Op 22 april 2004 is de 28^e ronde van de interne competitie gespeeld. Wederom stond deze avond in het teken van de strijd om de ereplaatsen. De spanning leek een beetje uit de competitie verdwenen te zijn nadat lijstaanvoerder Willem Frouws in de afgelopen week zijn beide afgebroken partijen had weten te winnen en daarmee buiten schootsafstand van de concurrentie was geraakt en de nummer twee van de ranglijst, Harm Schoten, deze ronde afwezig was evenals de komende twee ronden. Jammer, maar helaas.

Lijstaanvoerder Willem Frouws speelde met zwart tegen Johan van Ommen een Aangenomen Damegambiet. De onpartijdige wedstrijdleider had Johan vooraf de eenduidige opdracht meegegeven voor deze partij tegen de lijstaanvoerder: winnen om de spanning terug te brengen in de competitie! Het leek er al vroeg in de partij niet op dat Johan deze opdracht serieus nam, want al op de negende zet offerde hij pardoes een loper op f7 in ruil voor aanval. Frank London en Carlo Buijvoets, de afwasbrigade voor deze avond, bespraken in de keuken het offer en concludeerden dat het incorrect was, hetgeen Willem in hun ogen met de elfde zet had aangetoond. Korte tijd later, toen de afwas gedaan was, keerden beide heren terug naar de speelzaal waar ze Willem en Johan zagen analyseren. Terstond gingen ze naar hun tafel om te verifiëren dat Willem het punt kon bijschrijven. "Nee hoor," zei Johan, "Ik moest gewoon goed op blijven letten en de goede zetten spelen en zo stevende ik recht op de winst af!" Dat verbaasde de afwassers zeer en ze lieten zich de afwikkeling van de partij voorspelen. Daar zaten inderdaad enkele leuke vondsten in van Johan, maar ook enkele onjuistheden van Willem. Schaakmonster Fritz geeft het offer van Johan twee vraagtekens met de opmerking dat er betere middelen waren om de druk vast te houden. Maar enkele zetten van Willem in het vervolg van de partij worden door Fritz ook van twee vraagtekens voorzien. Zo werd ook de uiteindelijke ontknoping van de partij, een onweerlegbare matvoering, Johan in de schoot geworpen door een blunder van Willem. Hoe het ook zei, een fraaie partij om na te spelen (dat kan ook in de Chessviewer, database Johan van Ommen) en, op basis van getoonde moed, een verdiend punt voor Johan. De partij:
1. d2-d4 d7-d5 2. c2-c4 d5xc4 3. e2-e4 e7-e5 4. Pg1–f3 e5xd4 5. Lf1xc4 Lf8-b4+ 6. Lc1–d2 Lb4xd2+ 7. Pb1xd2 c7-c5 8. 0–0 Pg8-f6 9. Lc4xf7+?? Na deze zet zei Johan op triomfantelijke wijze tegen Frank London: "Een dag niet geofferd is een dag niet geleefd!" Fritz geeft het offer echter twee vraagtekens en adviseert in plaats daarvan de volgende variant: 9. e5 Pfd7 10. e6 fxe6 11. Lxe6 met voordeel voor wit. Maar spectaculair is het offer zeker! Voor getoonde moed verdient het van mij een uitroepteken. 9. ... Ke8xf7 10. Dd1–b3+ Kf7-e7 Fritz geeft de voorkeur aan 10. ... Kf8. 11. Pf3-g5 Dd8-g8 Na deze zet dacht ik dat het offer weerlegd was. Wit heeft niet onmiddellijk mogelijkheden om de aanval op de koning voort te zetten. Johan begint echter speldenprikken uit te delen en Willem blijft zijn verworven materiële voordeel verdedigen. 12. Db3-b5 Valt de pion op c5 aan. 12. ... b7-b6 Dekt de pion op c5. 13. e4-e5 Valt het paard op f6 aan. 13. ... Pf6-d5 Het paard onttrekt zich aan de aanval. 14. e5-e6 Sluit de diagonaal van de dame af waardoor het paard op d5 nu ongedekt staat. 14. ... h7-h6 Jaagt het paard weg. 15. Pg5-f7 Valt de toren aan. 15. ... Th8-h7 De toren onttrekt zich aan de aanval. 16. Ta1–e1!! Dit vind ik persoonlijk de mooiste zet van Johan. Het is een wonderschone lokzet want Johan had hier evengoed de toren van f naar e1 kunnen spelen, maar daarmee was de volgende incorrecte zet van zwart veel minder aantrekkelijk geworden. Vandaar dat ikzelf deze zet twee uitroeptekens heb gegeven. 16. ... Lc8-a6?? Willem bezwijkt voor de verleiding om er nog een kwaliteit bij te winnen. Fritz adviseert hier 16. ... Lxe6 en vermeldt daarbij dat wit dan direct kan opgeven. Onze materialistisch ingestelde lijstaanvoerder wilde echter meer dan een pion. 17. Db5-b3 Valt het paard op d5 aan. De speldenprikken gaan verder. 17. ... Pd5-c7? Het paard onttrekt zich aan de aanval. Deze zet krijgt van Fritz één vraagteken. Beter is volgens het schaakmonster 17. ... Pf6 gevolgd door 18. Df3 Dc8 (18. ... Lxf1 leidt tot mat in 15. Je moet het maar zien in de partij.) 19. Dxa8 Pc6 20. Dxc8 Lxc8 waarna wit iets beter staat. 18. Db3-g3 Valt het paard op c7 aan met schaak waarna de aanval op de koning weer volop nieuw leven is ingeblazen. 18. ... Pc7-e8 Het paard onttrekt zich aan de aanval. 19. Dg3-f3 Valt de toren op a8 aan. 19. ... Pe8-c7 Dekt de toren op a8. 20. Df3-f4 Valt het paard op c7 aan met schaak waarna de aanval op de koning weer volop nieuw leven is ingeblazen. 20. ... Dg8-c8?? Volgens Fritz verslechtert deze zet de stelling nog meer. Johan was van plan om met zijn dame van f4 via e4 en e5 naar d5 te wandelen, telkens met de dreiging van ofwel het nemen van het paard op c7 met schaak ofwel het slaan van de toren op a8. De verdediging van het tussen e8 en c7 heen en weer springende paard had gefaald wanneer de dame eenmaal op d5 zou zijn aanbeland. Dan had Johan een vernietigend schaak op d6 gehad. Willem voorzag dit klaarblijkelijk en meende met de tekstzet een afdoende verweer te hebben gevonden. Dat was een misrekening. 21. Pf7-d6 Valt de dame aan. 21. ... Dc8-f8 Willem onttrekt de dame aan de aanval door het paard en biedt dameruil aan. Dat had Willem niet moeten! Nu is het geforceerd uit. Fritz adviseert hier 21. ... Dxe6, maar ook dan loopt het slecht af voor zwart na 22. P6c4 Kd8 23. Df8+ De8 24. Txe8+ Pxe8 25. Te1. 22. Df4xf8+ De tijd van speldenprikken is voorbij. Dit is de doodssteek! 22. … Ke7xf8 De enige. 23. e6-e7+ Nu had Willem nog 23. ... Kf8 kunnen spelen, maar na 24. e8D Pxe8 25. Txe8 is het MAT. Een fraai staaltje van mensenkennis, geleverd door Johan. Hoewel het offer niet correct was wist hij het materialisme van zijn opponent ten volle uit te buiten om uiteindelijk de winst te kunnen pakken. 1–0

