Op 15 april 2004 is de 27^e ronde van de interne competitie gespeeld. Wederom stond deze avond in het teken van de strijd om de ereplaatsen. Dat de spanning stijgt moge blijken uit het hoge aantal remises in deze strijd. Bij slechts één van de kandidaten uit de top vijf viel er een beslissing.

Lijstaanvoerder Willem Frouws speelde met wit tegen Frank London en dus kwam er een Caro Kann op het bord. Het werd de doorschuifvariant met Lf5 en acht pionzetten van wit. Een vroegtijdig b4 van Willem werd gecounterd door Frank met a5. Nadat Willem vervolgens de stelling had dichtgeschoven werd de vrede getekend en konden beide heren zich aan de afwas zetten. Zo lijkt het of er in deze partij niet veel gebeurd is, maar bij navraag bleek dat Willem wel al vroeg een tempo gewonnen had, zij het niet op het bord, maar bij het drinken van jonge klare, een andere liefhebberij van deze beide matadoren.

De nummer drie van de ranglijst, Erwin Greven, mocht met wit proberen de Scandinavische verdediging van Johan van Ommen te slechten. Dat leek hem lange tijd goed af te gaan, want hij kwam maar liefst drie pionnen voor. Bij een afruil van stukken wist Johan echter een pionnetje terug te winnen, maar het zag er nog wel slecht voor hem uit. Er begon pas licht aan de horizon te schijnen voor Johan toen hij had afgewikkeld naar een eindspel met lopers van ongelijke kleur. Toen bleken Erwins pluspionnen ineens niet veel meer waard en laat op de avond werd in de bijgaande slotstelling (zie diagram) tot remise besloten. Klaarblijkelijk hebben bij Erwin in de strijd om de titel de zenuwen toegeslagen en heeft hij een zeker lijkende winst laten glippen. Aan zijn jarenlange reeks van vanzelfsprekende kampioenschappen lijkt dit jaar een eind te zijn gekomen, maar het is nog niet helemaal gedaan met onze clubkampioen. Zijn achterstand op de eerste plaats bedraagt slechts 24½ punt en dat is in de vijf resterende ronden nog wel te overbruggen.

Erwin Greven - Johan van Ommen

Slotstelling

De huidige nummer twee, Harm Schoten, speelde met wit tegen Hans Hertgers. Hans steekt dit seizoen in een uitstekende vorm, getuige zijn zesde plaats op de ranglijst, en hij onderstreepte dat deze avond weer door in een geweigerd damegambiet een pion te winnen van Harm. Of eigenlijk gaf Harm de pion gewoon weg, zij het onbedoeld. Daarmee was de remisemarge echter nog niet overschreden voor Harm en toen ook Hans zich even later een gulle gever toonde en een pion teruggaf, werd de vrede getekend en stond de derde remise van een titelkandidaat op het scorebord.

Frits Wilbrink speelde met zwart tegen Carlo Buijvoets en natuurlijk werd hier de Franse discussie over de doorschuifvariant verder gevoerd. De argumenten die beide heren aanvoerden, waren van gelijk gewicht en na tweeëntwintig zetten werd de discussie dan ook gesloten met het ondertekenen van een vredesakkoord. De vierde remise in de top vijf was daarmee een feit.

De nummer vijf van de ranglijst, Frans van den Berg, had op basis van de positie van zijn tegenstander, Willem van Diggele, het lichtste programma deze avond. Dat bleek tijdens de partij ook wel, want Frans kwam goed tot gewonnen uit de opening. Maar helaas voor Frans was dit weer een van die avonden. Nadat het elfde uur al lang geslagen had, ging bij Frans plotseling het licht uit. Frans zelf verwoordt het in een e-mailtje aan mij als volgt:
Hallo Carlo, even tussen het werk in de tuin door de uitslag van:
Willem v. Diggele - Frans v.d. Berg 1 - 0
Nadat ik een gezonde pion voorgekomen was, dacht ik hoe kan ik de partij wat opleuken? Nou, dat lukte wonderwel. De ene na de andere hallucinatie kreeg vorm op het bord met allemaal materiaalwinst voor Willem. Hij pikte alles in alsof het zo hoorde, en had tenslotte twee stukken voorsprong en een onweerlegbare mataanval. Toen had ik nog een ding om in de ring te werpen: de handdoek.
Uit de eerste regel van bovenstaand bericht maak ik op dat Frans, om zich te tuchtigen, zichzelf een werkstraf heeft opgelegd. Maar uit de rest van het verhaal zie ik toch ook dat hij de bittere pil met enige humor heeft weten te slikken. Willem stijgt door dit cadeautje twee plaatsen op de ranglijst en krijgt de top tien in zicht.

Spectaculair mag het resultaat in de minisimultaan genoemd worden. Harry Mulder moest met wit proberen af te rekenen met twee tegenstanders waarvan de ene standaard Sander van Westreenen is en de ander was dit keer Frank Nelemans. Harry scoorde anderhalf uit twee, maar het meest verrassend is wel de remise tegen Sander, die daarmee zijn eerste halfje van het seizoen binnensleept. Dit werpt bij mij twee vragen op: ten eerste of we weer zo'n overweldigende uitspatting van dichterlijk talent mogen verwachten en ten tweede waar het ons toegezegde deel drie van de feuilleton blijft van deze grootmeesterlijke poëet, natuurlijk voorafgegaan door een inleiding van de hand van onze onvolprezen secretaris. De nieuwkomers die zich afvragen: "Waar gaat het nu eigenlijk over?", kunnen zich op de clubavond melden bij ondergetekende en dan zullen ze alle relevante stukken ter inzage krijgen.
De partij tegen Frank werd door Harry dus gewonnen. Dit ging echter niet zonder slag of stoot. Na een Siciliaanse verdediging had Frank een agressieve opstelling op het bord ingenomen waarbij hij met zwaar materiaal druk zette over de c-lijn, op de lang gerokeerde koningsstelling van Harry. De aanval werd ondersteund door een loper op g7 die over de hele diagonaal naar b2 keek. Harry wist de gaten echter te dichten en hield het meer dan droog. Nadat de aanval van Frank was afgeslagen had Harry een stuk meer en dat was voldoende om de winst veilig te stellen.

Rein Takken wist met wit theoriekenner Egbert van Herk in een Franse afruilvariant de kaas van het brood te eten. Rein speelde inventief en Egbert wist zich daartegen niet afdoende te verweren. Rein ging met de volle buit naar huis. Egbert ging echter niet helemaal met lege handen naar huis, want met Frits Wilbrink kwam hij een remise overeen in hun afgebroken partij uit de 15^e ronde. Zo kreeg Egbert deze avond toch nog een verdiend halfje.

Kees van Es speelde met wit tegen Bram Rook een Spaanse partij. Kees beschikte over een halfopen c-lijn waarlangs hij zijn zware stukken druk liet uitoefenen op de stelling van Bram. Deze hield lange tijd stand, maar bezweek uiteindelijk toch onder de druk. Kees tekende hiermee zijn vierde overwinning aan.

Carlo Buijvoets