Op 1 april 2004 is de 25^e ronde van de interne competitie gespeeld, tegelijk met de halve finale van de bekercompetitie. Voor de interne competitie werden zes partijen gespeeld. Aangezien de vier hoogstgeplaatste spelers van deze competitie al uit de beker lagen, konden zij hun positie op de ranglijst verdedigen, met uitzondering van de nummer twee Erwin Greven die afwezig was. Voor de halve bekerfinale hadden de nummers 5, 6, 9 en 10 op de ranglijst zich geplaatst en zoals Frank London het uitdrukte, zij streden voor hun laatste kans om volgend seizoen Europees te kunnen spelen.

Bekercompetitie: halve finale
Voor de halve finale van de bekercompetitie moesten Frank London en Frans van den Berg tegen elkaar spelen. In de eerste partij had Frank wit en koos Frans verrassend voor Frank's favoriete verdediging, de Caro Kann. Onder het motto "schoenmaker houd je bij je leest" liet Frank vervolgens zien dat hij de betere kenner van dit systeem was. Frans koos voor een variant met g6 en na 13 zetten kwam Frank met de van hem bekende doorbraak f4, g4 en e5, richting de niet gerokeerde koning van Frans. Daarna was het snel met Frans gedaan.
De tweede partij werd na een dubbel fianchetto van Frans een lijdensweg voor Frank, die naar eigen zeggen werd gehakt en geplet. Zo wist Frans de stand gelijk te trekken en moest een 15 minutenpartij de beslissing brengen.
Frans lootte de witte stukken en speelde 1. c4. "Gelukkig geen d4!" schreef Frank in zijn verslag. Frank antwoordde met e5 en f5 en kreeg zo met zwart een soort van omgekeerde Siciliaan met f4 op het bord. "Nou, en dat ken ik wel." aldus Frank. De wedstrijd werd dan ook in zijn voordeel beslist en tweevoudig bekerwinnaar Frank was daarmee de eerste finalist van deze bekercompetitie.

De andere halve finale wedstrijd was een replay van de finale van vorig seizoen. André Schols en ondergetekende Carlo Buijvoets moesten onder elkaar uitmaken wie opnieuw een felbegeerde plaats in de finale kreeg. In de eerste partij speelde ik met wit en koos André voor de Pirc. Het werd een partij waarin het materiële evenwicht lange tijd gehandhaafd bleef maar waarin André op een bepaald moment toch duidelijk de betere stelling had weten te verwerven. Hij had een pion op a3 en drong met een torenbatterij op de b-lijn binnen op b2. Op dat moment leek het optisch uit te zijn voor mij, maar ik liet de toren op b2 ongemoeid en trok met mijn koning ten strijde, richting een ongedekte loper op e6. André liet zich hierdoor nogal van de wijs brengen en ruilde een eerste stel torens af om vervolgens met zijn tweede toren op b2 te verschijnen. Mijn toren op d2 stond gedekt door mijn paard op f3 en zolang ik daar niets aan veranderde vormde de pion op a3 geen acuut gevaar. Dus André ging met zijn toren op avontuur en wilde zich een vrijpion verschaffen op de c-lijn om de dreiging op te voeren. Daarvoor moest hij met zijn toren de tweede rij verlaten waardoor zowel mijn paard als mijn toren weer spel kregen. Ik beschikte inmiddels al over een vrijpion op de f-lijn en die werd, nadat André zijn loper had laten afpakken, door mijn paard en mijn toren ondersteund naar de overkant geleid om daar met mat te kunnen promoveren. Zover liet André het net niet komen. Hij gaf teleurgesteld op nadat hij zich al winnaar van de eerste partij had gewaand.
De tweede partij werd natuurlijk een Sokolski met André aan de witte stukken. Ik had 's middags nog wat voorbereid en koos voor de minst gespeelde variant in deze opening, namelijk 1. b4 f5 in de hoop André daarmee te kunnen verrassen. Maar nee hoor, hij kent het allemaal! Bijna a tempo speelde hij zich door de opening heen en toen de openingstheorie voor mij ophield zat ik met een stelling waar ik niet goed raad mee wist. Ik maakte een verkeerde keuze, verloor een belangrijke pion en stond daarna lange tijd onder hevige druk. Achteraf prees André mij voor mijn verdedigingskunst in deze partij die ik uiteindelijk echter wel verloor, maar niet in de massale aanval van André die ik inderdaad had weten af te slaan, maar in het eindspel door een paardvorkje te missen. Op dat moment stond ik met een loperpaar tegen een toren en een paard te vechten terwijl ik ook nog enkele pionnen extra had. Op zich had ik ruimschoots compensatie voor de kwaliteit, maar, zoals gezegd, door een paardvorkje verloor ik een loper en de partij: 1 - 1 en dus ook bij ons een beslissingswedstrijd.
Gelukkig lootte ik wit en kwam er dus geen Sokolski op het bord maar weer een Pirc. Al vroeg in de partij blunderde ik een loper weg en stond ik voor de derde keer verloren. Maar met de eerste partij in gedachten trok ik weer ten strijde met mijn pionnen en opnieuw wist ik André daarmee tot wanhoop te drijven, zozeer zelfs dat hij twee stukken gaf om mijn pionnen een halt toe te roepen. Erg sneu voor hem is dat hij (en ik evenzeer) daarbij volgens ooggetuigen overzien heeft dat mijn koning twee zetten lang schaak heeft gestaan. Uiteindelijk wist ik, geholpen door deze gezamenlijke schaakblindheid, de partij winnend af te sluiten en mij zo als tweede finalist te plaatsen.
Schreef ik vorig jaar na de door mij gewonnen bekerfinale dat het een finale was geweest met wederzijds veel onnauwkeurigheden en zelfs grote fouten, die kwalificatie geldt ook nu weer. André had een beter lot verdiend op basis van het door hem getoonde spel, maar de gelukkigste van de twee ging uiteindelijk met de winst naar huis. Dit zijn van die overwinningen waarop ik allerminst trots ben en waar ik mij, met name door het twee zetten lang overzien van het schaak in de beslissingspartij, zelf een beetje voor schaam. Maar laat ik er direct aan toevoegen dat ik wel met een blij gevoel naar huis ging wegens het bereiken van de finale.

