het hoofd koel en greep zijn kans op het moment dat hij zijn zware stukken in de buurt van Franks koning kon krijgen. Daarna was het snel gedaan met diens ambities. Op de 46^e zet staakte Frank de strijd en kon Carlo zijn eerste punt van deze competitie bijschrijven.

Carlo Buijvoets