Op 29 april 2004 is de 29^e ronde van de interne competitie gespeeld. Een week eerder was Willem Frouws, onze lijstaanvoerder, van het bord geofferd door Johan van Ommen waardoor de spanning in de competitie een beetje terug was. Voorafgaand aan deze ronde meldde Willem ook nog dat hij in de promotieklasse deze week een slechte prestatie had afgeleverd. Met het zelfvertrouwen van Willem zat het dus niet goed. Dat kan de spanning in de strijd om het goud alleen maar ten goede komen. De drie weken lang afwezige nummer twee, Harm Schoten, kruipt zo zonder te spelen dichterbij evenals de vorige week remiserende nummer drie, Erwin Greven. De afstand tot de nummer één is voor beiden in een enkele ronde te overbruggen! Kortom, spanning alom in deze ronde.

Willem Frouws speelde met zwart tegen Harry Mulder. Het werd een klassieke Italiaanse partij waarin Harry op een bepaald moment een centrum pion gaf voor mooie diagonalen richting de kort gerokeerde koning van Willem. Willem vatte vervolgens zijn verdedigende taak wat al te lichtvaardig op en werd voor de tweede week op rij verrast door een loperinslag. Dit keer was het een klassiek loperoffer op h7. Na het offer was Harry nog bang dat de zet f5 Willem ontsnappingsmogelijkheden zou bieden, hetgeen in de post mortem overigens niet zo bleek te zijn, maar die zet bleef achterwege en Harry ging vervolgens over tot een onbedwingbare mataanval. Zo werd de lijstaanvoerder opnieuw van het bord geofferd. Dat zal de tactiek zijn die tegen Willem gevolgd moet worden: geef hem een stuk en je krijgt er de partij voor terug! Hoewel, ik ben ervan overtuigd dat Willem de komende weken beter op zijn tellen zal passen na een hernieuwd echec.

Erwin Greven speelde met wit tegen Hans Hertgers en hier kwam het Weens op het bord. Hans toonde aan behoorlijk met de jeugd mee te kunnen walsen. In ieder geval ging het Hans zo goed af, dat Erwin niet door zijn verdediging heen kon prikken en al vroeg op de avond werd remise overeen gekomen. Erwin verkleint zo de afstand op Willem en op de afwezige Harm Schoten. De ranglijst laat zien dat het in de laatste drie ronden erg spannend gaat worden met slechts 10½ punten verschil tussen de eerste en de derde plaats.

Frits Wilbrink kreeg van Frank London natuurlijk de Caro Kann voorgeschoteld en Frits besloot te kiezen voor de doorschuifvariant. Frank London beschrijft de partij als volgt:
1. e2-e4 c7-c6 2. d2-d4 d7-d5 3. e4-e5 Lc8-f5 4. Lf1–d3 Lf5xd3 5. Dd1xd3 e7-e6 6. Pg1–e2 Dd8-a5+ 7. Pb1–c3 Da5-a6 Dit is mijn systeem, geleerd van Nimzowitz. 8. Dd3-g3 Volgens mij is Dh3 beter. 8. … Pg8-e7 9. 0–0 Pe7-f5 Het kietelen der dame begint. 10. Dg3-f3 h7-h5! 11. Lc1–e3 Frits sluit zijn eigen dame op: een Moslimtrekje? 11. … Pf5-h4 12. Df3-f4 Lf8-e7 Nu dreigt na fouten damewinst. 13. Df4-g3 Ph4-f5 14. Dg3-f3 Pf5-h4 ½ - ½
Zo lieten Frits en Frank beiden hun elfde remise in deze competitie bijschrijven en lijkt hun onderlinge strijd zich toe te spitsen op wie zich aan het eind van de competitie remisekampioen mag noemen. Ze staan in elk geval twee remises los van de nummer drie in dit klassement, Hans Hertgers. Maar voor de goede orde, in de serie van Frits zit één remise die in een externe wedstrijd behaald is, terwijl dat er bij zowel Frank als Hans twee zijn. Frits gaat dus op kop wat betreft het aantal interne remises en stevent af op titelprolongatie.

Frans van den Berg speelde met wit tegen Kees van Es en hier kwam het Nimzo-Indisch met dame c2 op het bord. Na afloop wist Kees mij te melden ze in de analyse geen aantoonbare fout hadden kunnen ontdekken, maar toch werd Frans van het bord gedrukt. Een prima prestatie van Kees die zich klaarblijkelijk met de besten van onze club kan meten. We zijn gewaarschuwd.

André Schols speelde met wit tegen Carlo Buijvoets en deze liet zich verrassen door de eerste zet van André: b4. Daar had Carlo natuurlijk geen rekening mee gehouden en dat bleek ook wel uit de mate van tijdconsumptie. André had voortdurend een ruime voorsprong in bedenktijd op de klok staan en speelde de opening alsof hij dat vaker had gedaan. Carlo daarentegen, moest over elke zet lang nadenken, maar hield zijn zaakjes keurig op orde tot … Op de 22^e zet meende Carlo met een kleine combinatie een pion en een kwaliteit te kunnen winnen en dat lukte ook (zie diagram 1). Had André echter wat meer tijd geïnvesteerd in het vinden van een oplossing voor zijn problemen, en die tijd had hij in overvloed, dan had hij ongetwijfeld de foutieve combinatie van Carlo afgestraft met een simpele tegencombinatie waarbij Carlo zijn dame had verloren in ruil voor slechts een toren. Vanuit diagramstelling 1 volgde: 22. … Lxe3+?? 23. Dxe3 Txa1 24. Txa1?? Dxa1+ en Carlo had de buit binnen. Had André echter 24. Lxh7+ gespeeld, dan had Carlo direct op kunnen geven.

In het vervolg miste André ook nog een remisevariant (zie diagram 2). Vanuit diagramstelling 2 speelde André op complicaties en hij koos voor 32. Pxe6 wat na het antwoord 32. … Ld7 een stuk kost. André had hier echter remise kunnen krijgen met de volgende variant: 32. Dxa4 Dxd4 33. De8+ Kg7 34. Dd8, waarna zwart zich niet meer kan onttrekken aan eeuwig schaak op de zwarte velden van de diagonaal h4-d8 zonder een toren te geven. Deze laatste kans liet André dus ook liggen en op de 38^e zet was het moment voor de capitulatie daar. Een waar foutenfestival, dus, waarin de gelukkigste met het punt naar huis ging. Was dat ook al niet het geval in de halve bekerfinale tussen André en Carlo!

Aan het begin van de avond kwam ons erelid Egbert van Herk zich, zei het een beetje witjes, trouw melden. Hij deed dat echter met het verzoek of het mogelijk was om hem uit de indeling te verwijderen vanwege een grieperig gevoel. Dat betekende dat hij de simultaan tegen Frank Nelemans en Sander van Westreenen mis zou lopen, maar Frank had er geen bezwaar tegen om deze zieke man zijn zin te geven en vervolgens als oneven zelf met Sander degens te kruisen. Zo geschiedde en Frank heeft Sander deze avond alle hoeken van het bord laten zien.

Carlo Buijvoets