Frank London speelde met wit tegen Erwin Greven de Grand Prix variant van het Siciliaans (1. e4 c5 2. Pc3 Pc6 3. f4). Enkele zetten later accepteerde Erwin moedig een pionoffer van Frank door met de dame op f4 te nemen, "…een zet die maar weinigen durven te spelen!" aldus Frank. Toen Frank na elf zetten een pion op e6 terugwon, volgde er een tactisch remiseaanbod dat Erwin tot grote twijfel bracht. Erwin speelde echter door en won (?) de pion op b2. Indachtig zijn motto -een dag niet geofferd is een dag niet geleefd- en waarschijnlijk ook om zich de offerkaas niet door Johan van Ommen van het brood te laten eten, offerde Frank vervolgens een stuk op d6 voor een mataanval op b7 en bood opnieuw remise aan. Erwin zat nu met het dilemma of zijn koning de winnende wandelkoning à la Tim Krabbé kon worden of dat hij opgerold zou worden door de aanval van Frank. Opnieuw twijfel dus en Erwin koos uiteindelijk voor het halve ei dat altijd nog beter is dan de lege dop. Door deze remise boekt Erwin terreinwinst op de verliezende lijstaanvoerder en de afwezige nummer twee van de ranglijst, dus hij heeft deze avond goed geboerd.