Interne competitie
Door mijn drukke en spannende wedstrijd in de bekercompetitie heb ik nagenoeg niets kunnen volgen van wat er in de interne competitie gebeurde. De partijverslagen die ik hieronder geef zijn dan ook helemaal afkomstig van de hand van een der betrokkenen. Die partijen waarover niets staat geschreven zijn niet becommentarieerd in mijn Grote Boek.
Allereerst was er het treffen tussen Johan van Ommen en Frits Wilbrink die en passant ook even af moest rekenen met Sander van Westreenen. Dat laatste ging hem wel goed af en, zoals het een remisekoning betaamt, ging Frits aan het eind van de avond met een 50% score naar huis. Dat betekent dat hij tegen Johan het onderspit had moeten delven. Johan beschrijft zijn overwinning als volgt:
Na een damepion opening beoordeelde Frits een afruil verkeerd waardoor Johan drie verbonden vrijpionnen kreeg. Frits probeerde nog complicaties in de stelling te bouwen, maar Johans pionnen trokken vrolijk ten aanval. De laatste zetten van wit in de partij waren: b5 - a4 - a5 - c6 - b6 - b7 - c7, waarna zwart opgaf.

Lijstaanvoerder Willem Frouws speelde met wit tegen Hans Hertgers. Willem kwam allerminst lekker te staan en deed op een bepaald moment ook een remiseaanbod. Dat werd door Hans weggewuifd en de partij ging verder. Daar liet Hans echter een steekje vallen en tenslotte is de partij afgebroken met een pion voordeel voor Willem.

Arie van Veen speelde op de drempel van vier weken afwezigheid in verband met een vakantie, met wit tegen Harm Schoten. Harm schreef over deze partij het volgende:
De opening werd de Scheveningse variant met e6 en d6 van de Siciliaanse verdediging. Arie zat blijkbaar met zijn hoofd al in Spanje terwijl het hier een Italiaans spel betrof. Harm gaf echter vrijwillig een dubbelpion in ruil voor een open d-lijn die Arie keurig wist af te sluiten gevolgd door een prachtige koningsaanval. Het spel werd zeer ingewikkeld en Arie verzuchtte: "Ik overzie het allemaal niet meer." Toch teveel vakantiegevoel. In het gewoel verloor Arie een kwaliteit en daarna een pion zodat hij al snel definitief op vakantie ging. In Spanje gaat hij schaken bij een internationale schaakclub. Wie weet hoe sterk Arie terugkomt!

Frank Nelemans speelde met wit tegen Willem van Diggele. Het enige wat mij van deze partij bekend is, heb ik opgetekend uit de mond van Willem zelf: "Schrijf maar dat het The Passion of Willem was!" Geen prettige avond voor Willem dus en daarmee mag de uitslag ook bekend worden verondersteld: Frank won. Vervolgens heeft Willem getracht zich voor de afwas te drukken met de mededeling dat Frank hem mat had gezet en die dus het eerst klaar was. Daarop voegde ik Willem toe dat mat de partij beëindigt en dat degene die de matzet uitvoerde derhalve als laatste aan het werk was tijdens de partij. Zo bleef Willem na een ongelukkige partij ook de afwas niet bespaard!

Egbert van Herk speelde met wit tegen de ons inmiddels alweer vertrouwde Kees van Es. Kees speelde Frans en van de partij stond zelfs geen uitslag in het Grote Boek vermeld. Dus heb ik daags daarna Egbert gebeld met de vraag hoe de partij afgelopen was omdat dit niet genoteerd stond. Egberts antwoord was: "Dan heeft de winnaar nagelaten dat op te schrijven." Daaruit maakte ik op dat Egbert de verliezer was. Dat beaamde hij met de toevoeging dat hij ergens een foutje had gemaakt en dat hij juist bezig was met de analyse van de partij. Ik liet hem gauw weer verder studeren, want een mens is immers nooit te oud ….

Tenslotte was er een partij tussen Harry Mulder met wit tegen Rein Takken. Hiervan zijn mij helemaal geen details bekend met uitzondering van de uitslag: remise.

De oplettende lezer zal in de uitslagentabel opvallen dat achter Sander van Westreenen staat: "afwezig zonder geldige reden". Deze kwalificatie wordt gebruikt om mensen die een bekerwedstrijd winnen, tweederde van hun eigen waarde toe te kennen. Twee weken geleden, nadat Sander mij toegezegd had bij het Rapidtoernooi van vorige week niet aanwezig te zijn, is hem toegezegd dat hij daarvoor gecompenseerd zou worden met een aantal punten dat tweederde van zijn eigen waarde vertegenwoordigd. Deze belofte heb ik bij deze ingelost.
Als laatste nog een mededeling betreffende de afgebroken partijen. Deze dienen deze maand uitgespeeld te worden! Als er in mei nog afgebroken partijen open staan, zullen ze door Fritz worden gearbitreerd.

Carlo Buijvoets