Frits Wilbrink kreeg van Willem van Diggele, alias Guillaume de Valence, een opening voorgeschoteld die ik hier Nieuw Frans wil dopen. Het is een door mij nog niet eerder gesignaleerde verdediging na de kenmerkende openingszet van het Frans, 1. e4 e6. Frits wist wel raad met dit novum van Guillaume en begon een offensief over de even later geopende e- en f-lijn, daarbij gebruik makend van een overmacht aan stukken en het feit dat Guillaume niet gerokeerd had. Met een precisiebombardement wist Frits de verdedigers van Guillaume onschadelijk te maken en uiteindelijk de capitulatie af te dwingen. Hoewel eremetaal voor Frits ver weg lijkt, deed hij dus toch wat hij moest doen in de strijd daarom.

Frans van den Berg trof het lot van de minisimultaan en hij moest met wit spelen tegen Carlo Buijvoets en Sander van Westreenen. Sander werd in no time twee keer opgebracht door Frans, maar met Carlo had hij meer moeite. Na een symmetrische Engelse opening, "… een oude liefde van mij …" zei onze ex-leraar Engels, dacht Frans op een bepaald moment een pion te kunnen winnen op de damevleugel maar hij moest bij nader inzien toegeven dat hij zijn mogelijkheden had overschat en vervolgens een dubbelpion accepteren op de d-lijn. We schrijven dan de vijftiende zet. Carlo vatte daarna het plan op om zijn slechte loper te ruilen voor de goede van Frans. Die doorzag het plan van Carlo en bracht een listige valstrik in de stelling. Carlo tuinde er met beide benen in en Frans won een volle loper en mocht op de achttiende zet direct de felicitaties in ontvangst nemen. De blunder van Carlo werd door Frans gekwalificeerd als "knullig stukverlies", waar onze gentleman echter meteen aan toevoegde dat het zo niet in het verslag hoefde. Maar ondergetekende is sportief genoeg om zijn eigen fouten toe te geven en is het volmondig met de kwalificatie van Frans eens!

Harry Mulder moest met wit proberen de Pirc-verdediging van André Schols te slechten. Lange tijd bleven hier alle stukken en pionnen op het bord staan, maar op een bepaald moment bleek dat de verdediging van André hem een kwaliteit had opgeleverd en het werd Harry allemaal wat te machtig. Hij wierp de handdoek in de ring en André ging met de winst strijken.

Hans Hertgers speelde met wit tegen Kees van Es. Hier kwam de Rubinstein-variant van het Nimzo-Indisch op het bord, een variant die Kees in de voorafgaande week nog bestudeerd had, zo wist hij mij na afloop te melden. Dat dit een vruchtbare investering is geweest, bewijst het resultaat. Kees kreeg in de partij met zijn torens druk over de half open e-lijn en werd daarvoor beloond met de winst van twee pionnen. Niet lang daarna gaf Hans zich gewonnen en zo kon Kees zijn vierde overwinning op rij bijschrijven.

Gijsbert Wolvers speelde met wit tegen Bram Rook. Van Gijsbert ontving ik het volgende verslag van deze partij:
Gijsbert Wolvers koos voor de Italiaanse opening in zijn partij tegen Bram Rook. Deze speelde al op de derde zet h6, uit angst voor Pg5, waarop Gijsbert een aantal pionnen in ruil voor initiatief aanbod. Bram nam er een, maar kampte inderdaad met een gebrek aan bewegingsvrijheid. Halverwege verloor hij de kwaliteit van een dame tegen een toren en een paard. Toch was het voor Gijsbert knap lastig om door Brams verdediging te komen, wat uiteindelijk lukte (1-0).

Carlo Buijvoets